Βόλτα στο χωριό

Παράταιρον: διαφορετικές γεύσεις στο ίδιο σημείο


Tα ετερώνυμα έλκονται δημιουργώντας μία ελκυστική συνάμα ενδιαφέρουσα ζωή. Προέκταση της αγάπης μας στην ποικιλία και στους διαφορετικούς συνδυασμούς της ποσότητας είναι η γαστρονομία. Σαφώς τα ετερόκλητα υλικά παράγουν πανδαισία γεύσεων και επιπλέον διαδρομών που σε πάνε καθημερινά από το μεσημέρι μέχρι και αργά το βράδυ στο…. «Παράταιρον» επί της Παλαιών Πατρών Γερμανού 7 στα Λαδάδικα Μυτιλήνης. Οι εποχές αλλάζουν, ο καιρός περνάει και το καλό φαγητό στο αγαπημένο αυτό γευστικό σημείο της πόλης παραμένει σταθερή αξία και διακαής πόθος τόσο για σταθερούς όσο και εκκολαπτόμενους καλοφαγάδες…

Το… παλιό είναι αλλιώς αλλά και το νέο (μενού) είναι ωραίο…
Ποτέ κάτι δεν έμοιασε με κάτι άλλο. Στο «Παράταιρον» οι άνθρωποι της πολυσυλλεκτικής κουζίνας του φροντίζουν να κρατούν τις γευστικές μας επιθυμίες σε εγρήγορση με τις σταθερά αγαπημένες παλιότερες γεύσεις εμπλουτίζοντας ωστόσο την όρεξη μας με καινούριες. Το ανανεωμένο μενού φέρνει στο πιάτο πανδαισία χρωμάτων και υλικών καθώς και κλασικές σπεσιαλιτέ μαγειρεμένες «αλλιώς» για περαιτέρω ανάλυση απόλαυσης από τον ουρανίσκο. Μία σαλάτα στο Παράταιρον δεν είναι απλή υπόθεση αλλά μία αληθινή «Πανδαισία» ενώ η κλασική παντζαροσαλάτα γίνεται αλλιώτική και συνάμα δροσερή κα πεντανόστιμη . Το χοιρινό σερβίρεται και «μεθυσμένο» ενώ κρύα χόρτα έρχονται σε μία εκδοχή άκρως πικάντικη.  Σαφώς και θα αναζητήσουμε ως κλασικές αξίες του καταλόγου την πλούσια γεύση του «παρδαλού κοτόπουλου» ή του «κοτόπουλου της νεράιδας» αλλά και του ναπολεόνε με μοσχάρι και ψητά λαχανικά. Παραγγέλνουμε πολλές φορές πιάτα που μυρίζουν κρασί και φρέσκο λεμόνι, ζουμερά λαχταριστά κρεατικά σμιλεμένα με λευκή ή κόκκινη σάλτσα και μείγμα φρέσκων μπαχαρικών. Δροσερές σαλάτες και ορεκτικά όλα φτιαγμένα από ντόπια προϊόντα μεταξύ των οποίων φέτα Λισβορίου και λαδοτύρι Πολιχνίτου. Συνοδεύουμε τις αγαπημένες μας γεύσεις με ντόπιο ούζο και σπιτική ρακή από την Κρήτη, τσίπουρο και εκλεκτά κρασιά ενώ το Σάββατο από τις 22.00 το βράδυ τις  γευστικές επιλογές διαδέχονται μουσικές παραγελλιές σε ένα live ταξίδι με αγαπημένες φωνές…

τηλ για κρατήσεις: 22510 22579

 

 
Διαβάστε περισσότερα...

Όμορφη Πέτρα

Χάνεις τα λόγια σου για να περιγράψεις την Πέτρα και να πεις πόσο όμορφη είναι.... με τα μοναδικά καλντερίμια της, τα πλακόστρωτα και τις πεντακάθαρες λουλουδάτες αυλές των σπιτιών που χάρην και του ονόματος του χωριού δεν αποχωρίζονται την παραδοσιακή αρχιτεκτονική δομή τους βασισμένα στη σμιλεμένη πέτρα. Γεμάτη δράση, δημιουργικότητα, ενίοτε αγωνίες αλλά και μπόλικη ομορφιά...Όση χώράει στα μάτια και την καρδιά μας και ακόμη περισσότερη.. Παντού διάχυτες μυρωδιές από κουζίνες σε ταβερνάκια και παραδοσιακά κουτούκια με γεύσεις ελληνικές και κυρίως λεσβιακές. Γυναίκες που τιμούν τις νόρμες τηςκοινωνικότητας παίρνοντας μέρος στο παρεάκι της γειτονιάς σε δρόμους και εξώπορτες. Και βέβαια κάποιες από αυτές στήνουν γιορτή βασισμένη σε εμπειρίες κουζίνας όπως το άπλωμα του τραχανά, το στρίψιμο της παραδοσιακής μανέστρας, το κοσκίνισμα της ρίγανης και άλλα μαγικά παραδοσιακά και παράλληλα γευστικά κόλπα......

Η Πέτρα είναι  ένα γνήσιο μέρος, εξαιρετικά όμορφο, που κατοικείται από τους πιο φιλόξενους, τους πιο χαρούμενους και τους πιο υπερήφανους ανθρώπους που μπορεί κανείς να διανοηθεί, ένα μέρος  στο οποίο ο καθένας θέλει πάντα να επιστρέφει.

Διαβάστε περισσότερα...

Άγρα για τους «θηρευτές» του βουνού

Η ιστορία του τόπου χάνεται στα βάθη των αιώνων με τον οικισμό αρχικά να δεσπόζει λίγες ανάσες από τη θάλασσα. Ωστόσο οι φοβερές λεηλασίες των πειρατών δεν άφηναν στιγμή τους κατοίκους να επαναπαυθούν  αναγκάζοντας τους να μεταφέρουν τον οικισμό τους σε ορεινότερα μέρη. Πήρε το όνομα του από την αρχαία λέξη «άγρα» που σημαίνει θήρα δηλαδή κυνήγι καθώς το χωριό και οι γύρω περιοχές ήταν ξακουστές για τα πολλά είδη θηραμάτων που ζούσαν και αναπτύσσονταν εκεί. Απέχει από τη Μυτιλήνη περί τα 70χλμ.

Η οικονομία του χωριού στηρίζεται στην κτηνοτροφία και στην παραγωγή συναφών προϊόντων. Ξακουστά από άκρη σε άκρη όχι μόνο στο νησί αλλά και πανελλαδικά είναι τα περίφημα τυριά και δη η φέτα όπως και το γιαούρτι και το βούτυρο καθώς και τα παραδοσιακά εδέσματα που αφθονούν στις εγκαταστάσεις του Γυναικείου Συνεταιρισμού. Επιβλητική η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου με το περίφημο τέμπλο της, ένα πραγματικό κομψοτέχνημα το οποίο φιλοτεχνήθηκε το 1807. Επόμενος σταθμός η ξακουστή και πάντα δροσερή πλατεία σημείο συνάντησης και ψυχαγωγίας των κατοίκων χάρη στα καφενεδάκια που βρίσκονται γύρω της. Ωστόσο τα βλέμματα κλέβει ο υπέργηρος  πλάτανος ο οποίος φυτεύτηκε επί Τουρκοκρατίας. Φυσικά εκεί ο επισκέπτης δεν δύναται να αρνηθεί τα ευγενικά καλέσματα των ντόπιων για ένα μερακλίδικο ουζάκι. 

Διαβάστε περισσότερα...

Αέρας "νοτίων προαστίων"

Καγιάνι (Ταξιάρχες)
Χωριουδάκι χωμένο κυριολεκτικά στην αγκαλιά του βράχου «Μάρμαρο» μία από τις πρώτες εικόνες που περνάει αβίαστα στο σκληρό δίσκο του επισκέπτη που προσεγγίζει τη Λέσβο διά θαλάσσης. Και στο κέντρο του μικρού αυτού οικιστικού θαύματος ο ναός του Ταξιάρχη, φύλακας Άγγελος των Λέσβιων και δη των «Καγιανιωτών». Μάλιστα είθισται μόλις ξεπροβάλλει στον ορίζοντα ο περίφημος τρούλος του τα καράβια να σφυρίζουν τρεις φορές χαιρετώντας τον «ακοίμητο φρουρό». Καγιάνι από το τούρκικο «kaya» που σημαίνει «βράχος»  με τις φρεσκοασβεστωμένες αυλές, τις γραφικές ανηφόρες που το σκαρφάλωμα σε χρίζει βασιλιά παρατηρητή της πόλης, των περιχώρων αλλά και μάρτυρα της κίνησης στα απέναντι παράλια με γαλάζιες παρεβολές που μυρίζουν Αιγαίο και ελιά. Χρώματα και εναλλαγές στη στεριά που δένουν άρρηκτα σταματώντας την ανάσα από την περίσσεια ομορφιά. 700 μέτρα πάνω από τη θάλασσα με την αίσθηση ότι έφθασες στο Θεό. Κατηφορίζεις με πυξίδα μυρωδιές από θαλασσινά, καλοψημένα κρεατικά και μπόλικο ούζο. Ο «Αντώνης» στο ομώνυμο ταβερνάκι σήμα κατατεθέν του νησιού πλέον σου προσφέρει στο «πιάτο» θέα και μεζέδες. Μετά καφεδάκι στην αυλή του Ταξιάρχη και σπιτικά γλυκά από τα χέρια της Μαρίκας. Τι άλλο να ζητήσεις κανείς; Ίσως μία βόλτα στην γειτονική Αγία Μαρίνα.

Αγία Μαρίνα
Με σύμμαχο την απόλυτη ηρεμία στις γειτονιές της που μοσχοβολούν ρετσίνι και πεύκο καθότι το χωριό ξαποσταίνει στις παρυφές του δάσους της Αμαλής, αλλά και τα ταβερνάκια της σε κάνει να τη χρίσεις αυτόματα καταφύγιο για χαλάρωση και «φευγιό» σκέψης. Περίοπτη θέση κατέχει ο ναός της Αγίας Μαρίνας με το ανάγλυφο τέμπλο γεμάτο παραστάσεις στο εσωτερικό του. Και από τα ψηλά στα..πεδινά…

Ακρωτήρι- Βαρειά
Ακρωτήρι. Μία συνοικία ευλογημένη από τη φύση ανάμεσα σε παλιά αρχοντικά ξακουστών εύπορων οικογενειών της Λέσβου χτισμένα από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Εκτάσεις από ελιές, μπαξέδες και μονοπάτια για λάτρεις των περιπάτων.
Σύνορα με την κοσμοπολίτικη και πυκνοκατοικημένη Βαρειά. Πεδινό προάστιο 3,5 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της πόλης. Γενέτειρα του αυτοδίδακτου ζωγράφου Θεόφιλου Χατζημιχαήλ με το ομώνυμο μουσείο γεμάτο από τα έργα του που ύμνησαν τη Λέσβο ενώ στο ίδιο κτήμα δωρεά του Λέσβιου τεχνοκριτικού Στρατή Ελευθεριάδη- Τεριάντ δεσπόζει και το μουσείο μοντέρνας τέχνης που φέρει το όνομα του. Θαλασσινός αέρας και ατελείωτη παραλία με στάση στο μικρό λιμανάκι της Βαρειάς για βόλτα στη δύση του ηλίου…

Διαβάστε περισσότερα...

"Μαλόεις λιμήν" - Το παλιό λιμάνι Μυτιλήνης.

Το παλιό λιμάνι βρίσκεται στη περιοχή Επάνω Σκάλα, στη βόρεια πλευρά της πόλης και δίπλα στο κάστρο. Σήμερα υπάρχουν μόνο κάτι βράχια μέσα στη θάλασσα που μας υπενθυμίζουν την κάποτε τόσο σημαντική ύπαρξή του. Έχει σπουδαία ιστορική και αρχαιολογική αξία, γιατί είναι αυτό το ίδιο που στην αρχαιότητα πρωτοστάτησε στην οικονομική κυρίως ακμή της Μυτιλήνης.

Τότε λεγόταν "Μαλόεις λιμήν" λόγω του ιερού του Μαλόεντος Απόλλωνα που υπήρχε εκεί και ήταν το εμπορικό κέντρο της Μυτιλήνης. Σύμφωνα με ανεπίσημες αναφορές ο πυθμένας του λιμανιού πλακοστρώθηκε από τους αρχαίους κατασκευαστές του για να μη μειώνεται το βάθος του με φύκια και συσσώρευ­ση λάσπης και για να μην αγκυροβολούν σ' αυτό ανεπιθύμητα πλοία.

Η ολοκλήρωση του λιμανιού τοποθετείτε την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου σύμφωνα με τα τα όσα αναφέρει ο Θουκυδίδης κατά την Αποστασία της Μυτιλήνης από την Αθηναϊκή Συμμαχία το 428 π.Χ. Ο μεγάλος (δεξιός) μόλος ξεκινάει απ' την ακτή και μάλιστα υπάρχει κυματοθραύστης και ένας κυκλικού σχήματος πύργος με πολεμίστρες προς όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα. Από κει οι φρουροί παρακολουθού­σαν και προστάτευαν τον μόλο. Ο πύργος αυτός όταν καταλείφθηκε το 1462 από τους Τούρκους πολιορκητές έκρινε και την τύχη της πόλης γιατί από αυτόν άρχισε η αποδυνάμωση της αμυντικής της οχύρωσης. Κατά τους αιώνες της Τουρκοκρατίας στη θέση αυτή ανεγέρθηκε πύργος-φάρος που διατηρήθηκε μέχρι τον 18ο αιώνα. Την ίδια περίπου εποχή σε μία γκραβούρα του Choiseul-Gouffier, στη θέση της μαρμάρινης κολόνας, απεικονίζεται ένας πύργος - φάρος που σηματοδοτεί την είσοδο του λιμανιού. Εκεί υπήρχαν τα ναυπηγεία συντήρησης και επισκευής των πλοίων, αποθήκες και εργαστήρια απαραίτητα για τη ναυτική δύναμη του νησιού. 

Στους αιώνες της  Τουρκοκρατίας σιγά-σιγά το λιμάνι εγκαταλείφθηκε. Οι κάτοικοι της Μυτιλήνης σ'αυτές τις δύσκολες εποχές κατέστρεψαν το βόρειο λιμάνι χρησιμοποιώντας τις πέτρες για την κατασκευή νέων κτιρίων.

Σήμερα ένα μικρό τμήμα του παλιού λιμανιού σώζεται στη θάλασσα ενώ λίγες ψαρόβαρκες δένουν εκεί. Οι ψαροταβέρνες και καφέ δίνουν ζωή στον κάποτε πολύβουο εμπορικό λιμάνι. Τί μυστικά να κρύβουν άραγε οι λάσπες του πυθμένα και το χώμα της παραλίας?

 

Πηγές: Ελληνική ακτοπλοϊα

 Πειραματικό Γυμνάσιο Μυτιλήνης

 

Διαβάστε περισσότερα...

Βόλτα στο κάστρο Μυτιλήνης

Είναι ένα από τα μεγαλύτερα κάστρα της Μεσογείου το κάστρο Μυτιλήνης.

Στο Επάνω Κάστρο σώζεται η Πυριτιδαποθήκη, ερείπια τουρκικού τζαμιού, πλησίον του οποίου υπάρχει σαρκοφάγος με τα εμβλήματα των Γατελούζων και των Παλαιολόγων. Επίσης, στο ίδιο μέρος του κάστρου σώζεται ο γνωστός ως "Πύργος της Βασίλισσας", που αποτελείται από 5 πύργους και τάφρο και εσωκλείει μεγάλη αυλή και δύο δωμάτια, τα οποία πιθανώς ήταν η επίσημη κατοικία του κάστρου στους βυζαντινούς χρόνους. Στο Μεσαίο Κάστρο, όπου εισέρχεται κανείς από την πύλη Ορτά Καπού, σώζεται ο Μενδρεσές, ιεροδιδασκαλείο του 16ου αι., υπόγεια δεξαμενή, συγκρότημα φυλακών και η κινστέρνα της βυζαντινής περιόδου. Στο Κάτω Κάστρο που αποτελεί εξ ολοκλήρου τουρκική προσθήκη, σήμερα σώζεται το οθωμανικό χαμάμ το οποίο έχει αλλάξει ριζικά όψη μετά από τις εργασίες της 14ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων( προορίζεται να γίνει μουσείο) καθώς και  τρεις οικίες της ύστερης Οθωμανικής Περιόδου οι οποίες είναι έτοιμες. Η πρόσβαση είναι ανοιχτή μόνο για τους πεζούς και τους ποδηλάτες.
Διαβάστε περισσότερα...

Ο τόπος των Θεών

Έτσι χαρακτήρισε γοητευμένος από την αδάμαστη ομορφιά του το δημοφιλές ψαροχώρι το οποίο ζει σχεδόν ανέπαφο στο χρόνο 95 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα  της Λέσβου ο Γάλλος νομπελίστας συγγραφέας και φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ. Σίγρι. Τόπος των αντιθέσεων.  Άγριος και εν μέρει απρόσιτος  λόγω της ηφαιστειογενούς υπόστασης του εδάφους του. Παράλληλα καταφύγιο και ζεστή αγκαλιά για όσους ψάχνουν «λιμάνι» στο θόρυβο και τα «κύματα» της καθημερινότητας. Βλέπεις ο αέρας φυσά αλλιώτικα εκεί πάνω γεννώντας την ανάγκη για απόλυτη ελευθερία. Οι δαντελωτές ακτές ανάμεσα σε όρμους , βραχονησίδες και σπηλιές σε καλούν να ανακαλύψεις τα μυστικά τους ενώ αποτελούν ορμητήριο για τους λάτρεις του ψαρέματος αλλά και δεινούς σέρφερ και ιστιοπλόους. Κατηφορίζεις. Έφτασες. Και σίγουρα δεν σκέφτεσαι να φύγεις γρήγορα.

Στη σκιά του «πέτρινου δάσους»
Κοιτίδα πολιτισμού λόγω των απολιθωμάτων που διατηρούνται αναλλοίωτα στις εγκαταστάσεις του υπερσύγχρονου Μουσείου Φυσικής Ιστορίας το οποίο από το 2004 ανήκει στο  Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της Unesco. Ο λόγος μεταξύ άλλων  για κορμούς κωνοφόρων και σεκόιας με κάποιους να αγγίζουν και τα 5 μέτρα ύψος . Τα 15 με 20 εκατομμύρια χρόνια ζωής τους και η επικάλυψη λάβας στο σώμα τους συνεχίζουν να διατηρούν ανεξάντλητο το ενδιαφέρον πλειάδας επιστημόνων καθώς και  εκατοντάδων επισκεπτών που συρρέουν κάθε χρόνο να θαυμάσουν από κοντά το μυστήριο αυτό της φύσης.  Η επίσκεψη στο Μουσείο πραγματικά εποικοδομητική ανοίγοντας τους γνωστικούς ορίζοντες γύρω από τη φυσική  ιστορία του νησιού. 
Η στάση στην πλατεία για καφέ, αφεψήματα και σπιτικά γλυκά σε πάει κατευθείαν στο καφενείο του δημοσιογράφου Αντώνη Χιώτη. Η συνέχεια απαιτεί επίσκεψη στο ιστορικό φρούριο δημιούργημα των Οθωμανών από το 1757 που αγναντεύει το λιμάνι και τα εντυπωσιακά πορτοκαλί ηλιοβασιλέματα.  Οι ήσυχες βόλτες στα πλακόστρωτα με χρώματα στους τόνους των Κυκλάδων ανοίγουν την όρεξη. Μαζί και οι μυρωδιές από τις ψαροταβέρνες της περιοχής με φημισμένες εκείνες με τα μετέωρα μπαλκόνια πάνω σχεδόν από την παραλία. Λέγεται ότι γευσιγνώστες υψηλών απαιτήσεων έρχονται με φουσκωτά σκάφη μόνο για να ικανοποιήσουν τον ουρανίσκο τους με ψάρια και αστακούς από την περιοχή. Φημισμένες άλλωστε σχεδόν σε όλο το Αιγαίο οι περίφημες αστακομακαρονάδες και οι λοιποί συνδυασμοί θαλασσινών.

Ησυχάζοντας στην Παναγιά Φανερωμένη
Συνοδοιπόρος ο ήχος των κυμάτων στο βάθος. Πυξίδα εξοχικά σπίτια, αμπελώνες,  -άμα σε συναπαντήσει ντόπιος κάτοικος σε κερνάει και ένα ποτηράκι από το κελάρι του-, εκτάσεις τριφυλλιού αλλά και οπωροκηπευτικών καθώς και το λευκό ξωκλήσι του Αϊ Γιώργη.  Και να μπροστά σου η αχαλίνωτη αμμώδης παραλία της Παναγιάς Φανερωμένης. Υπάρχει χώρος για απομόνωση καθώς η αίγλη της απλώνεται σε πολλά χιλιόμετρα ενώ η αυλίτσα της Παναγιάς Φανερωμένης που ξεκουράζεται μέσα στην καρδιά ενός πελώριου βράχου είναι κατάλληλος τόπος για κάμπινγκ. Εδώ ο καθένας ανακαλύπτει διαφορετικά τον κόσμο. Εκτιμά διαφορετικά τη στιγμή καθώς βουτάει ξανά και ξανά με τη λαχτάρα μικρού παιδιού στα κρυστάλλινα νερά. Αποθεώνει τη φύση για τη γαλαντομία της. Και εν τέλει συμφωνεί με τον Καμύ:  «Εδώ θέλω να ‘ρθω να ζήσω και να εργαστώ. Είναι ο τόπος των θεών!».

Διαβάστε περισσότερα...

Απόδραση στη Θερμή

Με χάρη οι ακτές αγκαλιάζονται με την ξηρά που ξεπροβάλλει περιπαιχτικά κάνοντας αντιθέσεις και αλληλοσυμπληρώνοντας μαγικά τις όμορφες γωνιές της Λέσβου μας. Θερμή με τους γραφικούς οικισμούς των Πύργων, το λόφο των Καρυών με το ιερό φημισμένο μοναστήρι των Αγίων Ραφαήλ , Νικολάου και Ειρήνης, τη μαγική παραλία, τα ιστορικά ιαματικά λουτρά στις εγκαταστάσεις του Σάρλιτζα. Μέκκα των ψαράδων με τα καΐκια και τις βάρκες να γεμίζουν αφθονία από τα βάθη του Αιγαίου. Τόπος ευλογημένος, προορισμός για βόλτες και φρεσκάδα στο νου και την ψυχή…

Δεν είναι δα και δύσκολο να πάρεις την απόφαση να την επισκεφθείς. Άλλωστε η Θερμή απέχει μόλις 11 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης με κατεύθυνση προς τα βορειοανατολικά του νησιού.  Αφετηρία στα σύνορα  της περιοχής που γειτονεύει με τα χωριά Μυστεγνά και τις προσφυγικές Νέες Κυδωνίες ο οικισμός των Πύργων Θερμής. Πρώτο ερέθισμα στα μάτια: οι αγέρωχες κορφές των πύργων  από όπου πήρε και το  όνομα της η περιοχή.  Πρόκειται για πετρόχτιστες τριώροφες  εξοχικές κατοικίες όπου παραθέριζαν οι εύποροι του νησιού. Μάλιστα τα σπίτια αυτά ήταν ιδιαίτερα ψηλά χρησιμεύοντας προφανώς και ως καστρόσπιτα. Ο πρώτος όροφος λεγόταν «τάμπα» και είχε απωθητικό ρόλο για τυχόν εξορμήσεις πειρατών. Στην εμβέλεια τους συναντούσε κανείς μεγάλες εκτάσεις με μπαξέδες και αμπέλια, κάτι που δεν λείπει και σήμερα από τα σπίτια και τις εξοχικές κατοικίες των  σημερινών κατοίκων. με Περίοπτη θέση ανάμεσα τους κατέχει ο ναός της Παναγιάς Τουρλωτής  με τον περίφημο τρούλο όπως υποδηλώνεται εξ’ ονόματος. Μάλιστα ο εν λόγω ναός χτίστηκε περί το 803 μ. Χ. υπό την εποπτεία της τότε αυτοκράτειρας  Ειρήνης της Αθηναίας.
Εύκολα δεσμεύεται κανείς να προσεγγίσει το λόφο των Καρυών τόπο μαρτυρίου των θαυματουργών Επιφανών Αγίων της Λέσβου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης προς τιμήν των οποίων έχουν χτιστεί οι εγκαταστάσεις του γυναικείου μοναστηριού εντός του οποίου βρίσκονται και τα λείψανα των Αγίων. Μάλιστα ο εν λόγω τόπος είναι ένας παράγοντας που αναζωπυρώνει τη διάθεση για επίσκεψη στη Λέσβο καθώς κάθε χρόνο συρρέουν εκεί πάνω χιλιάδες πιστοί.
Ατενίζοντας το Αιγαίο οι βόλτες φαντάζουν ατέλειωτες στην παραλία με τα παραδοσιακά ουζερί, τον παλιό μύλο και το ήσυχο λιμανάκι με τις βάρκες και τα καϊκάκια. Μάλιστα η διάθεση για ψάρεμα δεν κοπάζει ποτέ καθώς η περιοχή φημίζεται για τα ψάρια της και δη τα χταπόδια της. Η αίγλη και το κοσμοπολίτικο στοιχείο που δέσποζε στην περιοχή αποτυπώνεται και στις παλιές εγκαταστάσεις του διάσημου ξενοδοχείου  «Σάρλιτζα Παλλάς» με περίτεχνες αρχιτεκτονικές γραμμές και καμπύλες οθωμανικού στυλ. Ίαση της ψυχής οι εικόνες από την περιοχή αλλά έπεται και ίαση του σώματος χάρη στις θερμές πηγές που αφθονούν με το νερό να περιέχει μέταλλα και στοιχεία από τα έγκατα της γης φέροντας θερμοκρασία περίπου 47 βαθμών.
Επίλογος της εμβέλειας της Θερμής τα «Ξαμπέλια» με την αμμώδη παραλία και τα ταβερνάκια για στιγμές  ουζοκατάνυξης. 

Διαβάστε περισσότερα...

Στα ίχνη της... Παναγιάς Γοργόνας

«Από τη μέση, από την καρδιά του ανθού της θάλασσας, βγαίνει η άνοιξη του Αιγαίου. Η Αναδυόμενη. Παντού πεταρίζουν άσπρες, γαλανές φτερούγες. Γιορτάζει ο αγέρας, η στεριά, τα λαφριά σύννεφα κι ο μεταξωτός ουρανός. Τα καράβια μέσα στο λιμάνι ισάρουν όλα τα πανιά να στεγνώσουν, κ’ είναι να κάθεσαι να τα βλέπεις»….(«Παναγιά Γοργόνα», Στρατής Μυριβήλης).

                                             
46 χιλιόμετρα από τη Μυτιλήνη σκαρφαλώνοντας στις βόρειες παρυφές της Λέσβου ξεπροβάλλει η Συκαμιά. Γλυκιά ζάλη διακατέχει τον επισκέπτη κάθε φορά που φτάνει σε αυτόν τον προορισμό με όνομα εμπνευσμένο από την πληθώρα σε μούρα ή αλλιώς «σκάμνα» τα οποία αφθονούν στην περιοχή. Γενέτειρα και σταθερά έμπνευσης  του σπουδαίου πεζογράφου Στρατή Μυριβήλη. Ασημένιο πράσινο αγκαλιάζει τις αυστηρές γραμμές των πέτρινων σπιτιών της τα οποία κυκλώνουν αμφιθεατρικά τους πρόποδες της βόρειας πλαγιάς του Λεπέτυμνου, ψηλότερου όρους της Λέσβου. Μποκαμβίλιες με έντονο κόκκινο και ροζ χρώμα χαϊδεύουν το ανάστημα παραδοσιακών αρχοντικών, τα πέτρινα σοκάκια αντηχούν τις εγκάρδιες «καλημέρες» και την περαιτέρω ανταλλαγή νέων των κατοίκων. Και στο βάθος η αλμυρή εκδοχή με τη γραφική Σκάλα της.

Στην ποδιά της Παναγιάς Γοργόνας
Με σήμα κατατεθέν την πιο τολμηρή μορφή της Παναγιάς η οποία μετουσιωμένη σε  γοργόνα είναι η «οικοδέσποινα»  του λευκού γραφικού ξωκλησιού που ως ζωηρός και ανήσυχος παρατηρητής κινεί τα νήματα στα καρέ των αναμνηστικών φωτογραφιών. Κάθε γωνιά αναβλύζει τον ασταμάτητο οργασμό έμπνευσης της φύσης με την παλέτα της να βάφει πυρόξανθα τα ηλιοβασιλέματα, ανταύγειες φωτιά επάνω σε ένα γαλάζιο βαθύ και ώριμο. Καλλιεργώντας μία διάθεση ατελείωτης σιέστας το γραφικό λιμανάκι της Σκάλας Συκαμιάς βρίσκεται σε μία φάση εγρήγορσης. Οι βόλτες περιμετρικά του διαχρονική συνήθεια. Μία αγκαλιά από βάρκες και μικρά ψαροκάικα φορτωμένα με τους καρπούς του Αιγαίου έτοιμοι να αφήσουν το ζουμερό και μυρωδάτο αποτύπωμα τους ως λαχταριστός μεζές στα ταβερνάκια της περιοχής. Χειροποίητα αναμνηστικά αλλά και καλλιτεχνικές δημιουργίες στα καλοβαλμένα μαγαζάκια γύρω από τα σπίτια με τα μπλε παράθυρα. Λίγο παραπάνω το σπίτι του Μυριβήλη. Όλα μυρίζουν νησί, ακτινοβολούν ζωή, σταματούν το χρόνο….

Διαβάστε περισσότερα...

Καλλονή: τόπος χάρμα οφθαλμών

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ομφαλός όλης της Λέσβου αφού σχεδόν με τις διαστάσεις της σημερινής κωμόπολης αποτελούσε από την εποχή του χαλκού σταυροδρόμι πολιτισμού και πολυδιάστατο πέρασμα ανάπτυξης. «Καλλονή» με την σχεδόν αψεγάδιαστη τελειότητα που πριμοδοτεί σε μία γυναίκα ο εν λόγω χαρακτηρισμός. Αποτελώντας από μόνη της ένα καμβά όπου κάθε εποχή εκμεταλλεύεται αφειδώς δημιουργώντας εικόνες γεμάτες χρώματα και εναλλαγές απείρου κάλλους.

«Καλλονή» από τη φύση της
Διασχίζοντας το δρόμο κατά μήκος του απέραντου πευκοδάσους της φτάνει κανείς στην είσοδο της Καλλονής την Αρίσβη ενώ τμήματα της είναι και οι οικισμοί Αργιανά , Κεράμι και Παπιανά. Ο αέρας που αποπνέεται σε κάθε βήμα είναι σύγχρονος με τον πληθυσμό να κινείται σε έντονους ρυθμούς πόλης. Διατηρώντας όμως και τον παραδοσιακό της χαρακτήρα δείγμα του οποίου είναι τα αρχοντικά αλλά και το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου το οποίο ανεγέρθηκε το 1929. Βασικός πυλώνας άνθισης της περιοχής η ίδια η φύση που την προίκισε πλουσιοπάροχα συνεχίζοντας απροκάλυπτα να «φλερτάρει» μαζί της. Τρανταχτή απόδειξη η περίπου 100 χιλιομέτρων σε έκταση πεδιάδα η οποία αγκαλιάζεται από έξι ποταμούς και αποτελεί τη δομική της βάση. Οι απέραντοι βιότοποι, παρθένα καταφύγια σπάνιων ειδών πουλιών και άλλων μορφών ζωής του οικοσυστήματος στα σύνορα με τις περίφημες αλυκές που πιστοποιείται ότι υπάρχουν από την αρχαιότητα παράγοντας αλάτι εύγεστο και αγνό συνυφασμένο με τη πλούσια γαστρονομία του νησιού .

Άρωμα σαρδέλας και μαθήματα ιστορίας
Και όλα αυτά υπό την επαγρύπνιση του ζεστού αμμουδερού κόλπου της, του μεγαλύτερου σε όλο το νησί όπου οι παραγωγή θαλασσίων ειδών είναι κάτι παραπάνω από πλούσια και φυσικά πολύτιμη για το εισόδημα των κατοίκων που σε μεγάλο ποσοστό ασχολούνται με την αλίευση τους. Τρανό δείγμα της αφθονίας του οι περίφημες σαρδέλες ή παπαλίνες, μικρές στο μέγεθος, μοναδικές στη γεύση . Παστή με χοντρό αλάτι από τις αλυκές αποτελεί την ελληνική εκδοχή του ιαπωνικού σούσι ενώ μαζί με τα θαλασσινά του κόλπου δημιουργούν τις τέλειες συνθήκες ουζοποσίας.
Περιμετρικά του κόλπου η Σκάλα Καλλονής με τις υπερσύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες καθώς η περιοχή άλλαξε ριζικά τον τουριστικό χάρτη του νησιού ανεβάζοντας κατακόρυφα τον πήχη παροχής υπηρεσιών. Αλλά και τις παραλίες με τη βελούδινη άμμο, τις γραφικές ήσυχες γωνιές  και τις πιο έντονες χάρη στα πολυάριθμα καφέ και ταβερνάκια.
Στα χνάρια των αρχαίων ημών προγόνων η Καλλονή αποτελεί ισχυρή πυξίδα επιδεικνύοντας την ενέργεια της φιλοσοφίας χιλιάδων ετών μέσα από τους αρχαιολογικούς τόπους της όπως το ιερό των Μέσων, η αρχαία Πύρρα αλλά και εναπομείναντα αρχιτεκτονικά μνημεία σε Αποθήκα και Μάκαρα.
Βωμός λατρείας και έκφρασης έντονου θρησκευτικού συναισθήματος τα μοναστήρια του Αγίου Ιγνατίου ή αλλιώς Μονή Λειμώνος και της Παναγίας Μυρσινιώτισσας με κειμήλια ανεκτίμητης αξίας. 

Διαβάστε περισσότερα...

Μανταμάδος «αγγελικά» πλασμένος

Λες και ο οικισμός αυτός ατενίζει τον κόσμο κεκλεισμένων των θυρών όντας καταφύγιο επιλεκτικής μοναχικότητας και απόκοσμης ησυχίας. Αλλά και ορμητήριο παράδοσης και μακραίωνης ιστορίας με τους προγόνους των σημερινών κατοίκων να αποχωρίζονται βίαια το ανάγλυφο των ακτών ως άμυνα στις επιδρομές Σαρακηνών πειρατών με αποτέλεσμα να βάλουν σταδιακά τα θεμέλια δημιουργίας του.  Παράλληλα τόπος κατάνυξης και θρησκευτικής έκφρασης με χιλιάδες πιστούς να συρρέουν σε ανύποπτο χρόνο, πέρα από το μεγάλο πανηγύρι ανήμερα της Κυριακής των Μυροφόρων, στο μοναστήρι του Ταξιάρχη για να λάβουν χάρη και φώτιση υπό την υπόσταση του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Καλώς ορίσαμε στο Μανταμάδο, έναν προορισμό που δεσπόζει περήφανα και αδάμαστα στα βορειοανατολικά της Λέσβου.

Καμβάς τέχνης και γεύσεων

Αγκαλιές σπιτιών σε μία άρτια αρχιτεκτονική ισορροπία ξεπροβάλλουν ανάμεσα σε πέτρινα σοκάκια με σημείο αναφοράς την πλατεία και δη το ναό του Αγίου Βασιλείου ο οποίος χρονολογείται από το 1750. Κάτοικοι που ακολουθούν τους ρυθμούς μίας ζωής με αλλοτινό φόντο. Δεινοί γεωργοί αντιμετωπίζοντας τη φύση με σεβασμό ασπαζόμενοι τα μυστικά της. Το εκλεκτό φρουτώδες ελαιόλαδο παραγωγής τους είναι δείγμα αυτής της σχεδόν «ερωτικής» σχέσης . Αλλά και διαχρονικοί κτηνοτρόφοι οι οποίοι φροντίζουν να δίνουν ακόμη περισσότερη ώθηση στην παραγωγή του νησιού σε κρέας και γαλακτοκομικά προϊόντα. Το βελούδινο γιαούρτι μέσα στις πήλινες «γραγούδες» μοναδικό. Η αλμυρή υφή της ντόπιας φέτας και η πικάντικη γεύση της αντίστοιχης γραβιέρας συνοδεία  γλυκόπιοτου ούζου ταξιδεύουν κάθε απαιτητικό ουρανίσκο στα ταβερνάκια της περιοχής  και αποτελούν γευστικό σουβενίρ για ντόπιους και ξένους.
Παράλληλα όμως και δεξιοτέχνες κεραμίστες με την  υγρή λάσπη πλάθεται με σχεδόν πατρική στοργική στα χέρια τους οι οποίοι παράγουν στα εργαστήρια κεραμικά με ψυχή, φαντασία ακολουθώντας παραδοσιακές νόρμες των προκατόχων τους.

Η εικόνα του Ταξιάρχη φτιαγμένη από χώμα κα αίμα
Οι ρίζες της χάνονται πολλούς αιώνες πριν και συγκεκριμένα τοποθετούνται περίπου στον 11ο αιώνα. Τότε που οι επιδρομές των πειρατών ήταν σε έξαρση. Μία εξ αυτών είχε ως στόχο το μοναστήρι του Ταξιάρχη και τραγικό απολογισμό το σφαγιασμό όλων των μοναχών με εξαίρεση ένα νεαρό δόκιμο καλόγερο της Μονής ονόματι Γαβριήλ.
Σαν κυριευμένος από μία αόρατη και ανώτερη δύναμη να κινεί τα χέρια του πήρε χώμα ενώ με ένα σφουγγάρι μάζεψε το αίμα από τους σφαγιασθέντες αδελφούς του. Ανακατεύοντας τα οραματιζόταν την μορφή του ατρόμητου στρατιώτη που είδε σε όραμα να του σώζει τη ζωή.
Η σωτήρια υπόσταση του Ταξιάρχη ακολουθεί κάθε βήμα της  ομάδας της Καλλονής. Ο Αρχάγγελος την προστατεύει, την βοηθάει, της δείχνει τον δρόμο. Είναι ο άγγελος της νίκης!

 

Διαβάστε περισσότερα...

ΑKΡΑΣΙ: Συναπάντημα φύσης και εκλεκτών ανθρώπων

Αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που αφουγκράστηκες την ψυχή σου μέσα σε συχνότητες εκκωφαντικής σιωπής; Που σιγοψιθύρισες  ρεφραίν και κουπλέ από το τραγούδι της φύσης; Που αφέθηκες να νιώσεις αψεγάδιαστα σμιλεμένος με την απόλυτη αρμονία και γαλαντομία της  πλάσης. Και αν στη μάχη με το χρόνο επιθυμείς έστω και μία φορά να βγεις νικητής αναποδογύρισε την κλεψύδρα  και έλα να ακούσεις την ηχώ του νιώθοντας κυρίαρχος έτσι όπως θα ατενίσεις ένα άλλο κόσμο που αβίαστα αφοπλίζει κάθε αρνητισμό μίας παρωχημένης καθημερινότητας. Καλώς ήρθες στο Ακράσι, αυτό που λατρεύουν οι ντόπιοι, ερωτεύονται οι επισκέπτες και αναπολούν οι ξενιτεμένοι.

 

 
 Μπορεί η μία εκδοχή της προέλευσης του ονόματος του να είναι η έλλειψη αμπελιών επομένως και κρασιού ωστόσο η διαδρομή για να προσεγγίσει κανείς το Ακράσι είναι το λιγότερο μεθυστική. 54 χιλιόμετρα με περάσματα από ελαιώνες και πευκοδάση με συνοδοιπόρο το άρωμα του ρετσινιού και την δροσερή υφή της βουνίσιας αύρας.
 Φτάνοντας στο χωριό τα καλωσορίσματα των κατοίκων σε παρακινούν αβίαστα να νιώσεις σαν στο σπίτι σου. Ο καφενές γίνεται καταφύγιο και εσύ απολαμβάνεις καφέ στη χόβολη, γνήσια ντόπια γκαζόζα, ροφήματα από βότανα μαζεμένα από τα γύρω βουνά και φυσικά τις διηγήσεις των γηραιότερων για τον τόπο και τους ανθρώπους του.
  

Ανηφορίζοντας μένεις έκθαμβος από την αγάπη που αποπνέουν οι κάτοικοι για τον τόπο τους. Μάρτυρας η πάστρα σε κάθε γωνιά, τα μερακλίδικα παραδοσιακά σπίτια με τις περιποιημένες αυλίτσες και φυσικά η διάθεση για καθαριότητα και δη αρχοντιά να μην εξαντλείται σε ατομικό επίπεδο. Η αξιοσύνη των Ακρασιωτών αποκαλύπτεται και από τα περιποιημένα μποστάνια με κάθε λογής λαχανικά και φρούτα να αποτελούν τη σοδειά που απολαμβάνουν οι ιδιοκτήτες τους. Το λιομάζωμα είναι η βασική ενασχόληση τους και αυτό μαρτυρά η υπόσταση του ελαιοτριβείου του χωριού. Κέντρο η πλατεία με το στοιβαρό έστω και γέρο πλάτανο και  τους παραδοσιακούς καφενέδες που σε κάνουν να μουδιάζεις χάρη στην αφθονία των μεζέδων και την μυρωδιά του ούζου που ρέει αφειδώς. Πρωτίστως όμως σε μαγνητίζει ο πετρόχτιστος ναός της Αγίας Παρασκευής με την παράδοση να θέλει μέχρι και στη Ρωσία να έχουν απευθυνθεί κάτοικοι του χωριού για εύρεση πόρων όσον αφορά στην ανέγερση του που τοποθετείται γύρω στο 1865. Προχωρώντας στην άλλη άκρη της πλατείας ο καμβάς της φύσης αναμένει τις πινελιές ψυχής του κάθε επισκέπτη που θέλει να τις εμπιστευτεί τα απόκρυφα του με θέα τους ορεινούς όγκους Πριώνα και Πριοβούνι να αγκαλιάζουν στοργικά την καταπράσινη κοιλάδα. Και στο βάθος 6 μόλις χιλιόμετρα μακριά η μυστηριώδης παραλία της Δρώτας προκαλεί για περαιτέρω ανακαλύψεις. Μία εξ αυτών καθοδόν για Δρώτα είναι το λεγόμενο «Ελαφοχώρι», έκταση πολλών στρεμμάτων ιδιοκτησίας του κ. Παναγιώτη Λ. εντός της οποίας ζουν και αναπτύσσονται οικόσιτα και μη ζώα όπως φασιανοί, παγώνια, κουνέλια με κυρίαρχους «φιλοξενούμενους» μία οικογένεια από περήφανα ελάφια.
 Ο τόπος κουβαλά τη δική του ιστορία η οποία ζει και αναπνέει στις εγκαταστάσεις του Πολιτιστικού Κέντρου και Μουσείου στο κτίριο όπου κάποτε στεγαζόταν το δημοτικό σχολείο. Εκεί ανακαλύπτει κανείς θησαυρούς συνυφασμένους με έργα και ημέρες από την αλλοτινή καθημερινότητα και ροή ζωής των Ακρασιωτών. Σε αυτήν την προσπάθεια βασικός πρωταγωνιστής υπήρξε ο εκπαιδευτικός Γιάννης Κοντέλλης  ο οποίος με στωικότητα εξασφάλισε πόρτα πόρτα αντικείμενα και ιστορικές μαρτυρίες ξετυλίγοντας το μίτο της ιστορίας του χωριού.
 Επιστροφή στις ρίζες για τους Ακρασιώτες δεν υφίσταται γιατί απλά κανείς δεν εγκαταλείπει έστω και νοερά τον λατρεμένο τούτο τόπο. Και όσοι αναγκάστηκαν να αφήσουν τα καλοβαλμένα σοκάκια και τις κουπαστές βεράντες με τα χρωματιστά λουλούδια και τους περήφανους βασιλικούς και να βιώσουν την ξενιτειά επιστρέφουν για ανεφοδιασμό με άρωμα πατρίδας κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες . Τότε που κάθε στιγμή φαντάζει γιορτή. Όπως και κάθε άλλη που σε φέρνει αυθόρμητα σε τούτο τον τόπο.


 

Διαβάστε περισσότερα...

Γαβαθάς: αγκαλιά ηρεμίας

Απάντηση στη "φασαρία" του μυαλού και στην αναζήτηση ψυχικής και σωματικής ανάπαυλας αποτελεί ο Γαβαθάς. Κουκίδα στο χάρτη για μερικούς, εστία επαναπροσδιορισμού για κάποιους άλλους. Για τους ρομαντικούς, τους περιηγητές, τους επιλεκτικούς, τους απόκοσμους αλλά και ενίοτε τους περιπετιεώδης ο ύστατος προορισμός.


 Η αγκαλιά της θάλασσας που γαληνεύει μόλις "φιλήσει" την καυτή άμμο που ακολουθείται κατά πόδας από αμπέλια και λιγοστά σπίτια κυκλαδίτικου ρυθμού σπάζοντας τις αρχιτεκτονικές πετρόχτιστες νόρμες του βορειονανατολικού Αιγαίου. Οι χαρούμενοι και ανάλαφροι ίσκιοι των κατοίκων του. Τα ασπρισμένα αψεγάδιαστα σοκάκια. Ο χορός των αισθήσεων με περιμετρικά ερεθίσματα από χρώματα, γεύσεις και τρανταχτές "καλημέρες" ή "καλησπέρες" από καρδιάς. Και στο βάθος του λοφίσκου, της λεγόμενης φραγκόσκαλας, το ξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα. Ο ύστατος παρατηρητής αποτελώντας άλλη μία μετουσίωση της θεϊκής σκέπης στις πλάτες των ανθρώπων, το κατάλευκο καταφύγιο όσων θέλουν να ξεμουδιάσουν την ψυχή τους αλλά και αυτών που θέλουν να την πάνε ψηλότερα χωρίς φόβο και πάθος για το άγνωστο και απόκρημνο ενίοτε της διαδρομής. Το ξωκλήσι που ανεγείρει την έμπνευση να μετουσιωθεί κανείς σε ανώτερο ον καθώς αγναντεύει το βαθύ γαλάζιο φλερτάροντας επικίνδυνα με την αγριότητα των τραχιών βράχων που υποκλίνονται στις επιθυμίες της φουσκωμένης θάλασσας. Στον καμβά του τοπίου ο ήσυχος και ακούνητος μόλος με το άπάνεμο λιμανάκι του στο οποίο ξεκουράζονται τα βλέματα αλλά και τα καϊκια και οι ψαρόβαρκες των ντόπιων. 
 Ευλογημένος  τόπος σε όλη του την εμβέλεια, ορμητήριο το καλοκαίρι και ερημητήριο το χειμώνα ο Γαβαθάς απέχει από την πολύβουη πρωτεύουσα Μυτιλήνη περίπου 80 χιλιόμετρα και μόλις 10 από την Άντισσα. Φιγουράρει στην βορειοανατολική πλευρά του νησιού ενώ το δαντελωτο της ακτής και ο αφρός των κυμάτων διακρίνονται ήδη από ψηλά. Κάμποι με σταφύλια και βαρυφορτωμένες συκιές αγκαλιάζουν μεγάλες εκτάσεις συναντώντας τις αντανακλάσεις από μωβ και βαθύ ροζ χάρη στις μποκαμβίλες που φλερτάρουν με τις αυλές και τα παράθυρα των καλοβαλμένων σπιτιών. Αγγελιοφόροι της νησιώτικης αύρας οι δεκάδες γλάροι που κουρνιάζουν στην απέναντι αφημένη στο τραγούδι της θάλασσας ξηρά επάνω στην οποία σχεδιάζουν τις πτήσεις τους ερεθίζοντας την φαντασία των ανρθώπων που θέλουν περισσότερη ελευθερία σπάζοντας έστω και νοερά τα δεσμά της εκάστοτε σκλαβιάς τους. Και ακριβώς απέναντι να σου και το "ανεμοβούνι" εκείνη η ήσυχη πλαγιά με τις γέρικες βελανιδιές που γέρνουν κόντρα στο βοριά μεταφέροντας ιστορίες ετών στους φυσιοδίφες. 
 Αν είσαι ξένος στο Γαβαθά θα νιώσεις υπέρτατα ντόπιος. Γιατί όποια πόρτα και αν χτυπήσεις θα δεις να μετουσιώνεται μπροστά σου το πλατύ χαμόγελο και η ανοιχτή αγκαλιά του Ξένιου Διός όπως θα τη συνελάμβαναν νοητικά ως μύθο οι Αρχαίοι. Θα σε φιλέψουν γλυκά σύκα και μοσχομυριστή αλευριά καθώς και πασπαλάδες να βουτήξεις στο μερακλίδικο ελληνικό σου καφέ. Δε θα σε ρωτήσουν "ποιανού είσαι" και "από πούθε έρχεσαι" γιατί εκεί η καρδιά σου είναι ανοιχτή μιλώντας για σένα πριν από σένα. Θα σε ρωτήσουν όμως "πότε θα ξαναρθείς" και συ ανέμελα απαντάς "όποτε θέλω να ξαναβρώ το καλοκαίρι μέσα μου".....
 
Υπόσημείωση: η φώτο προέρχεται από το site www.gavathas.com

Διαβάστε περισσότερα...

Νέες Κυδωνίες: το Αϊβαλί της Λέσβου

Πάνω από 20 χιλιόμετρα σε χωρίζουν από τη μαγική αυτή παράκαμψη την οποία οσμίζεσαι για την αυθεντικότητα των ανθρώπων της αλλά κυρίως για τη δυναμική της ιστορίας στην οποία έχει πετύχει έντεχνα και ουχί τυχαία την αναφορά του ονόματος της. Και μπορεί για κάποιους οι Νέες Κυδωνίες ή αλλιώς το Μπαλτζίκι να εγείρουν από τη μία μνήμες πολέμου και ανείπωτης οδύνης λόγω αποχωρισμού, από την άλλη όμως καταλήγουν συνώνυμες με την ελπίδα, τη φιλοξενία, τη νέα αρχή καθώς η γραφική αυτή γωνιά της Λέσβου αποτέλεσε μία αγκαλιά που μετουσιώθηκε σε δεύτερη και για τις ακόλουθες γενιές, πρώτη πατρίδα στα πλαίσια ενός οικισμού που αναβλύζει ιστορία και ζύμωμα πολιτισμών.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι η περιοχή βαπτίστηκε Νέες Κυδωνίες καθώς η ονομασία Αϊβαλί προέρχεται από τη λέξη ayva (αϊβά) που στα τουρκικά σημαίνει «κυδώνι». Αναποδογυρίζοντας νοερά την κλεψύδρα του χρόνου, οι παλιότεροι θυμούνται τη Σκάλα Νέων Κυδωνιών να κατακλύζεται από καλύβια μεταξύ των οποίων ξεχώριζε ένα πέτρινο οίκημα, το οποίο ακολουθούσε τη ρότα υλικών και γραμμών της τουρκικής αρχιτεκτονικής. Ιδιοκτήτης του ένας Τούρκος, ο οποίος σε αυτό το μικρό χώρο έφερνε κοντά, τους ανθρώπους της περιοχής λειτουργώντας το ως «καφενέ».

Η μυρωδιά του καφέ που ψηνόταν στη χόβολη, κατέκλυζε την περιοχή, ενώ σε συνδυασμό με την έντονη ταξιδιάρικη αίσθηση του ιωδίου του Αιγαίου και τα αρώματα από τους μπαχτσέδες των νοικοκυραίων, έδινε στην ατμόσφαιρα μία υπόσταση μαγική. 

Διαβάστε περισσότερα...

Βόλτα στην απόκοσμη Άργενο

Μπορεί για κάποιους να μην διακρίνεται καν στο χάρτη, το .όνομα να διαφεύγει εντελώς μνήμης. Ωστόσο άπαξ και περάσεις το Μόλυβο διανύοντας 9 χιλιόμετρα επιπλέον τότε οι εικόνες που θα αποτυπωθούν στο σκληρό δίσκο του μυαλού σου θα σε φορτίζουν πάντα θετικά αλλά και θα σε προκαλούν να την επισκεφθείς ξανά και ξανά. Εκπληρώνοντας την επιθυμία έύρεσης καταφυγίου ηρεμίας και οάσης μοναχικότητας ατενίζοντας το γαλάζιο από ψηλά αλλά και παρεκκλίνοντας από τις εν λόγω αποχρώσεις με αντάξιες πράσινες ανταύγειες με αρώματα από ελιά, πεύκο και θυμάρι η Άργενος μόλις μπήκε αβίαστα στο χάρτη που κοσμούν οι δικές σου αγαπημένες τοποθεσίες απαρτίζοντας τη μαγική έκταση του πάντα ταξιδιάρικου και ασυμβίβαστου πλατανόφυλλου, της Λέαβου.

Χαϊδεύοντας γεωμετρικά τα πόδια του ορεινού όγκου Λεπετύμνου,  φλερτάροντας επικίνδυνα ανάμεσα σε κοφτερούς βράχους αλλά και επωάζοντας μία ακαταμάχητη ησυχία που δεν εξαντλείται παρά τους 220 κατοίκους της η Άργενος αποτελεί μία χούφτα σπιτιών και ανθρώπων με φόντο αιωνόβιες καστανιές  αλλά και βραχώδη οροπέδια. Παίρνοντας το όνομα της από τον πρώτο κάτοικο και ιδρυτή της ξεκινά να πληρεί τις προδιαγραφές οικισμού με σημείο αναφοράς την πλακόστρωτη πλατεία περιμετρικά της οποίας συγκεντρώνονται μικρά παραδοσιακά καφενεία σερβίροντας μεζέδες και ντόπιες γεύσεις για όλα τα γούστα. Η ενασχόληση των ντόπιων με την κτηνοτροφία οδηγεί σε παραγωγή εξαιρετικής ποιότητας γαλακτοκομικών προϊόντων  με την περίφημη γραβιέρα Αργένου να έχει αποκτήσει εδώ και χρόνια την δική της γευστική φήμη και εκτός συνόρων της περιοχής. 
Σημείο κατατεθέν της Αργένου αποτελεί ο ναός του Αγίου Γεωργίου χτισμένος το 1777 πόλος έλξης πιστών ντόπιων και ξένων. Παράλληλα όντας τόπος κατοικίας του εκ Λέσβου ξακουστού φιλολόγου και γραμματολόγου Γιώργου Βαλέτα μπορεί κανείς να επισκεφθεί το σπίτι του οι εγκαταστάσεις του οποίου φιλοξενούν σήμερα το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και τη Βιβλιοθήκη Λεσβιακών Γραμμάτων. 

Η....θερμή Άργενος
Σαν βγαλμένη από τα σπλάχνα της γης η απόκοσμη ομορφιά της περιοχής παραπέμπει στην αναζήτηση του εσωτερισμού που διακατέχει αυτήν τη βραχώδη και κατάφυτη γωνιά. Οι δονήσεις αυξάνονται ενεργειακά όσο πλησιάζει κανείς ακολουθώντας το δρόμο που συνδέει το Μόλυβο με τη Συκαμνιά προς τις παράλιες ιαματικές πηγές με το νερό να αγγίζει σε θερμοκρασία τους 86 βαθμούς. Παράλληλα τα θερμά αυτά ύδατα έχουν μειωμένη περιεκτικότητα σε ανθρακικά και μαγνήσιο και αυξημένη την αντίστοιχη σε ασβέστιο και θειϊκά. 

Διαβάστε περισσότερα...