• Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Βόλτα στο χωριό
  • Λιώτα:ο οικισμός της ...λιώστρας βασιλοπούλας

    Όταν θέλει κανείς να ξεφύγει από την ασφυκτική καθημερινότητα με τους πολύβουους ρυθμούς, να αναπνεύσει καθαρό αέρα εντός και εκτός εισαγωγικών, να χαθεί στη μαγεία της φύσης και τον οργασμό της ιστορίας στη Λέσβο τουλάχιστον μπορεί να το κάνει ανά πάσα στιγμή. Ανακεφαλαιώνοντας τα ανωτέρω και προσθέτοντας επιπλέον τη διάθεση για περίπατο, καλό παραδοσιακό φαγητό και διάθεση για ηρεμία ε τότε ναι είναι σαν η εσωτερική μας πυξίδα να μας πάει κατευθείαν εκεί. Σε αυτήν τη γραφική λιόφυτη γωνιά με τους έντονους ενεργειακούς κραδασμούς και τα πετρόχτιστα οικήματα των 40 περίπου κατοίκων. Εκεί που μόλις φθάσεις και ατενίσεις το γέροντα πλάτανο της καλοβαλμένης πλατείας μένεις έκθαμβος από το γεγονός ότι κάτω από τον ίσκιο του λόγω μεγέθους χωράνε δεκάδες διψασμένοι για όμορφες εικόνες επισκέπτες. Και εν πάσει περιπτώσει με το που θα πατήσεις το πόδι σου εκεί θες να μην κάτσεις στιγμή παρά να τριγυρίζεις ρουφώντας ομορφιά. Ή όπως λένε οι ντοπιοι στη λεσβιακή διάλεκτο "να λιέσαι"...Καλώς βρήκαμε τη Λιώτα της παράδοσης και της αρμονίας, τη Λιώτα των 2500 ετών.

    Στο σύμπλεγμα Άντισσας, Γαβαθά, Λαψάρνων, Κάμπου η Λιώτα αλλιώς και Λυγερή αποτελεί μία ιδιαίτερα αγαπημένη και ήσυχη αγκαλιά για όσους θέλουν να έρθουν σε άμεση επαφή με ένα ακόμη αριστοτεχνικό δείγμα φυσικής ομορφιάς. Αλλά και για όσους θέλουν να περιηγηθούν σε ένα μέρος με έντονους τους κραδασμούς της ιστορίας των αρχαιών ημών προγόνων. Ο τόπος αυτός απέχοντας πάνω από 75 χλμ από την πρωτεύουσα της Λέσβου αποτελεί ένα ορμητήριο όλες τις εποχές του χρόνου. Έτσι όπως βουτάει στον κάμπο ο οικισμός αυτός συναντά τις αρχαίες καταβολές φθάνοντας μέχρι το κτήμα του Ερσοτέλους το οποίο έχει αποκτήσει μουσειακή διάσταση γιατί εντός των τειχών του υπάρχει οίκημα μα αράβδωτους κίονες ενώ εντοπίζονται πεσσοί, κιονίσκοι αλλά και κιονόκρανα και κεραμικές πινελιές. Με κέντρο την δροσοσκέπαστη και άκρως ιστορική για τη Λέσβο Άντισσα η Λιώτα έχει δημιουργήσει το όνομα της ως φημισμένου οικισμού για τη μοναδική θέα της η οποία φθάνει έως το Μόλυβο ενώ προσφέρει στο μάτι μία μεγαλοπρεπή εικόνα του θαλάσσιου ορίζοντα που δίνει ζωή στις δαντελωτές ακτές Γαβαθά και Κάμπου.

    Παναγιά Λιώτας: η ..."Γυρίστρα" Παναγιά 
    Επιπλέον πόλος έλξης για τους επισκέπτες αποτελεί ο ναός της Παναγίας Λιώτας χτισμένης το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα χρονολογούμενης από την εποχή του Βυζαντίου με την πληθώρα των τοιχογραφιών που όμως πια δεν είναι ορατές λόγω των συχνών ασβεστωμάτων που έχει υποστεί με σκοπό την αποφυγή φθοράς λόγω υγρασίας από την πηγή που περνάει από τα θεμέλια του. Μάλιστα σε έναν από τους τοίχους υπάρχει ένα δείγμα αυτής της μοναδικής κατάθεσης χρωμάτων και παραστάσεων που όμως λόγω παλαιότητας και ύστατου κινδύνου επιπλέον φθοράς δεν μπορούν να έρθουν περαιτέρω στο φως. Πρόκειται γι αναό που επί Τουρκοκρατίας διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ως προς την τόνωση του χριστιανικού φρονήματος των κατοίκων. Στο κέντρο του ναού σε μικρή καταπακτή ρέει άφθονο το αγίασμα και το οποίο καταλήγει να ποτίζει τον γιγάντιο πλάτανο λίγες ανάσες μακριά στο κέντρο της πλατείας. 
    Ο θρύλος θέλει στο σημείο που σήμερα βρίσκεται ο ναός να υπήρχε πηγή με θεραπευτικά νερά. Στο κατώφλι τους έφθασε κάθε 23η Αυγούστου η άρρωστη από λέπρα βυζαντινή πριγκίπισσα Λυγερή η οποία είδε μέσα στα νερά να κυλιούνται γουρούνια και ένα εξ αυτών έχοντας τα σημάδια της αρρώστιας επάνω του να βγαίνει από τα νερά πλήρως καλά. Τότε η πριγκίπισσα χωρίς να σκεφτεί τίποτα άλλο βούτηξε στα νερά του βούρκου και αμέσως η υγεία της αποκαταστάθηκε. Ο πατέρας της ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη θεραπεία της κόρης του έχτισε το ναό αφιέρωμα στην Παναγία. Και επειδή η Λυγερή δε σταματούσε να τριγυρνά στην περιοχή από το προσωνύμιο "λιώστρα" αλλά και από το ρήμα "λιέμαι" που στην ντόπια διάλεκτο σημαίνει "τριγυρνάω"κατέληξε η περιοχή να λέγεται Λιώτα. Η συγκεκριμένη εκκλησία αποτελούσε από τα κατεξοχήν προσκυνήματα της Παναγίας ενώ η χάρη της γιορτάζεται στις 23 Αυγούστου. Μάλιστα οι ντόπιοι συχνά πυκνά σιγοψιθυρίζουν το δίστιχο προς τιμήν της Παναγιάς τους: "Ω Παναγιά Αγιασιώτισσα κι ω! Παναγιά τη Λιώτα κι ω! Παναγιά μου Πετρανή και ποια να κράξω πρώτα";

    Στη σκιά του αειθαλή γίγαντα
    Με περίμετρο 12 και άνω μέτρων με τη μεγάλη κουφάλα στη οποία χωρά ολόκληρο τραπέζι και με τις ρίζες του να ξεδιψούν αιώνες τώρα από το γάργαρο νερό το οποίο φθάνει εκεί από το εσωτερικό του ναού της Παναγίας ο εκ Τουρκοκρατίας γέρο πλάτανος αποτελεί πλέον μνημείο για την περιοχή. Κάτω από τα πυκνά και αγέρωχα φυλλώματα του ξεκουράζονται ντόπιοι και επισκέπτες ενώ ο ίσκιος του σκεπάζει και το παραδοσιακό ιστορικό πλέον καφενείο της πλατείας με τη στέγη φτιαγμένη από βέργες λυγαριάς και μικρά σανίδια. Ο αγέρωχος αυτός φύλακας υπέρμαχος της δροσιάς φλερτάροντας προκλητικά με το φύσημα του ανέμου που φθάνει στα αυτιά σαν απόκοσμος ήχος σε συνδυασμό και με τις δελεαστικές μυρωδιές παράδοσης από τα χεράκια των ιδιοκτητών του καφενείου αποτελούν δυνατούς λόγους για να ξεκινήσει ήδη η διαδρομή μέχρι τη Λιώτα. Ουζάκι με παστή λακέρδα ή σαρδέλα και κρίταμο, ψητά ντόπια κρεατικά και λεσβιακοί μεζέδες από λαχανικά και τυριά της περιοχής που πάντα βρίσκονται σε αφθονία αποτελούν την ύστατη κατακλείδα μίας εξόρμησης που θέλεις να την επαναλαμβάνεις το ταχύτερον δυνατό..Καλό σας δρόμο!!

    • Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
      (7 ψήφοι)
    Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ψηλά στην Αμαλή Καταρράκτης Κλαπάδου »

    Προσθήκη σχολίου

    Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.




    επιστροφή στην κορυφή