• Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Βόλτα στο χωριό
  • Γαβαθάς: αγκαλιά ηρεμίας

    Απάντηση στη "φασαρία" του μυαλού και στην αναζήτηση ψυχικής και σωματικής ανάπαυλας αποτελεί ο Γαβαθάς. Κουκίδα στο χάρτη για μερικούς, εστία επαναπροσδιορισμού για κάποιους άλλους. Για τους ρομαντικούς, τους περιηγητές, τους επιλεκτικούς, τους απόκοσμους αλλά και ενίοτε τους περιπετιεώδης ο ύστατος προορισμός.


     Η αγκαλιά της θάλασσας που γαληνεύει μόλις "φιλήσει" την καυτή άμμο που ακολουθείται κατά πόδας από αμπέλια και λιγοστά σπίτια κυκλαδίτικου ρυθμού σπάζοντας τις αρχιτεκτονικές πετρόχτιστες νόρμες του βορειονανατολικού Αιγαίου. Οι χαρούμενοι και ανάλαφροι ίσκιοι των κατοίκων του. Τα ασπρισμένα αψεγάδιαστα σοκάκια. Ο χορός των αισθήσεων με περιμετρικά ερεθίσματα από χρώματα, γεύσεις και τρανταχτές "καλημέρες" ή "καλησπέρες" από καρδιάς. Και στο βάθος του λοφίσκου, της λεγόμενης φραγκόσκαλας, το ξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα. Ο ύστατος παρατηρητής αποτελώντας άλλη μία μετουσίωση της θεϊκής σκέπης στις πλάτες των ανθρώπων, το κατάλευκο καταφύγιο όσων θέλουν να ξεμουδιάσουν την ψυχή τους αλλά και αυτών που θέλουν να την πάνε ψηλότερα χωρίς φόβο και πάθος για το άγνωστο και απόκρημνο ενίοτε της διαδρομής. Το ξωκλήσι που ανεγείρει την έμπνευση να μετουσιωθεί κανείς σε ανώτερο ον καθώς αγναντεύει το βαθύ γαλάζιο φλερτάροντας επικίνδυνα με την αγριότητα των τραχιών βράχων που υποκλίνονται στις επιθυμίες της φουσκωμένης θάλασσας. Στον καμβά του τοπίου ο ήσυχος και ακούνητος μόλος με το άπάνεμο λιμανάκι του στο οποίο ξεκουράζονται τα βλέματα αλλά και τα καϊκια και οι ψαρόβαρκες των ντόπιων. 
     Ευλογημένος  τόπος σε όλη του την εμβέλεια, ορμητήριο το καλοκαίρι και ερημητήριο το χειμώνα ο Γαβαθάς απέχει από την πολύβουη πρωτεύουσα Μυτιλήνη περίπου 80 χιλιόμετρα και μόλις 10 από την Άντισσα. Φιγουράρει στην βορειοανατολική πλευρά του νησιού ενώ το δαντελωτο της ακτής και ο αφρός των κυμάτων διακρίνονται ήδη από ψηλά. Κάμποι με σταφύλια και βαρυφορτωμένες συκιές αγκαλιάζουν μεγάλες εκτάσεις συναντώντας τις αντανακλάσεις από μωβ και βαθύ ροζ χάρη στις μποκαμβίλες που φλερτάρουν με τις αυλές και τα παράθυρα των καλοβαλμένων σπιτιών. Αγγελιοφόροι της νησιώτικης αύρας οι δεκάδες γλάροι που κουρνιάζουν στην απέναντι αφημένη στο τραγούδι της θάλασσας ξηρά επάνω στην οποία σχεδιάζουν τις πτήσεις τους ερεθίζοντας την φαντασία των ανρθώπων που θέλουν περισσότερη ελευθερία σπάζοντας έστω και νοερά τα δεσμά της εκάστοτε σκλαβιάς τους. Και ακριβώς απέναντι να σου και το "ανεμοβούνι" εκείνη η ήσυχη πλαγιά με τις γέρικες βελανιδιές που γέρνουν κόντρα στο βοριά μεταφέροντας ιστορίες ετών στους φυσιοδίφες. 
     Αν είσαι ξένος στο Γαβαθά θα νιώσεις υπέρτατα ντόπιος. Γιατί όποια πόρτα και αν χτυπήσεις θα δεις να μετουσιώνεται μπροστά σου το πλατύ χαμόγελο και η ανοιχτή αγκαλιά του Ξένιου Διός όπως θα τη συνελάμβαναν νοητικά ως μύθο οι Αρχαίοι. Θα σε φιλέψουν γλυκά σύκα και μοσχομυριστή αλευριά καθώς και πασπαλάδες να βουτήξεις στο μερακλίδικο ελληνικό σου καφέ. Δε θα σε ρωτήσουν "ποιανού είσαι" και "από πούθε έρχεσαι" γιατί εκεί η καρδιά σου είναι ανοιχτή μιλώντας για σένα πριν από σένα. Θα σε ρωτήσουν όμως "πότε θα ξαναρθείς" και συ ανέμελα απαντάς "όποτε θέλω να ξαναβρώ το καλοκαίρι μέσα μου".....
     
    Υπόσημείωση: η φώτο προέρχεται από το site www.gavathas.com

    • Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
      (5 ψήφοι)

    Προσθήκη σχολίου

    Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.




    επιστροφή στην κορυφή