Στον απόηχο των γιορτών

Γράφτηκε και φέτος ο επίλογος των γιορτών με τον κορμό τους να είναι πρόσφορο έδαφος για εσωστρέφεια με σκοπό την επανατοποθέτηση πραγμάτων, ανθρώπων και καταστάσεων στο βωμό της αυτογνωσίας. Αλλά και ευκαιρία αληθινής και ουσιαστικής επικοινωνίας με αγαπημένους και αγαπημένες σε όλα τα επίπεδα σχέσεων και συναναστροφών. Όλα τα παραπάνω έβαλαν αλατοπίπερο στα εθιμοτυπικά του δωδεκαημέρου με κερασάκι την ίδια την παράδοση.

Η γαστρονομία έγραψε τις δικές της λαχταριστές ιστορίες με αγνές προθέσεις και καλοδιατηρημένες στο χρόνο νόρμες οι οποίες ζωντάνεψαν από το διόλου σκονισμένο παρελθόν αναμνήσεις εμπλουτισμένες με καλά φυλαγμένα σαν μυστικά ψυχής συναισθήματα. Άνθρωποι συνέφαγαν, τσούγκρισαν τα ποτήρια τους, ευχήθηκαν από καρδιάς ή έστω τυπικά ό,τι μέλλει γενέσθαι να απορρέει από την αφθονία του καλού και την πάταξη του κακού μέσα από διαδικασίες ζωής ευλογημένες και καλοδεχούμενες ακόμη και αν εμπεριέχουν δοκιμασίες.

Η κουζίνα μεταμόρφωσε πρώτες ύλες σε πιάτα νόστιμα και θρεπτικά για να ευφρανθεί ο ουρανίσκος και να γιορτάσουν οι αισθήσεις. Όπως το καλό φαγητό που είναι φτιαγμένο με χαρακτήρα και αγάπη ας είναι "μαγειρεμένες" οι σπεσιαλιτέ στιγμών για το νέο έτος τόσο από τη μοίρα όσο και από τους ανθρώπους. Και μην ξεχνάμε να είμαστε γαλαντόμοι στα "καρυκεύματα" γιατί κάθε μπουκιά ζωής αξίζει να αφήνει έντονη γεύση που διαρκεί. Καλή λαχταριστή χρονιά από όλους εμάς σε όλους εσάς!!!

Διαβάστε περισσότερα...

Συμβουλές για αφράτους & νόστιμους κουραμπιέδες

Μάθε όλα τα μυστικά για το "χιονισμένο" γλύκισμα των Χριστουγέννων
 
Το βούτυρο έχει σημασία
Ο σωστός κουραμπιές θέλει καλό βούτηρο, κατά προτίμηση πρόβειο. Αν προσπαθήσεις να το αντικαταστήσεις με μαργαρίνη το πιο πιθανό είναι το αποτέλεσμα να σε απογοητεύσει.
 
 
Μη λυπάσαι το χτύπημα
Σε αντίθεση με τα μελομακάρονα, οι κουραμπίεδες θέλουν πολύ καλό χτύπημα στο μίξερ. Όσο περισσότερο ζυμωθεί το μείγμα, τόσο πιο αφράτο θα βγει το αποτέλεσμα. Βέβαια μη το παρακάνεις γιατί το ζυμάρι θα γίνει τόσο αφράτο με κίνδυνο να "σκάσει" ο κουραμπιές στο ψήσιμο. 20 λεπτάκια είναι αρκετά!
 
Προσοχή στη θερμοκρασία
Το σωστό ψήσιμο του κουραμπιέ θέλει χαμηλή θερμοκρασία. Βέβαια, επειδή ψήνονται σχετικά γρήγορα, πρόσεξε μη σου καούν.
 
 
Φύλαξέ τους σωστά
Όπως και με τα μελομακάρονα, έτσι και οι κουραμπιέδες πρέπει να σκεπάζονται για να μη χαθεί το αφράτο και τραγανό αποτέλεσμα. Αν απορροφήσουν υγρασία θα "νοτίσουν", θα γίνουν μαλακοί και η ζάχαρη θα κάνει κρούστα.
 
Για έξτρα άρωμα ράντισέ τους
Οι περισσότερες συνταγές κουραμπιέ αναγράφουν ράντισμα με ροδόνερο ή ανθόνερο, κάτι που δεν είναι τυχαίο! Προσοχή όμως: Πρέπει να το κάνεις κατευθείαν με το που θα βγάλεις τους κουραμπιέδες από το φούρνο,
 
Διαβάστε περισσότερα...

Τα καλύτερα γλυκά στο χέρι

Choco kebub: γύρος από σοκολάτα
Το «Choco kebub» είναι η αγαπημένη λιχουδιά μικρών και μεγάλων με την οικογένεια Μιχαηλίδη του «Sugar House» να γλυκαίνει ντόπιους αλλά και επισκέπτες με αυτήν την λαχταριστή δημιουργία η οποία έχει γίνει πλέον γνωστή και εκτός νησιού. Στημένο με διάσταση και τρόπο που αντιστοιχεί στον παραδοσιακό ελληνικό γύρο το «σοκολατένιο κεμπάπ » ή αλλιώς «Choco Kebub»  αποτελεί στην ουσία έναν περιστρεφόμενο κορμό από λευκή σοκολάτα καθώς και από σοκολάτα γάλακτος. Τα ρινίσματα σοκολάτας θα πέσουν και θα αγκαλιάσουν τη λαχταριστή βάση που αποτελείται από φρεσκοψημένη πιτούλα φτιαγμένη από αφράτη μυρωδάτη ζύμη. Στη συνέχεια η πίτα αλείφεται με κρέμα ζαχαροπλαστικής από λευκή ή γάλακτος σοκολάτα ή και πραλίνα. Φυσικά τα γούστα των εραστών του σοκολατένιου κεμπάπ περιλαμβάνουν και άλλες γευστικές πινελιές όπως ξηρούς καρπούς, κουφέτα, σιρόπι και ότι άλλο.
Το «Choco kebub» το αναζητούμε αποκλειστικά στο Ζαχαροπλαστείο «Sugar House», Π. Κουντουριώτου 3, τηλ 22510 21266

 

 

Το γιαούρτι του… δρόμου
Χτίζοντας με υγιεινό τρόπο την διατροφική πυραμίδα ακόμη και εκτός σπιτιού σε φάση βιασύνης, δουλειάς και γενικά υποχρεώσεων που μας αναγκάζουν να «τρώμε στο πόδι» κάνουμε στάση στο αγαπημένο μας Vena’sγια ανεφοδιασμό γεύσης και ενέργειας σε ένα σνακ που τα έχει όλα και κυρίως υψηλή θρεπτική αξία. Βελούδινο γιαούρτι με 2% ή 10% το οποίο αγκαλιάζει φρέσκα φρούτα εποχής και δημητριακά με αποξηραμένα φρούτα. Επιπλέον βρώμη και ο γλυκός επίλογος από μία κουταλιά μέλι επάνω σε θρυμματισμένο μπισκότο τύπου digestive κάνουν την απόλαυση να διαρκεί και με το παραπάνω καθώς η ποσότητα και η ποιότητα συνδέονται άρρηκτα σε αυτήν την συσκευασία των 500 γραμμαρίων. Φυσικά οι παραλλαγές στα υλικά είναι ένα από τα κρυφά χαρτιά της Βένας τα οποία αποκαλύπτονται κάθε φορά που αναζητάς αυτό το δροσερό έδεσμα….
Vena’s, Ελευθερίου Βενιζέλου 21, τηλ 22510 42722

 

 

Frozen yogurt: δροσίσου υγιεινά
Ταπεινό στις δίαιτες αν τρώγεται σκέτο. Πολύτιμο στις στιγμές παγωμένης απόλαυσης και κυρίως σε αυτές  που στο μυαλό σου ξεκινά η μάχη για ένα γλυκό. Βελούδινο, ελαφρύ και ολόφρεσκο σερβίρεται στο αγαπημένο μας «ENJOY» στην προκυμαία στο οποίο βρίσκουμε άπειρες επιλογές σε γλυκά και παγωτά. Το παγωμένο γιαούρτι δεν είναι τάση αλλά στάση γεύσης η οποία εμπλουτίζεται με λογής λογής υλικά. Φρούτα, σιρόπι σοκολάτας, ξηροί καρποί, τριμμένο μπισκότο και χρωματιστά smarties είναι μερικές πινελιές που επιλέγεις να ενισχύσουν γευστικά το frozen yogurt σου. Δοκιμάζεις μία από τις τέσσερις εκδοχές και το τρως αργά χωρίς ενοχές θερμίδων μουδιάζοντας τον ουρανίσκο με την καθαρή παγωμένη γεύση του. Frozen yogurt: Enjoy it!!!
Enjoy,
Κουντουριώτου 63, Μυτιλήνη, τηλ 2251055755,what’s up 6988080141

 

 

 

Λουκουμάς και βάφλα καλαμάκι: έφτασεε!!
Φαντάσου λαχταριστές μπουκιές από φρεσκοψημένη βάφλα και αφράτο τραγανιστό λουκουμά και όλα αυτά σε ένα καλαμάκι. Γλυκό εναλλακτικό σουβλάκι για τις στιγμές εκείνες που αδημονείς για κάτι γλυκό και γρήγορα. Γεύση πλούσια και ζεστή. Βουτηγμένες σε σοκολάτα, πασπαλισμένες με ξηρούς καρπούς, μέλι ή κανέλλα οι μπουκιές αυτές αποτελούν σίγουρα μία αμαρτία που δεν έχεις διάθεση να μην ξανακάνεις. Εξαγνίσου γευστικά λοιπόν και συνόδεψε τον καφέ σου όποια στιγμή το επιθυμείς με ένα καλαμάκι πραγματικά σκέτη γλύκα…
The Brothers, Βουρνάζων 25, Μυτιλήνη, τηλ 2251024524, 6987127374

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα...

Η καλή μέρα από το… πρωινό φαίνεται…

Η νέα μέρα ξεκίνησε και για να είναι καλή πρέπει πρωτίστως να είναι νόστιμη.  Η αρχή γίνεται από το πρωινό. Αγαπημένες γεύσεις κλασικές και μη, απλές και περισσότερο πολύπλοκες, παραδοσιακές και ενισχυμένες με επιρροές άλλων χωρών σερβίρονται αφειδώς σε αγαπημένα στέκια με τρόπο εκλεπτυσμένο και οικογενειακό. Η ομάδα του Lesvoskitchen πήρε το πρωινό της στο «Ναυάγιο», τη «Φιλοσοφία», το «Πάρκο», το ξενοδοχείο «Ηλιοτρόπιο» αλλά και μετά από ξενύχτι στο «Meating» και σε προκαλεί να δοκιμάσεις και συ.  Απόλαυση και ενέργεια μέσα από σωστή διατροφή και η μέρα είναι δική σου από το πρώτο δευτερόλεπτο…. Καλημέρα λοιπόν….                           

Ξενοδοχείο Ηλιοτρόπιο: ένας μπουφές, άπειρες γεύσεις
Το πολυτελές ξενοδοχειακό συγκρότημα στην περιοχή της Βαρειάς ανοίγει καθημερινά το μπουφέ του από τις 7.30 έως τις 11.00 και ευτυχώς όχι μόνο για τους διαμένοντες  αλλά και για το κοινό που λατρεύει τις χειροποίητες πλούσιες γεύσεις. Κρύα και ζεστά πιάτα βασισμένα σε κατεξοχήν ντόπια προϊόντα παρασκευασμένα με τρόπο καθαρά ελληνικό, φρέσκοι χυμοί και πολλά είδη καφέ συμπληρώνουν τις κλασικές επιλογές. Φτιαγμένα στο χέρι από το επιτελείο της κουζίνας του τα εδέσματα του πρωινού στο Ηλιοτρόπιο ξεπερνούν φαντασία και ποικιλία. Επιλογές σε αμερικάνικο και αγγλικό πρωινό αλλά και ελληνικές επιλογές με ντόπιο γιαούρτι και μέλι, δημητριακά, γλυκά του κουταλιού φτιαγμένα από φρούτα του κτήματος της οικογένειας των ιδιοκτητών, ομελέτες, χειροποίητα αρτοσκευάσματα , φρέσκο ντόπιο βούτυρο και σπιτικές μαρμελάδες, πίτες, γλυκά ημέρας και κρέπες αλμυρές και γλυκές και τόσα άλλα χωρούν στον πιο λαχταριστό μπουφέ πρωινού… 

Καφέ εστιατόριο «Πάρκο (Το)»: πρωινό με άρωμα φύσης στο κέντρο της πόλης
Η κουζίνα στο αγαπημένο στέκι με έδρα το Πάρκο Αγίας Ειρήνης μοιάζει να μην ξεκουράζεται ποτέ. Οι γευστικές διαδρομές ξεκινούν  από νωρίς το πρωί με εφαλτήριο φρέσκα πιάτα για ένα λουκούλλειο πρωινό γεύμα. Λαχταριστές προτάσεις για πρωινό θρεπτικό και συνάμα αγαπημένο το οποίο περιλαμβάνει φρέσκα ζεστά ψωμάκια, βούτυρο, μέλι, αυγά τηγανητά με μπέικον ελιές και ντομάτα ή αντίστοιχα ομελέτες με διάφορους συνδυασμούς. Ο καφές, το τσάι ή ο χυμός συμπληρώνονται με τραγανό τοστ αλλά και πολλών ειδών σάντουιτς. Δίνουμε ψήφο σε αυτό με σολομό αλλά και στο αντίστοιχο ελληνικό με φέτα, ντομάτα και ρίγανη. Περίοπτη θέση έχουν οι πίτες ημέρας. Δοκιμάστε τυρόπιτα, χορτόπιτα  ή σπανακόπιτα βασισμένες σε αγνή σπιτική συνταγή. Γλυκά ημέρας όπως μηλόπιτα, τσιζκέικ και άλλα για δυνατό ξεκίνημα σε έναν περιβάλλοντα χώρο γεμάτο φύση και ζωντάνια.

Καφέ- Μπαρ Ναυάγιο: ξεκινώντας τη μέρα με στάση στην Πλατεία Σαπφούς
Εποχή έχουν αφήσει τα πρωινά γεύματα με τα οποία παρέες επισφράγισαν ολονύχτιες εξορμήσεις στα στέκια της πόλης. Από τα πρώτα που ανοίγουν τις πόρτες τους είναι το διαχρονικό «Ναυάγιο» στην πλατεία Σαπφούς. Οπωσδήποτε ελληνικός στο μπρίκι με μπόλικες φουσκάλες και γλυκό του κουταλιού ή αντίστοιχα γλυκές δημιουργίες ημέρας από τα χεράκια της Δέσποινας και του επιτελείου της. Κλασσικό πρωινό αποτελούν οι ζεστές ομελέτες αλλά και οι συνδυασμοί με ροφήματα και σάντουιτς. Δοκιμάστε αυτό με κοτόπουλο αλλά και τις υπόλοιπες επιλογές. Επιλέξτε μία από τις προτάσεις του κλασικού πρωινού με φρέσκα ψωμάκια, μέλι, βούτυρο, φρέσκο χυμό, τσάι ή καφέ, βραστά αβγά και σπιτικό κέικ. Μην πείτε όχι σε κρέπες με σοκολάτα, μπισκότο ή φρούτα αλλά και στην αλμυρή εκδοχή με φρέσκα τυριά και αλλαντικά. Λατρεμένο το τοστ «Ναυάγιο» με ντόπιο λαδοτύρι, ζαμπόν και ντομάτα ενώ αγαπημένες γεύσεις τσαγιού δίνουν επιπλέον μπόνους καλής διάθεσης για μία όμορφη υγιή μέρα από το πρωί.

Η καλή μέρα ξεκινά με… «Φιλοσοφία»
Στα σύνορα με πλατεία Σαπφούς  υπάρχει ένα στέκι όπου η φιλοσοφία του πρωινού στηρίζεται στο δόγμα απόλαυση και σωστή διατροφή σε συνδυασμό με ζεστή ατμόσφαιρα και εγκάρδιες καλημέρες. Το Καφέ- Μπαρ Φιλοσοφία ξεκινά από νωρίς να σερβίρει λιχουδιές φτιαγμένες από παραδοσιακά προϊόντα. Βελούδινες κρέπες αλμυρές και γλυκές αλλά και ομελέτες με υλικά ντόπια και ιδιαίτερους συνδυασμούς. Πολλές γεύσεις τσαγιού αλλά και μεγάλη ποικιλία σε σοκολάτες καθώς  και η διάχυτη μυρωδιά φρεσκοαλεσμένου καφέ ξυπνούν κάθε κύτταρο του οργανισμού με σκοπό να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις προκλήσεις της καινούριας μέρας. Κλασικό τοστ αλλά και σάντουιτς σε συνδυασμό με δυνατό καφέ ή φρέσκους χυμούς και είμαστε έτοιμοι…

Και μετά το ξενύχτι πρωινό στο… «Meating»
Ξενύχτι και κραιπάλες πάντα δημιουργούν ένα τεράστιο κενό στο στομάχι. Η παρέα ανασυντάσσεται και η συνέχεια αναζητά τον προορισμό που θα επισφραγίσει γευστικά μία όμορφη βραδιά. Το «Μeating» στην προκυμαία προσφέρει πρωινό άλλου τύπου. Περίοπτη θέση το χειμώνα έχουν οι σούπες που «στρώνουν το στομάχι» μετά από μπόλικες δόσεις οινοπνεύματος. Ωστόσο το καλοκαίρι το μενού έχει επιλογές δυνατές και χορταστικές με τις οποίες χτίζεις δυνάμεις για μία ημέρα με απαιτήσεις και υποχρεώσεις. Επειδή δαπάνησες ενέργεια διασκεδάζοντας θέλεις γενναίες  δόσεις πρωτεΐνης. Επομένως παραγγέλνεις ομελέτα κλασική η με μπόλικα υλικά για δυνατή γεύση στον ουρανίσκο. Φυσικά μία μοσχομυριστή κρέπα δεν σε αφήνει αδιάφορο. Για κάτι άλλο δοκίμασε τορτίγια με κοτόπουλο ή ακόμη και γύρο χοιρινό. Τιραμισού, σοκολατόπιτα, τσιζκέικ ή προφιτερόλ για γλυκό πρωινό ξεκίνημα ή αντίστοιχα για όνειρα γλυκά αν η μέρα σου έγινε ήδη νύχτα…

Διαβάστε περισσότερα...

Του Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου, πολιούχου της πόλης μας

Ο άγιος Θεόδωρος γεννήθηκε το έτος 1774 στο Νεοχώριο του Βυζαντίου. Είχε καλούς χριστιανούς γονείς, που φρόντισαν για τη χριστιανική ανατροφή των παιδιών τους, αφού μάλιστα ξέρομε θετικά ότι ο ένας αδελφός του αγίου Θεοδώρου, ο Γρηγόριος, έγινε επίσκοπος Αδριανουπόλεως.

Μικρός ο Θεόδωρος θέλησε να γίνει ζωγράφος και γι’ αυτό ήλθε σαν μαθητής κοντά σε ξακουσμένο ζωγράφο, που δούλευε στο παλάτι του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά εκεί ποιος ξέρει τι πιέσεις δέχτηκε, ώστε λύγισε η ψυχική του αντοχή στην ηλικία που βρισκότανε, κι έτσι αλλαξοπίστησε. Δεν πέρασαν όμως πολλά χρόνια και συνήλθε. Κατάλαβε το βαρύ αμάρτημα, στο οποίο έπεσε. Αφορμή έγινε μια βαρειά επιδημία, που έπεσε στην Πόλη και τον έκαμε να σκεφθεί το θάνατο, το Θεό, την ψυχή του, την άλλη ζωή. Έτσι το χαμένο πρόβατο ζήτησε το δρόμο της επιστροφής. Δραπέτευσε από τα ανάκτορα, με ξένα ρούχα. για να μη τον γνωρίσουν, με μια στάμνα στον ώμο, με μουτζουρωμένο το πρόσωπο, βγήκε από το παλάτι, κατέβηκε στη θάλασσα, εκεί βρήκε ένα χιώτικο καράβι και ήρθε, κατά θέλημα Θεού, στη Χίο, που στάθηκε γι’ αυτόν ο τόπος της ψυχικής αναγέννησης, του πνευματικού του καταρτισμού, της μεγάλης μετανοίας του και της αποφάσεως του να δώσει και τη ζωή του για το Χριστό, που άθελα κατά την παιδική του ηλικία αρνήθηκε.

Εκεί στη Χίο, στο μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου, διάβασε πολλά βιβλία και είδε την αγάπη, που έτρεφαν για τον Χριστό οι άγιοι, ώστε έδιναν και τη ζωή τους για το Σωτήρα τους. «Εγώ που τον αρνήθηκα, έλεγε ο άγιος Θεόδωρος, θα πρέπει χίλιες φορές να αποθάνω, για να ξεπλύνω το αμάρτημα μου με το αίμα μου». Και πήρε τη μεγάλη απόφαση.

Αποφάσισε να παρουσιασθεί στους Τούρκους και να δηλώσει μόνος του ότι μετανοιώνει, που έγινε μωαμεθανός και ότι είναι χριστιανός, αποφασισμένος και να αποθάνει για την πίστη του. Δεν παρουσιάστηκε στις τουρκικές αρχές της Χίου, για να μη ενοχοποιήσει όλους που βρίσκονταν στο μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου. Γι’ αυτό ήρθε στη Μυτιλήνη. Τον συνόδευσε ένας μοναχός από το μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου, που παρέμεινε στη Μυτιλήνη μέχρι που μαρτύρησε ο Άγιος. Αυτός ο μορφωμένος κληρικός περιέγραψε και το μαρτύριο του.

Παρουσιάστηκε, λοιπόν, ο άγιος Θεόδωρος στις τουρκικές αρχές και δήλωσε πως είχε μια πίστη που ήτανε χρυσός και του την πήρανε οι Τούρκοι και του έδωκαν μια πίστη που ήτανε μπακίρι (χαλκός). Και τώρα τους την δίνει πίσω, για να πάρει την πρώτη πίστη του. «Είμαι χριστιανός, είπε, και θα αποθάνω χριστιανός».

Στην αρχή τον νόμισαν τρελλόν.

Σύντομα όμως κατάλαβαν ότι μιλούσε σοβαρά, αποφασισμένος να αντιμετωπίσει και το θάνατο, για να κρατήσει την πίστη του. Προσπάθησαν με υποσχέσεις, και με απειλές να τον μεταπείσουν. Τον φυλάκισαν. Επέτρεψαν σε άγριους Τούρκους να έρχονται νύχτα μέρα στη φυλακή και να τον βασανίζουν, όπως μπορούσαν φρικτότερα. Κι εκείνος έμεινε ακλόνητος. Προσευχόταν και επέμενε στην πίστη του. Και ο Θεός του έδινε θάρρος και δύναμη.

Όταν είδαν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη ο άγιος, αποφάσισαν να τον θανατώσουν με απαγχονισμό. Τον κρέμασαν έξω από το φρούριο, κάπου εκεί όπου είναι σήμερα το Ε' Δημοτικό Σχολείο, ίσως και λίγο παραπάνω. Στις 17 Φεβρουαρίου του έτους 1795 παρέδωκε την ψυχή του στο Θεό, στον οποίο προσέφερε και τη ζωή του, με θάνατο φρικτό, μαρτυρικό.

Το άγιο λείψανο του έμεινε κατά διαταγή των Τούρκων τρεις ημέρες κρεμασμένο στην αγχόνη. Κατόπιν με άδεια των τουρκικών άρχων το παρέλαβαν πενήντα πρόκριτοι Μυτιληναίοι και το έθαψαν στο προαύλιο της Παναγίας Χρυσομαλλούσης. Έπειτα από τρία χρόνια, όταν θέλησαν να κάμουν την ανακομιδή των λειψάνων του, είδαν με έκπληξη και θαυμασμό ότι το σώμα είχε διατηρηθεί ακέραιο. Το παρέλαβαν τότε με πολλή ευλάβεια και το έκρυψαν στην κρύπτη του Μητροπολιτικού ναού, όπου βρισκότανε μέχρι το 1832. Τότε έγινε το θαύμα της διασώσεως της πόλεως από τη θανατηφόρο πανώλη. Από τότε, όπως γράφομε στη συνέχεια, το άγιο λείψανο βρίσκεται στη θέση, που είναι σήμερα στο Μητροπολιτικό ναό της Μυτιλήνης, σαν θησαυρός πολύτιμος, σαν φρουρός του νησιού μας.

Το έτος 1832 μάστιζε φοβερή θανατηφόρος αρρώστια, η πανώλης, τον πληθυσμό της Μυτιλήνης. Οι θάνατοι κάθε μέρα γινότανε και περισσότεροι. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σκορπιστούν στους γύρω λόφους ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τη μετάδοση της αρρώστιας. Και οι αρχές της πόλεως αφήκαν τα γραφεία τους στην πόλη και κατέφυγαν και αυτές στα βουνά. Όλα τα μέτρα όμως που έπαιρναν, ήταν ανίσχυρα να σταματήσουν την αρρώστια και το θάνατο. Η κυβέρνηση έστειλε συνεργεία γιατρών από την Κωνσταντινούπολη και φάρμακα, που πάλι δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.
Αλλά ό,τι δεν κατόρθωσαν οι ανθρώπινες προσπάθειες, το έκαμε η χάρη του Θεού με τις προσευχές του άγιου Θεοδώρου.

Σ’ αυτές τις κρίσιμες μέρες και μάλιστα τη νύχτα της Παρασκευής της α΄ εβδομάδας των Νηστειών, φανερώθηκε ο άγιος στον τότε Πρωτοσύγκελλο Καλλίνικο, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και αργότερα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και του παρήγγελε να ειπεί στο Μητροπολίτη να μαζέψει τους χριστιανούς από τις εξοχές, όπου είχαν καταφύγει, να κάνουν αγρυπνία στο Μητροπολιτικό ναό και να βγάλουν και το λείψανο του από την κρύπτη του ναού. Ο Πρωτοσύγκελλος δεν έδωσε σημασία στο όνειρο, αλλά μετά από μια εβδομάδα, και πάλι νύκτα της Παρασκευής, βλέπει το ίδιο όνειρο ζωηρότερα, και αυστηρότερον τον άγιο. Αμέσως αυτή τη φορά έτρεξε και ανακοίνωσε στο Μητροπολίτη την εντολή του αγίου. Ο Μητροπολίτης αμέσως συνάντησε τον Τούρκο Διοικητή και του ζήτησε την αδεία να επιτρέψει να ειδοποιήσει με κάθε μέσο τους χριστιανούς, να έλθουν στο ναό και να παρακαλέσουν όλοι τον Θεό να σωθούν απ’ την αρρώστια. Οι Τούρκοι γιατροί, που ήρθαν απ’ την Κωνσταντινούπολη, αντέδρασαν. Δεν ήθελαν να γίνει συγκέντρωση από φόβο να μη μεταδοθεί η αρρώστια περισσότερο. Όμως ο Διοικητής βλέποντας ότι ο κόσμος πέθαινε, παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν πάρει οι γιατροί, έστω και αν είχαν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους οι κάτοικοι, έδωκε την άδεια για συγκέντρωση και αγρυπνία.

Όλοι οι χριστιανοί με πίστη και ελπίδα έτρεξαν στο ναό, που γέμισε μέσα, έξω και τους γύρω δρόμους. Έκλαψαν, παρακάλεσαν το Θεό, και ζήτησαν και τη βοήθεια του αγίου, που έμαθαν ότι φανερώθηκε με όνειρο στον Πρωτοσύγκελλο. Ξημέρωσε και προσευχότανε. Τις πρωινές ώρες ο Μητροπολίτης και ο Πρωτοσύγκελλος κατέβηκαν στην κρύπτη του ναού, έβγαλαν με ευλάβεια το λείψανο του Αγίου Θεοδώρου και έκαμαν μια σύντομη λιτανεία γύρω στο ναό.

Από εκείνη την ώρα δεν πέθανε κανείς Χριστιανός ή Τούρκος από την πανώλη. Η πόλη ονόμασε τον άγιο Θεόδωρο «Πολιούχο», δηλαδή προστάτη της πόλεως και του νησιού μας. Τούρκοι και Έλληνες με κάθε τρόπο ομολογούσαν το θαύμα και φανέρωναν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό και τον προστάτη άγιο.

Διαβάστε περισσότερα...

To παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο τραπέζι

Δεκαετίες νωρίτερα, πολύ πριν τη σημερινή αστική ζωή, η κατανάλωση κρέατος γινόταν σπάνια και σε μεγάλες γιορτές. Το σφάξιμο των σπιτικών ζώων ήταν μια ολόκληρη ιεροτελεστία, στην οποία συμμετείχαν γείτονες, συγγενείς και φίλοι.
Κάθε χωριό είχε και έχει τα δικά του μαγειρέματα. Συνήθως, το «καλό» φαγητό ήταν το χοιρινό, καμιά φορά και το κοτόπουλο, πάντως στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι το χοιρινό κρέας είχε... δεσπόζουσα θέση.
Η οικογένεια μαζευόταν γύρω από τη φωτιά και απολάμβανε τη σπάνια ευκαιρία της κρεατοφαγίας. Χοιρινό με σέλινο ήταν η μυτιληνιά εκδοχή του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού.
Το κρέας χοίρου και εδώ στα εκ των ων ουκ άνευ.
Το μεσημέρι των Χριστουγέννων, τα πιάτα γέμιζαν και γεμίζουν χοιρινό με σέλινο, το οποίο θεωρείται «γιορτινό» έδεσμα. Επίσης γιορτινό τραπέζι χωρίς λαχανοντολμάδες ήταν σίγουρα κάτι που δεν συναντούσε κανείς σε παρελθόντες χρόνους. Σύμφωνα με τους λαογράφους οι λαχανοντολμάδες πρωτοσερβιρίστηκαν σε βυζαντινή τράπεζα και βάση των ίδιων πηγών το τύλιγμα των φύλλων του λάχανου συμβολίζει τα σπάργανα του Χριστού.

Διαβάστε περισσότερα...

Βράσμα σύκων

 Tο βράσμα αποτελεί ένα εξέχον γευστικό πειρασμό, ο οποίος έχει βάση του και τα σύκα. Στο Παλαιοχώρι, οι θιασώτες του παραδοσιακού συνεχίζουν ακόμη να το παράγουν από τώρα και μέχρι τα μέσα του Σεπτέμβρη, ακολουθώντας συνταγές που αρνούνται να αφήσουν στη λήθη του χρόνου.

 Εκτέλεση: Αφού πλύνουμε καλά τα σύκα, τα βάζουμε σε καζάνι να βράσουν για περίπου 2 ώρες. Αφού τα σουρώσουμε, κρατάμε το ζουμί και το βράζουμε μέχρι να πήξει και να πάρει ένα σκούρο βυσσινί χρώμα. Επάνω στο δέσιμο ρίχνουμε βασιλικό ή αμπαρόριζα για άρωμα. Το φυλάσσουμε σε βάζα ή γυάλινα μπουκάλια

Διαβάστε περισσότερα...

Της Αγίας Κυριακής της Θεραπεύτριας

Στις 7 Ιουλίου εορτάζεται η μνήμη της Αγ. Κυριακής μία από τις μεγάλες Αγίες της Εκκλησίας μας. H Αγία Μεγαλομάρτυς Κυριακή γεννήθηκε στη Νικομήδεια, μοναδικό παιδί του Δωρόθεου και της Ευσεβίας. Οι γονείς της ήταν Έλληνες, ευσεβείς χριστιανοί, πλούσιοι, αλλά χωρίς απογόνους, Προσευχόμενοι αδιαλείπτως, απέκτησαν ένα παιδί εκ Θεού, και εφόσον γεννήθηκε ημέρα Κυριακή, της δόθηκε το όνομα Κυριακή. Από την παιδική της ηλικία η Κυριακή ήταν αφιερωμένη στο Θεό. Ήταν όμορφη στο σώμα και στην ψυχή. Πολλοί μνηστήρες τη ζήτησαν σε γάμο, αλλά απέρριπτε όλες τις προτάσεις, λέγοντας ότι είναι αρραβωνιασμένη με τον Χριστό τον Κύριο και ότι δεν επιθυμούσε τίποτε περισσότερο από το να πεθάνει εν παρθενία. Ένας δικαστής στη Νικομήδεια ήθελε να αρραβωνιάσει την Κυριακή με το γιο του, δεδομένου μάλιστα ότι εκείνη προερχόταν από πλούσια οικογένεια. Καθώς και η δική του πρόταση απορρίφθηκε, κατήγγειλε την Κυριακή και τους γονείς της ως Χριστιανούς στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό. Ο αυτοκράτορας διέταξε οι γονείς της να υποβληθούν σε βασανιστήρια. Ο Δωρόθεος ξυλοκοπήθηκε άγρια, μέχρι του σημείου οι στρατιώτες από την κούραση να σταματήσουν να τον χτυπούν. Επειδή ούτε η κολακεία, ούτε τα μαρτύρια είχαν αποτέλεσμα, ο Δωρόθεος και η Ευσεβία εξορίσθηκαν στη Μελιτηνή (μεταξύ Καππαδοκίας και Αρμενίας), όπου πέθαναν υπομένοντας πολλά δεινά για τον Χριστό. Έστειλε τότε ο αυτοκράτορας την Κυριακή να ανακριθεί από τον Μαξιμιανό. Η Κυριακή αρνήθηκε να αποκηρύξει την πίστη της. Ως αποτέλεσμα ο Μαξιμιανός διέταξε να τη μαστιγώσουν. Οι άνδρες του αυτοκράτορα τη βασάνισαν με κάθε δυνατό τρόπο, αλλά η πίστη της ήταν ακλόνητη. Ένα βράδυ, καθώς κείτονταν στο πάτωμα του κελλιού της, άκουσε τη φωνή του Θεού να της λέει: «Μη φοβάσαι τα βασανιστήρια Κυριακή, το πνεύμα μου είναι μαζί σου». Έπειτα από πολλές και τρομερές δοκιμασίες, ο Μαξιμιανός απέτυχε να πείσει τη νεαρή γυναίκα να αλλάξει την πίστη της. Την έστειλε τότε στον έπαρχο της Βιθυνίας Ιλαρίωνα, από τον οποίο ζήτησε να κάνει την Κυριακή ειδωλολάτρη ή να του την ξαναστείλει. Ο Ιλαρίων έβαλε τα δυνατά του για να το πετύχει αυτό. Ένα από τα βασανιστήρια που δοκίμασε ήταν να την βάζει να κρέμεται από τα μαλλιά της αρκετές ώρες ενώ στρατιώτες της έκαιγαν το σώμα με αναμμένες δάδες. Τέλος, την έριξαν σε ένα κελί φυλακής. Εκείνη τη νύχτα ο Χριστός εμφανίστηκε και της θεράπευσε τις πληγές. Βλέποντας τη θαυματουργή σωτηρία της Κυριακής πολλοί ειδωλολάτρες πίστεψαν στο Χριστό· ως συνέπεια αποκεφαλίστηκαν. Μετά από εξαντλητική ανάκριση, οδήγησαν την Κυριακή στο ναό να θυσιάσει στα είδωλα. Εκείνη, εισερχόμενη, παρακαλούσε μέσα της το Χριστό να τη βοηθήσει. Ένας δυνατός σεισμός κατατρόμαξε τους δημίους και τα αγάλματα του ναού έπεσαν από τα βάθρα τους κι έγιναν θρύψαλα. Η Κυριακή βασανίστηκε ξανά από τον Απολλώνιο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Ιλαρίωνα. Όταν όμως την έριχναν στη φωτιά, οι φλόγες δεν την έκαιγαν. Όταν την έριχναν στα άγρια θηρία αυτά ημέρευαν. Εν τέλει, ο Απολλώνιος την καταδίκασε σε αποκεφαλισμό. Της δόθηκαν λίγα λεπτά για να προσευχηθεί, και ζήτησε από το Θεό να παραλάβει την ψυχή της, μνημόνευε δε αυτούς που εξ αιτίας τους είχε την τιμή να μαρτυρήσει για το Χριστό· ύστερα έγειρε στη γη. Όταν ο δήμιος πλησίασε για να εκτελέσει τη διαταγή, είδε ότι η Κυριακή ήταν ήδη νεκρή· ήταν μόλις 21 χρονών. Η μνήμη της εορτάζεται στις 7 Ιουλίου. Η Αγία Κυριακή είναι η πολιούχος Αγία της πόλης των Σερβίων στην Κοζάνη.

Διαβάστε περισσότερα...

Της Πεντηκοστής (του Βαγγέλη Λαγαρή)

KONTAKION ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ: "Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος· ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμε, εις ενότητα πάντας εκάλεσε· και συμφώνως δοξάζομεν το Πανάγιον Πνεύμα".

Την Δευτέρα 9 Ιουνίου εορτάζει η Εκκλησία μας την Εποιφήτηση του Αγ. Πνεύματος, προς τους αποστόλους, 50 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα. Ο Χριστός πριν απ' το σωτήριο πάθος Του είχε υποσχεθεί ότι θα στείλει το Άγιο Πνεύμα: «Σάς συμφέρει να φύγω Εγώ. Αν δε φύγω εγώ δε θα έλθει ο Παράκλητος (=τό Άγιο Πνεύμα)». Κι αλλού είπε: «Όταν έλθη Εκείνος (δηλ. ο Παράκλητος = το Άγιο Πνεύμα), θα σας διδάξει και θα σας οδηγήσει σε κάθε αλήθεια». Κι ακόμη: «Θα παρακαλέσω τον Πατέρα και θα σας στείλει άλλον Παράκλητο, θα σας στείλει το Άγιο Πνεύμα της Αληθείας, το όποιο εκπορεύεται απ' τον Πατέρα». Και επίσης μετά το Πάθος, όταν ανερχόταν προς τον ουρανό, τους είπε: «Εσείς να μείνετε στην Ιερουσαλήμ, έως ότου πάρετε δύναμη απ' τον ουρανό».

Την ημέρα λοιπόν της Πεντηκοστής έλαβε χώρα η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους 120 μαθητές (περιλαμβανομένων και των αποστόλων του Ιησού) οπότε, σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων, έλαβαν Άγιο Πνεύμα μιλώντας σε ξένες γλώσσες «για τα θαυμαστά έργα του Θεού», γεγονός που έγινε αντιληπτό από Ιουδαίους και προσήλυτους που ήταν στην Ιερουσαλήμ. Το αποτέλεσμα ήταν μετά από το κήρυγμα του Πέτρου, να βαφτηστούν εκείνη την ημέρα 3.000 νέα μέλη της Χριστιανικής Εκκλησίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Της Αναλήψεως (του Βαγγέλη Λαγαρή)

Ἀπολυτίκιον: "Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τὴ ἐπαγγελία τοῦ Αγίου Πνεύματος, βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἰ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου"

Ο Κύριός μας μετά την λαμπροφόρο Ανάστασή Του, δεν εγκατέλειψε αμέσως τον κόσμο, αλλά συνέχισε για 40 ημέρες να εμφανίζεται στους μαθητές Του. Αυτές οι μεταναστάσιμες εμφανίσεις Του προς αυτούς είχαν πολύ μεγάλη σημασία. Έπρεπε οι πρώην δύσπιστοι και φοβισμένοι μαθητές να βιώσουν το γεγονός της Αναστάσεως του Διδασκάλου τους και να αποβάλλουν κάθε δισταγμό και ψήγμα απιστίας για Εκείνον.

Την 40η ημέρα, σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο Κύριος τους μαθητές του «εξήγαγε έξω έως τη Βηθανία», στο όρος των Έλαιών όπου συνήθως προσηύχετο. «Και αφού σήκωσε τα χέρια του, τους ευλόγησε». (Λουκά 24,50) και «ευλογώντας τους, εχωρίσθηκε απ' αυτούς και εφέρετο πρός τα πάνω, στον ουρανό» μέχρι που τον έχασαν από τα μάτια τους. Και μετά αφού Τον προσκύνησαν επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με χαρά μεγάλη και έμεναν συνεχώς στο ναό υμνολογώντας και δοξολογώντας το Θεό.

Ενώ ο Ευαγγελιστής Μάρκος, περιγράφοντας πιο λακωνικά το θαυμαστό αυτό γεγονός, αναφέρει πως μετά από την ρητή αποστολή των μαθητών σε ολόκληρο τον κόσμο κηρύττοντας και βαπτίζοντας τα έθνη, «ανελήφθη εις τον ουρανόν και εκάθισεν εκ δεξιών του Θεού. Εκείνοι δε εξελθόντες εκήρυξαν πανταχού, του Κυρίου συνεργούντος και τον λόγον βεβαιούντος δια των επακολουθούντων σημείων» (Μαρκ.16,19-20).΄ Αυτή η ευλογία είναι ουσιαστικά και η αντίστροφη μέτρηση για την Πεντηκοστή όπου Πνέυμα Άγιο ήρθε στους Μαθητές όπου κήρυξαν σε όλα τα Έθνη Βαπτίζοντας αυτούς στο Όνομα του Πατρός και Του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ.

Διαβάστε περισσότερα...

20 χρόνια στο «μπαρ το Ναυάγιο»

20 χρόνια λοιπόν. Εφηβεία που δύει στην αγκαλιά της ωριμότητας. Εμπειρία και γνώση συνυφασμένη με την αυθεντικότητα και την αναζήτηση της ανεμελιάς. Δύο δεκαετίες παρήλθαν και μαζί τους πόσα πράγματα, γεγονότα, άνθρωποι. Είναι σαν να βλέπεις νοερή προβολή σινεμασκόπ με καρέ που φέρουν κάτι δικό σου στην ηχώ του χρόνου. Ίσως κάποιον έρωτα, φευγαλέες ματιές διασταυρωμένες πάνω από βελούδινο καϊμάκι και γλυκό του κουταλιού. Μπορεί και την αγωνία της πρώτης εξόδου μετά το φροντιστήριο. Κατόπιν η σύναξη μετά από την ανακοίνωση των βάσεων στις πανελλαδικές. Αργότερα η φοιτητική παρέα που ξαναβρίσκεται κάποια Χριστούγεννα. Ανεβαίνοντας στην κλίμακα της ζωής να σου και ο πρωινός καφές του Σαββάτου. Ο ουρανίσκος να ζεσταίνεται σε κάθε γουλιά του αγαπημένου σου καπουτσίνο και η ψυχή να παγώνει μέχρι να εντοπίσεις τα παιδιά σου που παίζουν  στην πλατεία. Το βράδυ οι ρυθμοί ανεβαίνουν και οι ροκ πινελιές στα decks σε προδιαθέτουν για ένα ακόμη κοκτέιλ αλλά και σφηνάκια όχι με «αγίους» αλλά με τη Δέσποινα, τον Στρατή, τον Μιχάλη. Κυριακές αφιερωμένες αποκλειστικά στη σιέστα με τον πρόλογο της μέρας να γράφεται εκεί στην ίδια γωνιά κάτω από τις «Τέσσερις Εποχές» με μια αγκαλιά εφημερίδες και πλούσιο πρωινό αποτελούμενο από φρέσκα ζεστά ψωμάκια, χρυσόξανθο μέλι και τον μερακλίδικο φρεσκοκομμένο ελληνικό σου. Κάνεις μία γύρα με το βλέμμα σου. Το μόνο που νιώθεις είναι ότι όλα τριγύρω αλλάζουνε αλλά εκεί «στο μπαρ το Ναυάγιο» όλα τα ίδια μένουν. Ευτυχώς. Ανέγγιχτα, ανέμελα, αυθεντικά, αγαπησιάρικα μα πάνω απ’ όλα ανθρώπινα.

«Ναυάγιο»: λιμάνι στιγμών και αναμνήσεων
Σε πόσα άλμπουμ αλλά και νοερά ενσταντανέ θα εντοπίσεις την ζεστασιά του ξύλινου ανάγλυφου μπαρ αλλά και την χρυσοκίτρινη μηχανή του καφέ να φιγουράρει στο κέντρο του. Γενέθλια , επέτειοι, ξενύχτια αλλά και πρωινά μετά τις μακριές νύχτες γεμάτες «ντόλτσε βίτα». Χειμώνες να τρέχεις να χουχουλιάσεις παραγγέλνοντας τη ζεστή σοκολάτα σου με άρωμα φουντούκι ή φράουλα. Το καλοκαίρι να αναζητήσεις σκιά και δροσιά με έναν καλοχτυπημένο φραπέ ή τον εξευρωπαϊσμένο φρέντο εσπρέσο. Και άμα το στομάχι σε γαργαλήσει επικίνδυνα ε τότε νιώθεις σαν παιδί που ρωτάει τη μαμά «αν το φαγητό είναι έτοιμο». Γιατί ξέρεις ότι η Δέσποινα με το κελαρυστό γέλιο και τα λαμπερά μάτια έχει ήδη ετοιμάσει σπιτικές λιχουδιές σερβίροντας στους θαμώνες τις λαχταριστές σπεσιαλιτέ της σαν να ήταν παιδιά της. Άλλωστε ποτέ κανείς δεν ένιωσε κάτι λιγότερο από μέλος μίας οικογένειας στο Ναυάγιο κάθε φορά που ο ελεύθερος χρόνος έριχνε άγκυρα στο κέντρο της πόλης εκεί στην πλατεία Σαπφούς που μέχρι σήμερα χτυπά η καρδιά του.

Οι «αρχηγοί» της οικογένειας «Ναυάγιο»
Ελένη Παρασκευοπούλου
και Μανώλης Συρέλλης οι πρώτοι διδάξαντες της ιδέας που έγινε χώρος και κατόπιν σημείο αναφοράς και στάση στην κουλτούρα και την καθημερινότητα των Λέσβιων. Η Μυτιλήνη ξεκίνησε να είναι κοινωνός της ωραίας τρέλας τους και της ασταμάτητης διάθεσης τους για νεωτερισμό από τις 23 Μαΐου του 1994 με το  Ναυάγιο να παρακολουθεί τις αλλαγές και την μεταμόρφωση του σε σύγχρονο αστικό κέντρο και τους ανθρώπους να μεταλλάσσονται στην κλεψύδρα του χρόνου.
Μετρώντας αρκετά χρόνια ήρθε η ώρα για την αλλαγή σκυτάλης. Ο κύκλος έκλεισε αλλά η ιδέα «Ναυάγιο» θα συνεχιζόταν με τιμονιέρηδες αυτή τη φορά τους Γιώργο Καυλακώνη, Σωτήρη Κασκαμπά και αργότερα για λίγο διάστημα την Ελισάβετ Χατζηνικολάου.
Το Ναυάγιο φέρει στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας αυτών των ανθρώπων που αποδείχθηκαν εύστοχοι επιχειρηματίες αλλά και άνθρωποι με αισθητική χωρίς επ’ ουδενί να παρέμβουν στην ηχηρή προσωπικότητα του χώρου. Πουλέν της διαχείρισης του από τα 2006 μέχρι και σήμερα τα αδέλφια Στράτος και Δέσποινα Βερβέρη. Θαμώνας και κατοπινός υπεύθυνος μπουφέ ο πρώτος, βασίλισσα της κουζίνας του από την αρχή σχεδόν της λειτουργίας του η δεύτερη. Σπαρταριστές οι ιστορίες τους από τη στιγμή που έγιναν ένα με την αύρα του χώρου με τη Δέσποινα να λέει χαρακτηριστικά ότι «το Ναυάγιο είναι όλη μου η ζωή» και το Στράτο να νιώθει έντονα το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στους πρότερους ιδιοκτήτες ως προς το στοίχημα το Ναυάγιο να μείνει ψηλά στις προτιμήσεις του κόσμου η εξυπηρέτηση και η χαλάρωση του οποίου αποτελεί γι αυτόν το λόγο ύπαρξης του μαγαζιού. Της κλασσικής παλιάς παμπ που αποτέλεσε το όραμα της Ελένης και του Μανώλη, της ζεστής γωνιάς με δόσεις κλασικού μοντέρνου που λάνσαραν οι Γιώργος, Σωτήρης και Ελισάβετ. Και σήμερα όχι κάτι αλλά όλα αυτά μαζί συνθέτουν το στέκι μικρών και μεγάλων. Αυτών που το ήξεραν και αυτών που συστήνονται τώρα μαζί του.

Αγκαλιά με το χρόνο
Και αν κανείς δεν κατάφερε να τον ξεγελάσει μέχρι σήμερα το στέκι αυτό είναι η ηχηρή εξαίρεση. Γιατί όσες ιστορίες γράφτηκαν στα τραπεζάκια και το μπαρ του είναι σαν να διαδραματίστηκαν μόλις σήμερα. «Αιώνιο νιάτο» αυτό το μαγαζί. Ίσως γιατί οι άνθρωποι του παραμένουν αεικίνητοι, ακούραστοι, αλύγιστοι ισορροπώντας στις κρίσεις και τα σημεία των καιρών.

Αποτέλεσε τον πρώτο γύρο στον εργασιακό στίβο πολλών νέων ανθρώπων ως σύμμαχος στο μαθητικό και φοιτητικό χαρτζιλίκι. Έδωσε ευκαιρίες προβάλλοντας εμπιστοσύνη σε όσους δεν γνώριζαν για να πάρουν εμπειρίες μέσα από την τριβή της δουλειάς και των ανθρώπινων συναναστροφών. Έγινε ψυχοθεραπεία στις δύσκολες στιγμές και ώθηση για παραγωγή όμορφων πραγμάτων*. Και τελικά το στέκι που σου υπενθυμίζει να ζεις τις στιγμές.
Γιατί «αν θες ν’ αγιάσεις πρέπει ν’ αμαρτήσεις, ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις»…
Να όπως στο κήρυγμα του πιο διάσημου μπαρόβιου αγίου που ίσως βρεθείς ξανά να τα πίνεις κάποια στιγμή μαζί του όπως «προχθές στο μπαρ το Ναυάγιο»….

*Μία από τις παρουσίες που άφησαν κάτι στο χώρο και τους ανήκει μία αράδα από την ιστορία του Ναυαγίου είναι και η ψυχή του Lesvoskitchen.gr  Μαρία Λημναίου.

 




Διαβάστε περισσότερα...

Λιτανεία Αγίου Θεοδώρου (του Βαγγέλη Λαγαρή)

 ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ:

"Το πάντιμον λείψανον του Θεοδώρου, πιστοί,

ενδόξως τιμήσωμεν ως θησαυρών τιμαλφή,

και πάντες βοήσωμεν:

Σώσον εκ των κινδύνων

τους πιστώς σε υμνούντας,

ως πότε σύ ερρύσω

εκ πανώλους την πόλιν

και πάντας περιφρούρησον ταις ικεσίαις σου"

Ο Άγιος Θεόδωρος γεννήθηκε το 1774 στο Νεοχώριο του Βυζαντίου. Είχε καλούς χριστιανούς γονείς, που φρόντισαν για τη χριστιανική ανατροφή των παιδιών τους, αφού μάλιστα ξέρουμε θετικά ότι ο ένας αδελφός του Θεοδώρου, ο Γρηγόριος, έγινε επίσκοπος Αδριανουπόλεως.

Μικρός ο Θεόδωρος θέλησε να γίνει ζωγράφος και γι’ αυτό ήλθε σαν μαθητής κοντά σε ξακουσμένο ζωγράφο, που δούλευε στο παλάτι του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά εκεί ποιος ξέρει τι πιέσεις δέχτηκε, ώστε λύγισε η ψυχική του αντοχή στην ηλικία που βρισκότανε, κι έτσι αλλαξοπίστησε. Δεν πέρασαν όμως πολλά χρόνια και συνήλθε. Κατάλαβε το βαρύ αμάρτημα, στο οποίο έπεσε. Αφορμή έγινε μια βαριά επιδημία, που έπεσε στην Πόλη και τον έκαμε να σκεφθεί το θάνατο, το Θεό, την ψυχή του, την άλλη ζωή. Έτσι το χαμένο πρόβατο ζήτησε το δρόμο της επιστροφής. Δραπέτευσε από τα ανάκτορα, με ξένα ρούχα. για να μη τον γνωρίσουν, με μια στάμνα στον ώμο, με μουτζουρωμένο το πρόσωπο, βγήκε από το παλάτι, κατέβηκε στη θάλασσα, εκεί βρήκε ένα χιώτικο καράβι και ήρθε, κατά θέλημα Θεού, στη Χίο, που στάθηκε γι’ αυτόν ο τόπος της ψυχικής αναγέννησης, του πνευματικού του καταρτισμού, της μεγάλης μετανοίας του και της αποφάσεως του να δώσει και τη ζωή του για το Χριστό, που άθελα κατά την παιδική του ηλικία αρνήθηκε.

Στην Χίο που βρέθηκε έμεινε στο Μοναστήρι Αγ. Μακαρίου, και μαζί με τους καλόγερους της Μονής και διαβάζοντας αρκετά βιβλία από βίους Αγίων, πήρε την μεγάλη απόφαση. 

«Εγώ που τον αρνήθηκα, θα πρέπει χίλιες φορές να αποθάνω, για να ξεπλύνω το αμάρτημα μου με το αίμα μου».

Έτσι αποφάσισε να παρουσιαστεί στους Τούρκους και να μετανοήσει φανερά μπροστά τους και να τους πει ότι μετάνιωσε που έγινε Μωαμεθανός. Δεν παρουσιάστηκε στις τουρκικές αρχές της Χίου, για να μη ενοχοποιήσει όλους που βρίσκονταν στο μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου. Γι’ αυτό ήρθε στη Μυτιλήνη. Τον συνόδευσε ένας μοναχός από το μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου, που παρέμεινε στη Μυτιλήνη μέχρι που μαρτύρησε ο Άγιος. Αυτός ο μορφωμένος κληρικός περιέγραψε και το μαρτύριό του.

Ενώπιόν τους λοιπόν τους είπε ότι είμαι χριστιανός και χριστιανός θα πεθάνω ... αυτοί τον πέρασαν για τρελό και στην αρχή δεν του έδωσαν και μεγάλη σημασία, όμως ο Θεόδωρος συνέχισε να μαρτυρεί την πίστη του Χριστού και προσπάθησαν πότε με απειλές και πότε με διάφορες γλυκές υποσχέσεις να του αλλάξουν γνώμη. Ο Θεόδωρος όμως ήταν σταθερός και δυνάμωνε ο Χριστός την πίστη του. Όταν κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν πλέον να του αλλάξουν την γνώμη του, τον θανάτωσαν με απαγχονισμό  κοντά στο σημερινό Ε΄ Δημοτικό Σχολείο στην Μυτιλήνη.

Ήταν 17 Φεβρουαρίου 1795 σε ηλικία μόλις 21 ετών.

Έμεινε κρεμασμένος για 3 ημέρες και κατόπιν το Άγιο Λείψανο του μεταφέρθηκε και το κήδεψαν στην Παναγία της Χρυσομαλλούσας.

Μετά 3 χρόνια όταν έκαναν την ανακομιδή των λειψάνων του είδαν με μεγάλη έκπληξη ότι το λείψανό του ήταν ανέπαφο και με μεγάλη ευλάβεια το μετέφεραν στην κρύπτη του Μητροπολιτικού Ναού όπου ήταν μέχρι το 1832.    

Εκείνη την χρονιά μεγάλη αρρώστια μάστιζε την πόλη της Μυτιλήνης και όχι μόνο, η πανώλη δυστυχώς είχε σκοτώσει πολύ κόσμο και έτσι πολλοί κάτοικοι εγκατέλειπαν την Μυτιλήνη, δυστυχώς οι γιατροί της εποχής εκείνης δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι και οι θάνατοι ολοένα γινόταν και περισσότεροι.

Την Α΄ Παρασκευή των Χαιρετισμών της Παναγίας εμφανίζεται ο Άγιος στον ύπνο του τότε Πρωτοσύγκελου Καλλίνικο και μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και του λέει να μαζέψει τους ανθρώπους που είχαν φύγει από την πόλη  και να βγάλουν το σκήνωμα του από την κρύπτη. Πράγματι ο Καλλίνικος πήρε την άδεια από τον Τούρκο Διοικητή, μάζεψε όσους μπόρεσε και έβγαλε το σκήνωμα του Αγίου από την κρύπτη του Ναού της Μητρόπολης. 

Ο κόσμος γέμισε την Μητρόπολη και τους γύρω δρόμους και με δάκρυα στα μάτια παρακαλούσαν τον Άγιο. Έγινε δέηση μπροστά στο λείψανο και αμέσως μετά μια μικρή περιφορά γύρω από τον Ναό. Και αμέσως από εκείνη την ώρα κανείς δεν πέθανε από την φοβερή αρρώστια ούτε Τούρκος ούτε Έλληνας.

Από τότε ο Άγιος Θεόδωρος έγινε ο προστάτης της Μυτιλήνης και το ιερό λείψανό του παρέμεινε μέσα στον Ναό και δεν τοποθετήθηκε ποτέ ξανά στη κρύπτη που ήτανε.

Σε ανάμνηση του θαύματος της διάσωσης της πόλης από την πανώλη από το 1936 και με πρωτοβουλία του τότε Μητροπολίτου Μυτιλήνης Ιάκωβο του από Δυρραχίου καθιερώθηκε η περιφορά του ιερού λειψάνου να γίνετε την Γ Κυριακή μετά το Πάσχα, την Κυριακή του Παραλύτου όπως μας λέει το ημερολόγιο μας.

Ο Άγιός μας  ας είναι πάντα ο προστάτης μας και οδηγός  στην ζωή μας. ΑΜΗΝ.

Διαβάστε περισσότερα...

Των Μυροφόρων (του Βαγγέλη Λαγαρή)

«Ἠγόρασαν ἀρώματα και λίαν πρωΐ ἔρχονται ἐπί τό μνημεῖον»
Κυριακή των Μυροφόρων η Εκκλήσια μας θυμάτε και τιμά τις Μυροφόρες γυναίκες που πολύ πρωί της Κυριακής όπως μας λέει το Ευαγγελίο, πριν ακόμα βγει ο ήλιος πήγανε στο μνήμα του νεκρού Ιησού για να το αλείψουν με αρώματα όπως ήταν η ιουδαϊκή συνήθεια εκείνο το καιρό. Και αυτό το έκαναν διότι όταν έγινε η αποκαθήλωση ήταν ήδη αργά την Μ. Παρασκευή και δεν πρόλαβαν να το μυρώσουν, όπως αρμόζει σε έναν νεκρό της εποχής εκείνης. Και η επομένη ήταν Σάββατο που δεν επιτρεπόταν να κάνουν καμία εργασία. Έτσι λοιπόν και χωρίς να λογαριάσουν κανέναν κίνδυνο ακόμα και τον φόβο των στρατιωτών που φύλαγαν τον τάφο του Ιησού ξεκίνησαν μέσα στους άδειους δρόμους της Ιερουσαλήμ με τα αρώματα στα χέρια τους.

Η μόνη τους ανησυχία ήταν ποιος θα μας βοηθήσει να «αποκυλίσουν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου». Αλλά αντί να αλείψουν με μύρα το νεκρό σώμα, αντί να κλάψουν για τον νεκρό, έγιναν οι πρώτοι θεατές του κενού τάφου και πρώτες αυτές άκουσαν από τον φύλακα άγγελο το ζωηφόρο μήνυμα της Αναστάσεως και έγιναν από Μυροφόροι, Ευαγγελίστριες, διότι έφεραν το Ευαγγέλιο της εγέρσεως στους μαθητές, (που και αυτοί ακόμα ήταν κρυμένοι για τον φόβο των Ιουδαίων), και εκείνοι το μετέφεραν στον κόσμο, καθώς γράφει ο Ευαγγελιστής: «…υπάγετε είπατε τοις μαθηταίς αυτού και τω Πέτρω…» (Μάρκος 16,7). Ήταν η πρώτη ανταμοιβή στην αγάπη τους, το πρώτο δώρο στην αυταπάρνησή τους. Με πολύ βιασύνη και με μεγάλη συγκίνηση πήραν το δρόμο της επιστροφής προς στους μαθητές.

 Όμως μία ακόμα έκπληξη τις περίμενε, είδαν τον Αναστάντα Κύριο να τις προσφωνεί με τον γλυκό χαιρετισμό του «χαιρετε». Την πονεμένη καρδιά τους πλημμύρισε η χαρά της Αναστάσεως, τον είδαν, τον άκουσαν και με απερίγραπτη αγαλίαση και ευγνωμοσύνη έπεσαν στα πόδια του.
Η Εκκλησία τις τιμά με πολύ σεβασμό για την αγάπη, και τον ηρωισμό τους. Όμως σωστό θα ήταν να αναφέρουμε και τα ονόματα των γυναικών – μυροφόρων.Μαρία η Μαγδαληνή, η οποία μετά την ανάσταση πήγε στην Ρώμη και διαμαρτυρήθηκε στον Τιβέριο κατά του Πιλάτου και των αρχιερέων των Ιουδαίων οι οποίοι άδικα θανάτωσαν τον Χριστό. Και σε αυτή οφείλουμε κατά μία παράδοση την προσφώνηση «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ». Πέθανε στην Έφεσο και ετάφη από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη. Σαλώμη, ήταν η θυγατέρα του Ιωσήφ του μνήστορος και σύζυγος του Ζεβεδαίου, η ετεροθαλή «αδελφή» του Χριστού. Ο Ιωσήφ είχε από την πρώτη του γυναίκα πολλά παιδιά τον Ιάκωβο, τον Ιωσή, τον Σίμων, τον Ιούδα, τον Θάμαρ, την Εσθήρ και την Σαλώμη). Ιωάννα του Χουζά, ο σύζυγος της ήταν επίτροπος του Βασιλιά Ηρώδη.
Η Μαρία του Κλωπά αναφέρεται για πρώτη φορά κατά την ημέρα της Σταυρώσεως. Το βράδυ της ίδιας ημέρας την βρίσκουμε μαζί με την Μαρία τη Μαγδαληνή να κάθονται απέναντι στον τάφο (Ματθαίος 27,31, Μάρκος 15,47), ενώ το πρωί της επόμενης ημέρας ήταν μια από τις μυροφόρες, που πήγαν στον τάφο. Επίσης η Μαρία του Κλωπά, ήταν παρούσα και κατά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στο υπερώο. Όταν σχηματίστηκε η πρώτη Εκκλησία στην Ιερουσαλήμ, η Μαρία εξακολούθησε να προσφέρει σ' αυτή τις υπηρεσίες της, για την επέκταση της αληθινής πίστης και για κάθε καλό και φιλάνθρωπο έργο.

Μαρία και Μάρθα οι αδελφές του Αναστημένου Λάζάρου.
 Όπως μας λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς πολλές ήταν ακόμα οι γυναίκες που διακονούσαν τον Κύριο αλλά και βοηθούσαν σημαντικά τις γυναίκες που επισκέφθηκαν τον Τάφο του. Αλλα τα όνοματά τους δεν είναι καταγεγραμμένα. Γενικά οι Μυροφόρες έκαναν αθόρυβο έργο και βρέθηκαν ξαφνικά στο προσκήνιο με την Ανάσταση. Μετά τα γεγονότα γύρισαν και πάλι στην αθόρυβη διακονία τους. Η ζωή τους είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα και προς μίμηση όχι μόνο για τις σημερινές γυναίκες αλλά και για όλους μας!!!

 

Διαβάστε περισσότερα...

Της Ζωοδόχου Πηγής (του Βαγγέλη Λαγαρή)

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ:
"Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθη παράδεισος, ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα ώ προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής, ρώσιν αντλούμεν, και ζωήν την αιώνιον, πρεσβεύεις γαρ συ τω εκ σου τεχθέντι, Σωτήρι Χριστώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών."
Η γιορτή της Ζωοδόχου Πήγης εορτάζεται την Παρασκευή της Διακαινησίμου, είναι η γιορτή της Παναγίας μας γιατί γέννησε και έδωσε ζωή στον αναμάρτητο τον Χριστό Μας.

Το ιστορικό της γιορτής :
Ήταν γύρω στα 450μ.Χ, όταν ένας Βυζαντινός στρατιώτης, ονόματι Λέοντας, έκοβε βόλτες σ' ένα μικρό δασάκι στα μέρη της βασιλεύουσας, όταν ξαφνικά βλέπει μπροστά του έναν τυφλό να του ζητάει λίγο νερό για να σβήσει τη δίψα του. Ο Λέοντας προθυμοποιήθηκε να του βρει και να του φέρει νερό. Έψαξε στο δάσος για να βρει νερό αλλά μάταια και έτσι, επέστρεψε λυπημένος, στον τυφλό.
Τότε όμως, άκουσε μια γυναικεία φωνή να του λέει: «Ου χρεών σε, Λέων, αγωνιάν, το γαρ ύδωρ εγγύς», δηλαδή, «Δεν χρειάζεται Λέων να αγωνιάς, να άγχεσαι, να στεναχωριέσαι, το νερό είναι δίπλα σου». Και πάλι ακούει την γυναικεία άγνωστη φωνή να τον προστάζει λέγοντάς του: «Λέων Βασιλιά, πάρε απ' το νερό αυτό και δώσε να πιει να ξεδιψάσει ο τυφλός και κάτι ακόμα, άλειψε με αυτό τα μάτια του και αμέσως θα καταλάβεις ποια είμαι εγώ που σου μιλώ».
Πραγματικά ο Λέοντας έκανε αυτό που του πρόσταξε η άγνωστη γυναικεία φωνή και αμέσος ο τυφλός είδε. Αλλά ταυτόχρονα "άνοιξαν" και τα δικά του μάτια και κατάλαβε αμέσως πως εκείνη η φωνή που του μιλούσε ήταν της Παναγίας που έκανε αυτό το θαύμα.
Ακόμη, πιο αξιοθαύμαστο ήταν και η εύρεση της πηγής του σωτήριου αυτού νερού. Αλλά θαύμα ήταν και η επαλήθευση της προσφώνησης από την Παναγία, του Λέοντα , ως Βασιλιά. Διότι πράγματι ο Λέων, το 486 μ.Χ, ανέβηκε στον θρόνο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ως Λέων ο Α΄ ο Θράξ, ο επονομαζόμενος και Μακέλλης (457-474), και τον οποίο η Αγία Εκκλησία μας τον τιμά ως Άγιο στις 20 Ιανουρίου.
Ο Λέων, ως Αυτοκράτορας πλέον, δεν ξέχασε αυτή την στιγμή της ζωής του και θα αναγείρει επί της θαυματουργής πηγής, θαυμάσιο Ναό αφιερωμένο στην Παναγία τη Ζωοδόχου Πηγή για να θυμίζει τις δωρεές της Θεοτόκου προς εκείνον αλλά και όλες τις μεγάλες ευεργεσίες της προς το γένος των ανθρώπων.
Στην θαυματουργή πηγή αυτού του Ιερού Ναού, βρήκε τη γιατρειά και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ο Α', ο Λέοντας ο ΣΤ' ο Σοφός, η γυναίκα του, η Αγία βασίλισσα Θεοφανώ, ο Ρωμανός Α' ο Λεκαπηνός και η γυναίκα του, ο Πατριάρχης Στέφανος (886-912), ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης (964-966), αλλά και πλήθος ακόμη, άρχοντες και απλοί άνθρωποι εκεί γιατρεύτηκαν. Μέχρι και νεκρό ανέστησε το αγιασμένο νερό της Ζωοδόχου Πηγής.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!

Διαβάστε περισσότερα...

Tου Αγίου Γεωργίου Τροπαιοφόρου (Aπο τον Βαγγέλη Λαγαρή)

Απολυτίκιον: "Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν." Ο Άγ. Γεώργιος ο Mεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος γεννήθηκε το 275 μ.Χ. στην Καππαδοκία, από γονείς χριστιανούς. Ο πατέρας του, πέθανε μαρτυρικά για το Χριστό όταν ο Γεώργιος ήταν 10 ετών. Η μητέρα του τότε τον πήρε μαζί της στην πατρίδα της την Παλαιστίνη, όπου είχε και τα κτήματα της. Όταν έγινε 18 ετών, στρατεύθηκε στο Ρωμαϊκό στρατό. Αν και νέος στην ηλικία, διεκπεραίωνε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις τέλεια. Όλοι τον θαύμαζαν για το παράστημα του. Γι' αυτό, γρήγορα τον προήγαγαν σε ανώτερα αξιώματα και του έδωσαν τον τίτλο του κόμη και ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ. Ο Διοκλητιανός αρχικά εργάστηκε για την οργάνωση του κράτους του. Προσέλαβε στρατηγούς για βοηθούς του που τους ονόμασε αυτοκράτορες και Καίσσαρες κι αφού πέτυχε να υποτάξει τους εχθρούς του κράτους και να σταθεροποιήσει τα σύνορα του, στράφηκε στα εσωτερικά ζητήματα. Δυστυχώς, στράφηκε εναντίον της Χριστιανικής Θρησκείας για να ανορθώσει την ειδωλολατρία. Γι' αυτό το λόγο λοιπόν, κάλεσε τους βοηθούς του Καίσσαρες το 303 μ.χ. και τους στρατηγούς στην πρωτεύουσα του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους σε 3 γενικές συγκεντρώσεις. Ανάμεσα τους βρισκότανε και ο 28χρονος τότε Γεώργιος, που διακρίθηκε πολλές φορές στους πολέμους. Συγκεντρώθηκαν όλοι, για να πάρουν αποφάσεις για την εξόντωση και τον αφανισμό της Χριστιανικής πίστης. Πρώτος μίλησε ο Διοκλητιανός και επέβαλε σε όλους ν' αναλάβουν τον εξοντωτικό αγώνα εναντίον του Χριστιανισμού. Όλοι υποσχέθηκαν ότι θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια, για να εξαλείψουν την Χριστιανική Θρησκεία από το Ρωμαϊκό κράτος. Τότε ο γενναίος Γεώργιος σηκώθηκε και είπε: «Γιατί, βασιλιά και άρχοντες, θέλετε να χυθεί αίμα δίκαιο και άγιο και να εξαναγκάσετε τους Χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα»; Και διακήρυξε την αλήθεια της Χριστιανικής Θρησκείας και την Θεότητα του Χριστού. Μόλις τέλειωσε, όλοι συγχυστήκανε μ' αυτή την ομολογία του και προσπάθησαν να τον πείσουν να μετανοήσει για όσα είπε, καταπραΰνοντας έτσι και τον Διοκλητιανό. Αλλά ο Γεώργιος ήταν σταθερός και με θάρρος διακήρυσσε την Χριστιανική του πίστη. Οργισμένος ο Διοκλητιανός διέταξε να τον κλείσουν στην φυλακή κα να του περισφίγξουν τα πόδια στο ξύλο και αφού τον ξαπλώσουν ανάσκελα, να βάλουν πάνω στο στήθος του μια μεγάλη και βαριά πέτρα. Πολλά ήταν ακόμα τα μαρτύρια που πέρασε ο Άγιος, μέχρι να έρθει το μαρτυρικό του τέλος, δια αποκεφαλισμού μετά από εντολή του Διοκλητιανού το 303μ.χ. σε ηλικία μόλις 28 ετών! Η θαυμαστή εικόνα του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στην ιερά Μονή του Ξενοφώντα στο Αγ. Όρος.Είναι ζωγραφισμένο ολόσωμο το σώμα του Μεγαλομάρτυρα και σε ένδειξη του θαύματος φέρνει και την πληγή στο πηγούνι και το αίμα του είναι πηγμένο σ' αυτή. Μέχρι σήμερα το θαυμαστό φαινόμενο κηρύττει περίτρανα τα πάμπολλα θαύματα που έκανε και κάνει ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος Γεώργιος. Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 23 του Απρίλη. Εάν όμως το Πάσχα πέφτει μετά τις 23 Απρίλη, τότε η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται την επόμενη μέρα του Πάσχα (Δευτέρα του Πάσχα..

Διαβάστε περισσότερα...