H Μεγάλη εβδομάδα των Παθών (του Βαγγέλη Λαγαρή)

Μεγαλη Εβδομαδα: Ονομάζεται Μεγάλη, όχι διότι έχει περισσότερες ημέρες ή ώρες, αλλά διότι μεγάλα είναι τα γεγονότα που εορτάζουμε:1) Σταμάτησε ο πόλεμος του ανθρώπου προς τον Θεό, 2) Καταργήθηκε η κατάρα και έγινε η συμφιλίωση του Θεού, 3)Καταργήθηκε ο θάνατος και η εξουσία του Διαβόλου, 4)Εξαφανίστηκε η κατάρα και έγινε η συμφιλίωση του Θεού με τους ανθρώπους.

Μεγαλη Δευτερα (Κυριακη Βαΐων Εσπερας): Την ημέρα αυτή επιτελούμε ανάμνηση 2 γεγονότων: α) Του Πάγκαλου Ιωσήφ, ο οποίος είναι τύπος του Χριστού. Και οι 2 φθονήθηκαν, πωλήθηκαν, καταβιβάστηκαν σε τάφο, βασανίστηκαν, δοξάστηκαν και έθρεψαν το λαό, β) Της ακάρπου συκής, την οποία καταράστηκε ο Κύριος, για να δείξει το τέλος της άκαρπης εβραϊκής Συναγωγής, αλλά και τη μοίρα όλων αυτών που δεν παρουσιάζουν πνευματικούς καρπούς.

Μεγαλη Τριτη (Μεγαλη Δευτερα Εσπερας): Τη Μεγ. Τρίτη επιτελούμε ανάμνηση:α) Της παραβολής των 10 Παρθένων, καλούμενοι και εμείς να υποδεχθούμε τον Χριστό με λαμπάδες αρετών και β) Της παραβολής των Ταλάντων καλούμενοι και εμείς να αυξήσουμε τα χαρίσματα μας. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τις πέντε μωρές παρθένες, οι οποίες έχασαν τον Παράδεισο παρά τη «θρησκευτικότητα» τους…Αυτό σημαίνει ότι η απλή εκτέλεση των καθηκόντων μας χωρίς βαθύτερη βίωση της πίστεως μας, ορισμένες μόνο ώρες του 24ώρου, ενδεχομένως να μην θεωρηθούν αρκετά, για να προσελκύσουν το έλεος του Κυρίου και τη χάρη Του.

Μεγαλη Τεταρτη (Μεγαλη Τριτη Εσπερας): Την ημέρα αυτή επιτελούμε ανάμνηση τριών γεγονότων: α) Της αλείψεως του Κυρίου από μια πόρνη με μύρο 300 δηναρίων, β) Της συγκλήσεως του Συνεδρίου των Ιουδαίων για καταδίκη του Χριστού και γ) Της αναχωρήσεως του Ιούδα προς τους Αρχιερείς με τους οποίους συμφώνησε την προδοσία (γι’ αυτήν καθιερώθηκε από τους Απ. Χρόνους η νηστεία της Τετάρτης). Τελείται το Άγιο Ευχέλαιο και ψάλλεται το γνωστό τροπάριο της Κασσιανής.

Μεγαλη Πεμπτη (Μεγαλη Τεταρτη Εσπερας): Τη Μεγ. Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση : α) Της νίψεως των πόδων των Αποστόλων από τον Κύριο. β) Του Μυστικού Δείπνου. γ) Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του, και δ) Της προδοσίας του Κυρίου από το μαθητή Του Ιούδα.

Μεγαλη Παρασκευη (Μεγαλη Πέμπτη Εσπερας): Την ημέρα αυτή επιτελούμε ανάμνηση των Παθών του Κυρίου, δηλ. των εμπυσμών, των ραπισμάτων, των ύβρεων κ.λ.π και κυρίως της σταυρώσεως και του φρικτού θανάτου Του. Επίσης την ομολογία του ληστή που έκανε στο σταυρό, ότι ο Κύριος είναι Βασιλεύς ουράνιος και την παράκληση του να τον θυμηθεί στη Βασιλεία Του. Είναι η μέρα της άκρας ταπείνωσης και της υπέρτατης θυσίας. Σε εκείνη την κατανυκτικη ακολουθια αναγνώσκονται και τα 12 Ευαγγελία, όπου στο τέλος του 5ου Ευαγγελίου γίνετε η έξοδος του Εσταυρομένου (Σήμερον Κρεμάται επί ξύλου....).

Μεγάλη Παρασκευή πρωί: Ο ευσχήμων Ιωσήφ, από τού ξύλου καθελών τό άχραντόν σου Σώμα, σινδόνι καθαρά, ειλήσας καί αρώμασιν, εν μνήματι καινώ κηδεύσας απέθετο. Χοροστατούντος του μητροπολίτου μας κ. Βασιλείου κηδεύουμε το άχραντο σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και ως άλλοι Ιωσήφ το τοποθετούμε ευλαβικά στο στολισμένο επιτάφιο.

Μεγαλο Σαββατο (Μ. Παρασκευη Εσπερας): Το Μ. Σάββατο επιτελούμε ανάμνηση της ταφής του Σώματος του Χριστού, από το οποίο δε χωρίστηκε η Θεότητα Του και της καθόδου της Ψυχής Του στον Άδη, ενωμένη και αυτή με την παντοδύναμη Θεότητα Του. Εκεί ενίκησε τον Άδη και ελευθέρωσε τις κρατημένες σ΄ αυτόν ψυχές. Ο Κύριος αναπαύεται, όπως ο Θεός αναπαύθηκε μετά τη δημιουργία των έξι ημερών. Ο Κύριος μας δίδαξε στον Άδη.

Κυριακη Του Αγιου Πασχα: Το «Ανάστα ο Θεός» του Μεγάλου Σαββάτου το διαδέχεται ο Καλός λόγος: «Την Ανάστασίν σου Χριστέ Σωτήρ, άγγελοι υμνούσιν εν ουρανοίς και ημάς τους επί γης καταξίωσον εν καθαρά καρδία σε δοξάζειν». Οι άγγελοι υμνούν στους ουρανούς την ανάσταση του Χριστού. Για δεύτερη φορά ο Χριστός μας δίνει ζωή. Η πρώτη ήταν η φορά της δημιουργίας μας και τώρα από τον άδειο τάφο μας αναγεννά πνευματικά και μας απαλλάσσει από το φόβο του θανάτου και μας οδηγεί στην όντως ζωήν.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.... ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ.......

Διαβάστε περισσότερα...

25 Μαρτίου: Ελληνική Επανάσταση Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και το έθιμο του μπακαλιάρου

 

 

 

 

Διπλή γιορτή

Στις 25 Μαρτίου ημέρα εορτασμού της επανάστασης του 1821 αλλά και ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Οι λόγοι που «επέβαλλαν» τον κοινό εορτασμό τους είναι διάφοροι. Τέτοια μέρα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός το 1821 σήκωσε το λάβαρο της ελληνικής επανάστασης κατά της οθωμανικής σκλαβιάς που κρατούσε 400 χρόνια και κήρυξε την έναρξη του Ελληνικού Αγώνα για την Ανεξαρτησία. 

Σήμερα γιορτάζουμε και τον  Ευαγγελισμό της  Θεοτόκου, την χαρμόσυνη είδηση της γέννησης του Ιησού Χριστού που δόθηκε από τον αρχάγγελο Γαβριήλ προς την Μαριάμ και στην εκκλησιαστική γιορτή που τελείται 25 Μαρτίου προς ανάμνηση του γεγονότος αυτού.

Ευαγγελισμός σημαίνει αναγγελία χαρμόσυνης είδησης και ετυμολογικά προέρχεται από το "ευάγγελος" (=ευ+άγγελος < αγγέλω) μια παλαιότερη ελληνική λέξη. "Χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου". Ο Γαβριήλ φανερώνει το περιεχόμενο της ευαγγελίας του. Η Μαρία θα φέρει στον κόσμο έναν γιο τον οποίο θα ονομάσει Ιησού .

Παραδοσιακά συνηθίζεται εκείνη την ημέρα να τρώμε μπακαλιάρο με σκορδαλιά μιας και κατά τη διάρκεια της σαρακοστιανής νηστείας η Εκκλησία επιτρέπει μόνο δύο φορές την κατανάλωση ψαριού, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την Κυριακή των Βαΐων. Με εξαίρεση τα νησιά όπου το φρέσκο ψάρι είναι άφθονο, στην  υπόλοιπη Ελλάδα ο παστός μπακαλιάρος εκείνες τις εποχές αποτελούσσε την εύκολη λύση, μιας και ήταν πιο εύκολο να τον προμηθευτεί κανείς και επιπλέον, μπορούσε να διατηρηθεί εκτός ψυγείου. Έτσι  πέρασε στην παράδοση και έγινε το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου.

Διαβάστε περισσότερα...

"Χελιδονίσματα" τα Κάλαντα της Άνοιξης

Το Έθιμο της Χελιδόνας

 Τα χελιδονίσματα τα τραγουδάμε ή την 1η Μαρτίου ή την 21η Μαρτίου μία και είναι η επίσημη πρώτη. Ήδη από την αρχαιότητα τα παιδιά γιόρταζαν το τέλος του χειµώνα και τον ερχοµό των χελιδονιών µε τα «χελιδονίσµατα». Κρατώντας το οµοίωµα ενός χελιδονιού, τριγυρνούσαν στην πόλη και τραγουδώντας τη «χελιδόνα», ζητούσαν φιλέµατα. Το έθιµο της «χελιδόνας» συνεχίστηκε σε πολλές περιοχές τη Ελλάδας ως τα νεότερα χρόνια. Την 1η του Μάρτη τα παιδιά ξεχύνονταν στους δρόµους για να καλωσορίσουν τα χελιδόνια, αγγελιαφόρους της άνοιξης, που δε θ' αργούσε να έρθει. Περασµένο σε ένα ραβδί, κρατούσαν ένα καλάθι µε φύλλα κισσού, σύµβολο της αειθαλούς βλάστησης. Στην άκρη του ραβδιού στερέωναν ένα ξύλινο χελιδόνι που είχε κουδουνάκια στο λαιµό του και, τριγυρίζοντας από σπίτι σε σπίτι, κουνούσαν το ραβδί τους και έλεγαν τα «χελιδονίσµατα». Οι νοικοκυρές τους προσέφεραν άσπρα άβραστα αυγά για να τα δώσουν στο δάσκαλο ή για να τα πουλήσουν και να βγάλουν χρήµατα για το σχολείο τους.  Αν η κυρά του σπιτιού δεν έδινε τίποτα στα παιδιά την κορόιδευαν ή την απειλούσαν. Σε πολλές περιοχές τα χελιδονίσματα τραγουδιόντουςαν και την 21η Μαρτίου που είναι η επίσημη ημέρα της Άνοιξης λόγω της εαρινής ισημερίας.

'..Ήρθε ήρθε χελιδόνα .. ήρθε και άλλη μεληδόνα ... κάθισε και λάλησε ... 
και γλυκά κελάηδησε:Μάρτη, Μάρτη μου καλέ..και Φλεβάρη φοβερέ..
κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις..καλοκαίρι θα μυρίσεις...
κι αν χιονίσεις και αν κακίσεις..πάλι Άνοιξη θ’ανθίσεις

 

 

 

 
 
Διαβάστε περισσότερα...

Οι βαρκάδες της Καθαράς Δευτέρας

Ο γιαλός σύμμαχος της παράδοσης και ανήμερα της Καθαράς Δευτέρας με προορισμό το νησάκι «Βενιζέλος» καρσί στους Πύργους Θερμής. Ανάμεσα σε χαρταετούς, χαρούμενες φωνές και γέλια μικρών και μεγάλων το «έγια μόλα έγια λέσα» αποτελούσε διακαή πόθο και μέγιστη στιγμή απόλαυσης για τους συμμετέχοντες στο γλέντι της πρώτης μέρας της Σαρακοστής.
Αφού τελείωνε το μεσημεριανό γεύμα για την προετοιμασία του οποίου οι γυναίκες σηκώνονταν από νωρίς το πρωί παρατάσσοντας τα εκλεκτά νηστίσιμα εδέσματα στις κουζίνες, όλοι κατηφόριζαν στην παραλία που έσφυζε από κόσμο. Οι βάρκες περίμεναν υπομονετικά να λύσουν τα σχοινιά τους και να ταξιδέψουν όσους παρευρισκόμενους  προλάβαιναν απέναντι όπου έμεναν μέχρι να δύσει ο ήλιος. Οι επισκέπτες έδιναν ζωή για λίγες ώρες στο βράχο που παρατηρεί την κίνηση των απέναντι ακτών με μοναδικό συνοδοιπόρο τα γλαροπούλια ν σπάνε τη σιωπή με τα κρωξίματα τους. Άγρια σκόρδα και αχινοί η λεία των καλοδεχούμενων «εισβολέων» που χαίρονταν όσο τίποτα τη βόλτα στο νησί με την ευχή να είναι γεροί να την επαναλάβουν και του χρόνου. Γιατί μόλις ο ήλιος έγερνε στη δύση σηματοδοτείτο και η επιστροφή με πρώτο αφιχθέντα στην παραλία της Θερμής το καΐκι  «Δημήτρης» με τον χαρταετό στην πρύμνη να επισφραγίζει το τέλος μίας όμορφης μέρας, μίας αγαπημένης γιορτής…

Διαβάστε περισσότερα...

«Τσ’απουκριγιάς» (της Αποκριάς)στη Λέσβο

Μπορεί η Λέσβος να μην συγκαταλέγεται στους προορισμούς που χαρακτηρίζονται ως Μέκκα του καρναβαλιού στην Ελλάδα, ωστόσο, όλο το νησί ακολουθεί τους ξέφρενους εκστατικούς ρυθμούς που πρεσβεύει η πιο ανέμελη γιορτή του χρόνου. Οι μάσκες μπαίνουν, τα σατιρικά αυτοσχέδια σκετς φωτογραφίζουν με χιούμορ τα σημεία των καιρών με πυξίδα ήθη και έθιμα συνυφασμένα με την κουλτούρα του κάθε τόπου. Μεσότοπος , Αγιάσος , Άντισσα ,Αγία Παρασκευή και Μυτιλήνη  οι δημοφιλέστεροι προορισμοί καρναβαλιού και ατέρμονου ξεφαντώματος.

Μεσότοπος: έκσταση υπό τους ήχους των κουδουνάτων
Με ένα συνονθύλευμα ήχων από κουδούνια αιγοπροβάτων ως βασικό αξεσουάρ των λεγόμενων «κουδουνάτων» αλλά και τη γλυκιά μυρωδιά φρέσκιας κολοκυθόπιτας με πορτοκαλί πολίτικο κολοκύθι, τριμμένη μυζήθρα και δυόσμο να πλανάται στον αέρα, οι Μεσοτοπίτες υποδέχονται κάθε χρόνο πλήθος επισκεπτών  παρασυρόμενοι άπαντες  αφειδώς σε ένα γλέντι με έκδηλο το διονυσιακό στοιχείο το οποίο κάνουν έντονο οι «κουδουνοφορεμένοι». Επιβλητικές φιγούρες με πληθωρικό εκτόπισμα. Πέρα από τα κουδούνια που φέρουν σε πολλά σημεία του σώματος τους και το μαύρο χρώμα με το οποίο έχουν βάψει τα πρόσωπα τους, ξεχωρίζουν χάρη στις φτερωτές νεροκολοκύθες  ή αλλιώς «γαλιές» που φοράνε στο κεφάλι και τις «κουκτσκούδες» δηλαδή φαλλικά σύμβολα βαλμένα στους ώμους. Κομβική η συγκέντρωση στην πλατεία του χωριού όπου οι ατάκες από κείμενα δίνουν χιουμοριστικό τόνο σε γεγονότα και πρόσωπα που μονοπωλούν την επικαιρότητα. Η μουσική επένδυση που πυροδοτεί χορούς όπως απτάλικο, συρτό, καρσιλαμά, μαζωμένο συμπληρώνεται με τραγούδια που φέρουν αθυρόστομους στίχους όπως ο «μυλωνάς», η χήρα», η «εξομολόγηση» με δημοφιλέστερο το «αράπκου» που συνοδεύεται από ερωτικές χορευτικές κινήσεις. Διοργανωτής η Αναπτυξιακή Εταιρεία Μεσοτόπου.

Αγιάσος: μουτσούνες με ιστορία
Αναζητώντας τις ρίζες του από την εποχή της Τουρκοκρατίας το καρναβάλι της ορεινής Αγιάσου αποτελεί εφαλτήριο πολιτισμού. Αυτό αποδεικνύει και η ύπαρξη του αντίστοιχου μουσείου με καρναβαλικά εκθέματα προηγούμενων ετών. Καυστικό χιούμορ με φόντο την ντοπιολαλιά σε δρώμενα τύπου επιθεώρησης ενώ γλέντια με χορούς, τραγούδια με και παραδοσιακά εδέσματα λαμβάνουν χώρα στα γραφικά πέτρινα σοκάκια της όπου γεμίζουν με «μουτσούνες» κοινώς μασκαρεμένους. Την παράσταση κλέβουν τα λεγόμενα «τριψίματα» δηλαδή ομοιοκατάληκτα δίστιχα τραγούδια με σεξουαλικά υπονοούμενα. Όσοι συμμετέχουν βάφουν το πρόσωπο τους με κάρβουνο. Παρέλαση με άρματα με επικεφαλής τον καρνάβαλο αποτελούν επίσης ένα εντυπωσιακό ατού των πολυήμερων εκδηλώσεων που διοργανώνονται από τα μέσα της δεκαετίας του 80 έως σήμερα από τον Καρναβαλικό Σύλλογο  «Ο Σάτυρος».

Άντισσα: 45  χρόνια κεφιού                                                                                                                                                                     Ενα Καρναβάλι με παράδοση άνω των 43 χρόνων το οποίο λαμβάνει χώρα την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς και την Καθαρή Δευτέρα στην Αντισσα. Η μεγάλη και εθελλοντική συμμετοχή των νέων - και όχι μόνο - της Αντισσας και η μεγάλη διάθεση για δουλειά, με τελικό στόχο την επιτυχία του καρναβαλιού, είναι οι λόγοι που έχουν κάνει το καρναβάλι Αντισσας τόσο γνωστό. Δεκάδες επισκέπτες επισκέπτονται το Καρναβάλι κάθε χρόνο και μένουν με τις καλύτερες εντυπώσεις

Αγία Παρασκευή: και δε θα μπορούσε κανείς να παραλείψει να επισκεφτεί την Αγία Παρασκευή.

Μακροχρόνια και πλούσια είναι η παράδοση του Aγιοπαρασκευότικου Καρναβαλιού. Κάθε χρόνο στην πλατεία του χωριού διοργανώνεται το αγαπημένο μ καρναβάλι. Συμμετέχοντες κάθε ηλικίας διασκεδάζουν με μουσική, χορό, Η διασκέδαση κρατάει μέχρι αργά το απόγευμα απογειώνοντας το κέφι όλων.Η ενεργοποίηση των δημοτών και κυρίως των νέων, η συμμετοχή των πολιτιστικών συλλόγων και των επαγγελματικών φορέων και η αξιοποίηση του καλλιτεχνικού δυναμικού της τοπικής κοινωνίας διαμορφώνουν ένα πλούσιο και αξιόλογο πρόγραμμα με το οποίο δημιουργείται κλίμα χαράς και αισιοδοξίας ενώ συνάμα προάγεται και το πνεύμα του εθελοντισμού.

Μυτιλήνη :  μέρες γλεντιού μεταμφίεσης και ξεγνοιασιάς                                                                                                                              Την καταληκτική Κυριακή της Αποκριάς η πόλη θα πλημμυρίσει από τα φανταχτερά χρώματα του καρναβαλιού και θα μετατραπεί σε ένα ψηφιδωτό σάτιρας και διασκέδασης. Το καρναβάλι της Μυτιλήνης θα πλαισιωθεί από μεγάλη συμμετοχή τμημάτων από την Μυτιλήνη και τα γύρω χωριά. Θα πραγματοποιηθεί παρέλαση  μεταμφιεσμένων και των αρμάτων. Πρόκειται για ένα εγχείρημα, στο οποιό συμμετέχουν με μεγάλη ευχαρίστηση και προσωπική δουλειά όλοι οι δημότες της Μυτιλήνης. Κύριος στόχος του είναι να προσφέρει σε όλους τους κατοίκους της Μυτιλήνης αλλά και τους επισκέπτες του στιγμές κεφιού, διασκέδασης και ξεφαντώματος με προοπτική την καθιέρωσή του σε πολιτιστικό θεσμό.

Διαβάστε περισσότερα...

Μύρισε τσουρέκι. Μάθε πού

Γεμάτες οι γειτονιές από τη μυρωδιά του και οι μπουφέδες από την πληθωρική παρουσία του. Αρωματισμένο με μαχλέπι, μαστίχα και γαρνιρισμένο με αμύγδαλο, γλάσο ή και σκέτο αποτελεί την πιο διάσημη γλυκιά ζύμη που αναλόγως των «διαθέσεων» της και το πόσο «ξεκούραστη» της επιτρέπει να είναι κάθε νοικοκυρά αποτελεί ένα υπέροχο έδεσμα για τη γιορτή της Λαμπρής. Και αν δε θες να το ζυμώσεις μην το «κοσκινίσεις» για το πού θα βρεις αυθεντικό χειροποίητο τσουρέκι για το πασχαλινό τραπέζι αλλά και ως δώρο σε φίλους και αγαπημένους. Το Lesvoskitchen.gr ακολουθώντας τα χνάρια της παράδοσης μέσα από τα μικρά μεγάλα μυστικά που κάνουν το τσουρέκι αγαπημένη λιχουδιά σε πάει στο κατώφλι γλυκών προορισμών που πρέπει να επισκεφτείς για να το προμηθευτείς…

  

Ζαχαροπλαστείο «Πανταζή», Ασκληπιού 57 (τηλ. 2251027032)
87 χρόνια λειτουργίας είναι αρκετά για να πείσουν τους εραστές των γλυκών ότι η εμπειρία και το μεράκι του εξασφαλίζουν αυτόματα ένα μοναδικό αποτέλεσμα σε γεύση και ποιότητα. Ωστόσο το τσουρέκι είναι για το Συμεών και το Βασίλη Πανταζή μία πολύ ευαίσθητη υπόθεση. Έχοντας κατά νου ότι η αφράτη, καλοψημένη και μοσχομυριστή ζύμη που αποτελεί σήμα κατατεθέν για τους Λέσβιους όχι μόνο για τη Λαμπρή αλλά και στις ειδικές περιστάσεις της ζωής τους (αρραβώνας, γάμος, γέννηση παιδιού κτλ) είναι ένας ζωντανός οργανισμός της συμπεριφέρονται με αγάπη και σεβασμό. Με πυξίδα το προσεγμένο ζυμωτήριο αλλά και έμφαση στην επιλογή φρέσκων υλικών καθώς και στην ποιότητα και αναλογία των αλεύρων ανακατεύουν μυρωδικά όπως το μαχλέπι και η μαστίχα με μία εσάνς από φρέσκο βούτυρο και ότι άλλο υπάρχει στη λίστα και αφήνουν τη ζύμη να «ξεκουραστεί» στο σωστό χρόνο και στην ανάλογη θερμοκρασία. Τσουρέκι «Πανταζή» λοιπόν και δεν μένει ψίχουλο.

 
 
 
 Αρτοποιείο ο «Κίμωνας», Αρχιπελάγους 9 Κολώνες και υποκαταστήματα:  Γ.Μούρα 7, Δοξάτου και Βαλαωρίτου Χρυσομαλλούσα (τηλ. 2251054962, 2251045970, 2251046290)

Πέντε γενιές Ελλήνων αρτοποιών με πάντρεμα καταγωγής από Αίγυπτο και Κωνσταντινούπολη γαλουχήθηκαν με την ευθύνη να μετουσιώνουν τα παράγωγα της μάνας γης σε αυθεντικά και αγνά προϊόντα χωρίς να εστιάζουν στο καινούριο αν πρωτίστως δεν έχουν πλήρως αφομοιώσει το κλασσικό και παραδοσιακό. Άλλωστε η διαχρονικότητα στις γεύσεις παίζει τον κυριότερο ρόλο σε κάθε αρτοπαρασκεύασμα με την υπογραφή «Κίμωνας». Ένα εξ αυτών και το πολυβραβευμένο εντός  μεγάλων εκθέσεων τροφίμων και ποτών πασχαλινό τσουρέκι. Ακολουθώντας πιστά την ίδια ιστορική συνταγή που αποπνέει γεύσεις και αρώματα πέντε γενεών, χωρίς χημικά πρόσθετα και λοιπές βιομηχανοποιημένες ύλες, το τσουρέκι από τα αρτοποιεία «Κίμωνας» αποτελεί ζωντανό δείγμα μαστοριάς και τεχνικής τόσο στην επιλογή ολόφρεσκων υλικών με έμφαση στο αλεύρι όσο και στο προσεκτικό ζύμωμα. Με όλα τα φυσικά του συστατικά να το κάνουν αφράτο και εκλεκτό γίνεται ανάρπαστο όχι μόνο τη Λαμπρή αλλά και κάθε στιγμή. Μία ή μάλλον πολλές δοκιμές θα σας πείσουν…

 

 

 

Αρτοζαχαροπλαστείο «Τουλίπα»,  Ίππειος (τηλ. 2251096025)
Κρατώντας σαν πολύτιμο φυλαχτό τη μυστική συνταγή που του έδωσε ως κληρονομιά ο πρωτομάστορας ζαχαροπλάστης Όθωνας δίπλα στον οποίο μαθήτευσε στην Αθήνα αμούστακος ακόμα ο κύριος Προκόπης Σαμαράς μοιράζεται την πολυετή εμπειρία του με το γιο του Γιώργο κάθε φορά που τα χέρια τους δίνουν ζωή στο αφράτο ροδοκόκκινο τσουρέκι που αποτελεί έναν από τους δεκάδες λόγους για να επισκεφθεί κανείς το αρτοζαχαροπλαστείο «Τουλίπα». Χωρίς πρόσθετα αρώματα κρατώντας μόνο τη γνησιότητα που αναδύουν τα ολόφρεσκα υλικά με το μαχλέπι να αποτελεί βασική πινελιά σε γεύση και άρωμα, το καθαρά χειροποίητο τσουρέκι τους βρίσκει αποδέκτες τους απανταχού θιασώτες της παράδοσης οι οποίοι σπεύδουν να εξασφαλίσουν την παραγγελία τους ειδικά εν μέσω Λαμπρής. Υπέροχο κέρασμα αλλά και συνοδευτικό το τσουρέκι «Τουλίπα» έχει ήδη κερδίσει τη φήμη του εδώ και δεκαετίες

 

 

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα...

Make coffee not War

Διαφεντεύει διαθέσεις, διαμορφώνει ψυχολογίες. Επισφραγίζει συναντήσεις, παρακολουθεί εξελίξεις. Ταξιδεύει, χαλαρώνει, διεγείρει, δικαιολογεί. Κυρίως όμως συνωμοτεί με την απόλαυση. Και επιπλέον στην Ελλάδα τείνει να γίνει δημοφιλέστερος από τον απανταχού παρόν ήλιο ίσως και από το απέραντο γαλάζιο των ακτών της. Καφές. Όσες φορές και αν τον προφέρεις άλλες τόσες θα ποθήσεις το άγγιγμα του στον ουρανίσκο σου. Πρωτίστως όμως το άρωμα του για αφύπνιση των αισθήσεων. Το Lesvoskitchen οδηγεί τα βήματα των απανταχού εραστών της καφεΐνης στα χνάρια γητευτών των πιο διάσημων κόκκων του πλανήτη με φόντο αγαπημένα καφέ της πόλης και όχι μόνο. 

 

1. Ναυάγιο (πλατεία Σαπφούς)
Εν αντιθέσει με το όνομα του αποτελεί γη της επαγγελίας για όσους αναγάγουν την έξοδο για καφέ σε ιεροτελεστία. Σανίδα σωτηρίας μετά από μία δύσκολη μέρα ή σε οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή ο βελούδινος καπουτσίνο από τα έμπειρα και εύστοχα χέρια του Μιχάλη Καραμανώλη σερβιρισμένος με τελική πινελιά το αφοπλιστικό χαμόγελο του ετοιμοπόλεμου για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καφέ της HΟ.RE.CA Νίκου Μανεσιώτη από το Αίγιο. Έκαστος αλλά και σε συνδυασμό αποτελούν τον τύπο του barista που δεν αφήνει ποτέ ένα «φλιτζάνι» στην τύχη του. Οκτώ και επτά χρόνια πορείας αντίστοιχα τους δίδαξαν ότι αποτίνοντας φόρο τιμής με καθημερινή συντήρηση στην μηχανή που κόβει και αλέθει τους κόκκους του πολυβραβευμένου ελληνικού εσπρέσο «Taf crema espresso»  της  εταιρείας Ταλούμης αλλά και στο μύλο που φιγουράρει στο κέντρο του μπαρ, μην παραβλέποντας την εποχή αλλά και το φιλτράρισμα του νερού έχεις ένα πραγματικά αξιοπρεπές αποτέλεσμα.  Καπουτσίνο λοιπόν με τον καφέ να βγαίνει από τη μηχανή στους 95 βαθμούς και αφρόγαλα στους 70 με 75 βαθμούς με φρέσκο γάλα “Bariista’s gold”. Παράλειψη όμως η μη δοκιμή του δημοφιλούς «κρύου γαλλικού» κοινώς του «frenchy». Ο υψηλή ποιότητας καφές «Douwe Egberτs» σε δόση freddo καπουτσίνο με κρύο αφρόγαλα καλοδεχούμενος και το χειμώνα.

 

 2. Monkey (προκυμαία Μυτιλήνης)

Κάθε φορά που αναζητάς έναυσμα για μία όμορφη μέρα ψάχνεις χωρίς σκέψη πίσω από το μπαρ τη φιγούρα του Μάνου. Χαμογελάει και ξεδιπλώνει το ταλέντο του στο φλιτζάνι σου για απόλαυση στον μίνιμαλ trendy χώρο της παιχνιδιάρας «μαϊμούς» της προκυμαίας. Θεωρώντας ως απαρχή για «καλό καφέ» το χέρι του barista, τη συνέπεια και την υπευθυνότητα του, αναγάγοντας τον espresso σε ολόκληρη φιλοσοφία με έμφαση στο «πάτημα» του καφέ στη μηχανή με σκοπό το νερό να διεισδύσει ως ένα σημείο απελευθερώνοντας αφειδώς τα έλαια και τα αέρια των φρεσκοαλεσμένων κόκκων, ο Μάνος Παπουτσάνης εδώ και 9 χρόνια συμπεριφέρεται στον καφέ ως κάτι το ζωντανό. Με σύμμαχο τον λατρεμένο Jacobs 100%Arabica ο οποίος αλέθεται και κόβεται εκεί αφήνει το γάλα να δημιουργήσει την κρέμα του αγκαλιάζοντας κατόπιν βελούδινα τον μυρωδάτο espresso αλλά και τον κλασσάτο καπουτσίνο ο οποίος αν σερβιριστεί με την πικάντικη πινελιά της κανέλλας αυτή θα πρέπει να φτάνει ίσα στο ύψος της μύτης προσφέροντας άρωμα χωρίς πρόσμειξη στη γεύση.

 

 3. Fish Eye (παραλία Επάνω Σκάλας)

«Make coffee not War”. Και σίγουρα στη «μάχη» του καλού καφέ απώλειες σε γεύση, άρωμα, απόλαυση δεν υφίστανται όταν απέναντι στο φλιτζάνι σου βρίσκεται ο επί 16 χρόνια barista με συμμετοχές σε latte art διαγωνισμούς και καθημερινή εξάσκηση στο μπουφέ του Fish Eye Νίκος Τσιγαρίδας. Hausbrandt  80% Arabica 20% Robusta ο οποίος κόβεται κατά παραγγελία του πελάτη και αλέθεται επί τόπου ενώ περίοπτη θέση στην διαδικασία παρασκευής κατέχει το σωστό «πάτημα» του εσπρέσο στη μηχανή. Φυσικά εξυπακούεται ότι μύλος και μηχανή καθαρίζονται λεπτομερώς κάθε μέρα. Ο Νίκος δουλεύοντας γρήγορα και σταθερά είναι θεατής των αριθμών οι οποίοι αναγάγονται σε πρωταγωνιστές της γεύσης και συνάμα της ικανοποίησης του πελάτη. Το νερό για τον καπουτσίνο αγγίζει αυστηρά τους 90 με 93 βαθμούς ενώ η πίεση στη μηχανή τις 9 bar. Φυσικά ένα φλιτζάνι δεν εξαντλείται μόνο στα σχέδια και χρώματα της πορσελάνης του αλλά κομβικά συνεισφέρει στην απελευθέρωση των αρωμάτων του καφέ αν η θερμοκρασία του αγγίζει και τους 70 βαθμούς.


 

4. Caprice (Παναγιούδα)

Έφυγες από το κέντρο της πόλης με την επιθυμία όμως να απολαύσεις τον αγαπημένο σου καφέ. Λίγα χιλιόμετρα εκτός πόλης και να σαι στην Παναγιούδα. Θάλασσα, αεράκι και κυρίως άρωμα φρεσκοαλεσμένου Hausbrandt (80% Arabica 20% Robusta) περιμένοντας στη μηχανή το Γιάννη Αφεντούλη συνιδιοκτήτη του ποδοσφαιριστή της Καλλονής Μιχάλη Κριπιντίρη και barista του καφέ Caprice. Νέος αλλά πλήρως κατατοπισμένος στα μυστικά διαχείρισης της απαιτητικής καφεΐνης, ο Γιάννης λατρεύει το χαμόγελο στα χείλη του πελάτη όταν έχει προηγηθεί η πρώτη γουλιά. Κι αυτό συμβαίνει γιατί στην ιεροτελεστία παρασκευής κάθε λεπτομέρεια κάνει τη γευστική διαφορά. Ο Γιάννης δρα ταχύτατα μόλις το γάλα φουσκώσει αφήνοντας το ίσα 3 δευτερόλεπτα. Κατόπιν το χτυπάει  για να φύγουν οι φυσαλίδες, το γυρνάει για να λειανθεί η κρέμα η οποία θα κοσμήσει τον εκλεπτυσμένο καπουτσίνο που θα ζεστάνει με το άρωμα του τη διάθεση. Επειδή όμως είμαστε δίπλα στο κύμα λαχταρίσαμε καλοκαιράκι. Ε τότε στο πλάνο ως guest ένας περιποιημένος freddo καπουτσίνο ή εσπρέσο. Γάλα με 4- 5 παγάκια σε αργή ταχύτητα και καφές εσπρέσο έτοιμος να κερδίσει το στοίχημα του παγώματος χάρη σε χτύπημα με 2 παγάκια. Με κανέλα ή χωρίς; Περί ορέξεως..

 

5.Πάρκο"το"(πάρκο Αγίας Ειρήνης)

Πιστολέρο. Ενεργοποιεί την απόλαυση διεγείροντας τις αισθήσεις πριν καν η καφεΐνη ξεκινήσει το ταξίδι της με εφαλτήριο τον ουρανίσκο. Πρόκειται για τον Κωνσταντίνο Νεράντζο, barista επί 8 συνεχή έτη και παράλληλα δημιουργό πίσω από τον μπουφέ στο καφέ-εστιατόριο «Πάρκο» των πιο ευφάνταστων αλλά και κοινών συνδυασμών που ρέουν στα φλιτζάνια με κοινό παρονομαστή τον αρωματικό «Buondi». Ωστόσο ο ίδιος δηλώνει «ερωτευμένος με το επάγγελμα του» και ότι όσο δυνατό και αν είναι ένα brand name αυτό που αποτελεί κατάθεση στον πελάτη απορρέει από την αγάπη και το μεράκι για τον «καλό καφέ». Μπορεί να αναλύσει γιατί ο latte θέλει συγκεκριμένη εναλλαγή χρωμάτων στο ποτήρι, πως αλληλοσυμπληρώνονται οι σοκολατένιες καταβολές του μοκατσίνο με το αυστηρό και προσεκτικό προφίλ που απαιτεί ο αυθεντικός εσπρέσο, τη βελούδινη υφή του καπουτσίνο αρκεί ο καφές να έχει "κουρνιάσει" στη μηχανή μάξιμουμ μέχρι τους 65 βαθμούς ενώ το αφρόγαλα να σχηματίζει τη βελούδινη κρέμα του στους 45.  Το σίγουρο είναι ότι αν βαρεθείς αναζητώντας νέα οπτικά αλλά κυρίως γευστικά ερεθίσματα ο μπουφές του μαγαζιού θα φιλοξενήσει ταυτόχρονα hot shot σε απίθανες γεύσεις, latte και γαλλικό αλλά και εσπρεσάκια συνοδεία καπουτσίνο με τελείωμα σχέδια της στιγμής.

Διαβάστε περισσότερα...

Τα Άγια Θεοφάνεια και η Παράδοση

Το τριήμερο της παραμονής των Θεοφανείων (5 Ιανουαρίου), της ημέρας των Θεοφανείων (6 Ιανουαρίου) και της γιορτής του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (7 Ιανουαρίου) ονομάζεται «τριήμερο των Φώτων». Κατά την διάρκεια του τριημέρου λαμβάνουν χώρα στην Εκκλησία διάφορες τελετές οι οποίες, σε συνδυασμό με τα έθιμα του λαού μας, δημιουργούν ένα εορταστικό κλίμα.
Παραμονή των Φώτων (5 Ιανουαρίου)Το τριήμερο ξεκινά με τον εκκλησιασμό των χριστιανών το πρωί της παραμονής των Θεοφανείων. Στους Ιερούς ναούς ψάλλεται η ακολουθία των «Μεγάλων Ωρών» και κατόπιν λαμβάνει χώρα ο «Μεγάλος Αγιασμός» που την ημέρα αυτή τελείται μέσα στο ναό. Οι πιστοί αφού πάρουν αγιασμό και λάβουν το αντίδωρο θα γυρίσουν στα σπίτια τους. Εκεί οι νοικοκυρές θα ετοιμάσουν το νηστίσιμο φαγητό για το μεσημέρι ενώ τα παιδιά θα ξεχυθούν στα σπίτια, γνωστά και μη, για να ψάλουν τα κάλαντα των Θεοφανείων. Οι γειτονιές θα γεμίσουν από γλυκές φωνούλες που ψάλλουν:
«Σήμερα τα φώτα κι ο φωτισμός,η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός.Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό,κάθετ’ η κυρά μας η Παναγιά.Όργανο βαστάει, κερί κρατεί,και τον Αϊ-Γιάννη παρακαλεί.Αϊ-Γιάννη αφέντη και βαπτιστή,βάπτισε κι εμένα Θεού παιδί.Ν’ ανεβώ επάνω στον ουρανό,να μαζέψω ρόδα και λίβανο.»
Τα χριστιανικά σπίτια όμως δεν θα επισκεφθούν μόνο τα παιδιά. Είναι η μέρα που ο Ιερέας με τον βοηθό του θα γυρίσει όλα τα σπίτια και καταστήματα της ενορίας για να τα αγιάσει και να τα ευλογήσει. Ο αγιασμός βρίσκεται μέσα στο «σικλί», ένα χάλκινο συνήθως δοχείο, που κουβαλάει ο βοηθός του Ιερέα. Σε αυτό βρέχει ο Ιερέας την «αγιαστούρα» του και ραντίζει όλους τους χώρους του σπιτιού ή του καταστήματος.Είναι η στιγμή που η παράδοση μας θέλει τους καλικάτζαρους να τρέχουν φοβισμένοι και να επιστρέφουν στα έγκατα της γης…
«Φεύγετε να φεύγουμε,έφτασε ο τουρλόπαπας,με την αγιαστούρα του.Ο παπάς με αγιασμό,οι χωριανοί με το “θερμό”.»
…λένε οι καλικάτζαροι και χώνονται στις τρύπες από τις οποίες είχαν βγει δώδεκα ημέρες πριν. Μόλις τελειώσει ο Ιερέας τον αγιασμό του σπιτιού, ο νοικοκύρης δίνει συνήθως χρήματα στον βοηθό του. Παλιά συνηθίζονταν τα χρήματα αυτά να ήταν μεταλλικά κέρματα τα οποία έριχνε ο νοικοκύρης μέσα στο «σικλί», ώστε να αγιασθούν ακόμα και τα λεφτά, όπως έλεγαν. Αφού αγιασθούν οι χώροι του σπιτιού έρχεται η ώρα να μαζευτεί η στάχτη από την φωτιά που έκαιγε στο τζάκι το «Δωδεκαήμερο», η φωτιά δηλαδή που ξεκίνησε με το «Χριστόξυλο». Η στάχτη αυτή θα σκορπιστεί γύρω από το σπίτι, στους στάβλους, ακόμα και στα χωράφια αφού όπως πιστεύεται διώχνει το κακό.Τα έθιμα της ημέρας τελειώνουν αργά το βράδυ όπου πιστεύεται ότι ανοίγουν οι ουρανοί τα μεσάνυχτα. Την ώρα εκείνη, λέει η παράδοση, όποιος ευχηθεί κάτι με όλη του την καρδιά, αυτό θα πραγματοποιηθεί. Αφού κάναμε και την ευχή μας  ήρθε η ώρα να πέσουμε για ύπνο γιατί αύριο πρωί πρωί θα πάμε στην εκκλησία. Ξημερώνουν τα Άγια Θεοφάνεια…
Ανήμερα των Θεοφανείων (6 Ιανουαρίου) Η γιορτινή αυτή ημέρα ξεκινά με τον εκκλησιασμό των πιστών. Στους ναούς ψάλλετε, όπως και την προηγουμένη, η ακολουθία των «Μεγάλων Ωρών». Στην συνέχεια ο Ιερέας και οι πιστοί θα βγουν από τον ναό και θα κατευθυνθούν στο σημείο όπου θα γίνει η «κατάδυση του Σταυρού». Το σημείο αυτό είναι κάποιο λιμάνι, ποτάμι, πηγάδι, δεξαμενή ή απλά μια εξέδρα στο προαύλιο της εκκλησίας πάνω στην οποία, σε ειδικό σκεύος, θα γίνει η τελετή. Οι καμπάνες σημαίνουν χαρμόσυνα και ο Ιερέας ρίχνοντας τον σταυρό στο νερό ψάλει:
«Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου, Κύριε,η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησιςτου γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει σοι,αγαπητόν σε Υιόν ονομάζουσακαι το Πνεύμα εν είδει περιστεράςεβεβαίου του λόγου το ασφαλές.Ο επιφανείς, Χριστέ ο Θεός,και τον κόσμον φωτίσας, δόξα σοι.»
Λευκά περιστέρια ελευθερώνονται και πετούν στον ουρανό ενώ, όπου υπάρχει αυτή η δυνατότητα, πέφτουν στα νερά οι «βουτηχτάδες» για να πιάσουν τον σταυρό. Το έθιμο αυτό ονομάζεται «πιάσιμο του σταυρού», και όποιος βρει τον σταυρό πρώτος θεωρείται ότι είναι τυχερός και ευλογημένος. Τα παλιότερα χρόνια, αυτός που έβρισκε τον σταυρό, τον γυρνούσε στα σπίτια της ενορίας μαζεύοντας χρήματα που είτε κρατούσε ο ίδιος είτε έδινε στους φτωχούς. Αναμφίβολα οι πιο λαμπρές τελετές «κατάδυσης του Σταυρού» είναι αυτές που λαμβάνουν χώρα στα λιμάνια. Η γιορτινή ατμόσφαιρα της ημέρας επιβάλει και ένα ανάλογο φαγητό στο μεσημεριανό τραπέζι. Συνηθίζεται αυτό το φαγητό να είναι χοιρινό ενώ σε μερικές περιοχές το φαγητό συνοδεύει ένα ειδικό ψωμί που ονομάζεται «φωτίτσα».Τα έθιμα όμως της ημέρας δεν σταματούν εκεί. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, οι χριστιανοί παίρνουν τις εικόνες που έχουν στα σπίτια τους και τις πλένουν σε ποτάμια. Το όμορφο αυτό έθιμο ονομάζεται «πλύσιμο των εικόνων». Επίσης ανήμερα των Θεοφανείων, το απόγευμα, σε πολλά χωριά οι κτηνοτρόφοι και οι γεωργοί, ραντίζουν με αγιασμό τους στάβλους και τα χωράφια τους αντίστοιχα. Έτσι τελειώνει και η δεύτερη ημέρα του «τριημέρου των Φώτων».
Ανήμερα του Αγίου Ιωάννη του Πρόδρομου (7 Ιανουαρίου)Η τελευταία ημέρα του «τριημέρου των Φώτων» είναι μια, η πιο λαμπρή, από τις έξη ημέρες του έτους που έχει αφιερώσει η Εκκλησία μας στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ή Βαπτιστή. Η ημέρα ξεκινά για τους χριστιανούς με τον εκκλησιασμό. Στους ναούς, κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας ακούγεται το απολυτίκιο του Αγίου:
«Μνήμη δικαιου μετ’ έγκωμίων σοι δε αρκέσει ή μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε, ανεδείχθης γαρ όντως και Προφητών σεβασμιώτερος, ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι, κατηξιώθης τον κηρυττόμενον, Οθεν της αληθείας ύπεραθλήσας, χαίρων εύηγγελίοω, και τοις εν Άδει, Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την άμαρτίαν του κόσμου, και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος.»
Το πιο διαδεδομένο έθιμο της ημέρας έχει να κάνει με το «βρέξιμο» των νιόπαντρων ζευγαριών. Αυτό το έθιμο θέλει να οδηγούνται τα νιόπαντρα ζευγάρια στην παραλία με συνοδεία μουσικής. Εκεί σπρώχνονται από τους παριστάμενους στην θάλασσα οι οποίοι τους εύχονται να ζήσουν και να αποκτήσουν παιδιά.
Έτσι γιορτάζεται το «τριήμερο των Φώτων» στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, όπου υπάρχουν Έλληνες που κρατούν τις Ελληνικές παραδόσεις.

Το παραπάνω άρθρο είναι αναδημοσίευση από το υπέροχο blog http://laikiparadosi.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Σαρακοστή των Χριστουγέννων.

Η εορτή της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τα Χριστούγεννα, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ημέρες της χριστιανοσύνης. Ανήκει σtις Δεσποτικές εορτές, δηλ. αναφέρεται σε γεγονός της ζωής του Δεσπότη Χριστού. Μαζί με το Πάσχα είναι οι κορυφαίες εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Της εορτής των Χριστουγέννων προηγείται νηστεία «τεσσαράκοντα ημερών» που αρχίζει από την εορτή του αποστόλου Φιλίππου (14 Νοεμβρίου). Η ημέρα της εορτής του αποστόλου Φιλίππου, στις 14 Νοεμβρίου, στο λαϊκό καλαντάρι χαρακτηρίζεται ως Μικρή Αποκριά, γιατί από την επομένη αρχίζει η νηστεία των σαράντα ημερών για τα Χριστούγεννα, η οποία και λέγεται Μικρή Σαρακοστή. Αυτή η ημερομηνία σε πολλές χώρες της Ευρώπης και Αμερικής θεωρείται ως έναρξη των εορτών των Χριστουγέννων. Το χρονικό διάστημα που περικλείει τις γιορτές των Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και Θεοφανείων, ονομάζεται Δωδεκαήμερο.

Hνηστεία προετοιμάζει τον χριστιανό πνευματικά, τον οδηγεί σε μια περισυλλογή και συνάμα σε μια ανάταση πνευματική, και του παρέχει τη δυνατότητα να κυριαρχεί των άτακτων επιθυμιών και να κυβερνά τα ατίθασα πάθη . Οι πιστοί δεν κατανάλωναν καθόλου ζωικά προϊόντα: κρέας, γαλακτοκομικά, αυγά.  Τα σπίτια καθαρίζονταν σχολαστικά και λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα οι νοικοκυρές έφτιαχναν τα μελομακάρονα, τα οποία φυσικά τρώγονταν την ημέρα των Χριστουγέννων με την λήξη της νηστείας.
Στο παρελθόν τα μελομακάρονα ήταν αποκλειστικά για τα Χριστούγεννα κι οι κουραμπιέδες για την Πρωτοχρονιά. Σήμερα όμως ο διαχωρισμός αυτός δεν τηρείται.

Διαβάστε περισσότερα...

Οι Ταξιάρχες της Λέσβου

Ο ναός του Ταξιάρχη  Μανταμάδου είναι μια απ τις εκκλησίες που γιορτάζουν αυτή την ημέρα. Ο αρχικός ναός χτίστηκε πριν από το 1700. Το 1879 ανοικοδομήθηκε εκ βάθρων. Το εικόνισμα του Αγίου είναι ανάγλυφο, κατασκευασμένο από άγνωστο υλικό και ο θρύλος αναφέρει ότι το φιλοτέχνησε ένας μοναχός, από πηλό και αίμα των μοναχών. Γύρω στον 9ο και 10ο αι., το Αιγαίο περιτριγυριζόταν από άρπαγες Σαρακηνούς κουρσάρους, μουσουλμάνους ισπανοαραβικής προέλευσης, που είχαν καταστεί η φοβέρα και η συμφορά των παραλίων οικισμών του νησιού, σε μια επιδρομή τους Σαρακηνοί πειρατές έσφαξαν τους μοναχούς και γλίτωσε μονάχα ένας που είχε σκαρφαλώσει στη στέγη. Οι Αγαρηνοί τον κυνήγησαν αλλά όταν τον πλησίασαν είδαν μπροστά τους να έρχεται μια μανιασμένη θάλασσα που απειλούσε να τους καταπιεί. Τρομαγμένοι άφησαν τον καλόγερο και έφυγαν. Ο μοναχός Γαβριήλ, που απέδωσε τη σωτηρία του στον Ταξιάρχη, μάζεψε πηλό και με το αίμα των σκοτωμένων συνάδελφων του έφτιαξε το εικόνισμα του Αγίου. O Ναός του Tαξιάρχη γιορτάζει δυο φορές τον χρόνο. Mια στην κανονική του γιορτή των Αρχαγγέλων στις 8 Νοεμβρίου και τη δεύτερη, την Kυριακή των Mυροφόρων, που είναι τα εγκαίνιά του.

Στο Καγιάνι ο ξακουστός ναός ναός του Ταξιάρχη. Χτίστηκε το 1903 στη θέση όπου προϋπήρχαν παλαιότερα άλλοι δύο ναοί με την υπογραφή του αρχιτέκτονα Αργυρίου Αδαλή υπεύθυνου και για το Ναό του Αγίου Θεράποντα με τον οποίο έχει αρκετές ομοιότητες. Είναι βυζαντινού ρυθμού «σταυροειδής και σταυρεπίστεγος». Παραπλεύρως του δεξιού ψαλτηρίου δεσπόζει η περίφημη εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ βασισμένη σε τοιχογραφία προερχόμενη από τις προηγούμενες εγκαταστάσεις ενώ υπήρξε ντυμένη με αργυροκάλυμμα, διαδικασία που προέκυψε από την ευλάβεια των πιστών γύρω στο 1920. Ωστόσο η παράδοση καταγράφει τις μαρτυρίες γυναικών του χωριού οι οποίες έβλεπαν τον Άγιο στον ύπνο τους να ζητά να βγάλουν το κάλυμμα από την εικόνα του. Αυτό συνέβη το 1927 και έκτοτε η επένδυση καλύπτει τη φορητή εικόνα του Αρχαγγέλου που βρίσκεται στο αριστερό κλίτος. Ο Ναός διαθέτει άφθονα ιερά κειμήλια. Ξεχωρίζουν ο περίφημος Σταυρός Αγιασμού φτιαγμένος περί το 1823 αποτελώντας πραγματικό έργο τέχνης, το ξυλόγλυπτο κουβούκλιο του Επιταφίου καθώς και η επτάφωτος λυχνία προερχόμενη από τον παλαιότερο ναό. Τέλος το κωδωνοστάσιο με την υπογραφή του πρωτομάστορα Δημητρίου Ζέρβα κατασκευάστηκε με πέτρες προερχόμενες από τη Μικρά Ασία ενώ η καμπάνα είναι ρωσικής καταγωγής.

Ο ναός των «Ασωμάτων». Με το που θα μπει κανείς στα όρια του χωριού Ασώματος ατενίζει με περίσσιο θαυμασμό των επιβλητικό τρίκλητο ναό των Ταξιαρχών με επικεφαλής τον Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Ασώματο λόγω της άυλης υπόστασης των Αρχαγγέλων. Ωστόσο αυτή η αέρινη φύση των αγγέλων έδωσε το όνομα της στο ξακουστό χωριό του Ασώματου. Ο ναός με τα πρώτα του εγκαίνια να χρονολογούνται περί το 1796, είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακός και παράλληλα προσεγμένος. Ο περίβολος περιλαμβάνει λιθόστρωτα δρομάκια τα οποία ξεπροβάλλουν ανάμεσα σε ένα οργασμό λουλουδιών και φυτών με χρώματα και αρώματα μεθυστικά. Εσωτερικά περιλαμβάνει εικόνες και κειμήλια νεότερα και παλιότερα ενώ δέος προκαλεί και η εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Ασώματου. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο ναός προϋπήρχε των εγκαινίων του και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ταυτότητα και την κουλτούρα του χωριού.

Στην Βατούσα η εκκλησία του Ταξιάρχη μας δίνει ένα διαφορετικό δείγμα τρίκλιτης ξυλόστεγης με άφθονα μπαρόκ στοιχεία και αξιόλογα δείγματα λαικής ζωγραφικης στην οροφη του.Ιδρύθηκε το 1836 και λειτουργεί ώς ναός του νεκροταφείου.

Ο Μόλυβος έχει τη σχετική  πρωτοπορία, μιας και  επτά  από  τους τριανταεπτά ενοριακούς της ναούς είναι αφιερωμένοι στους Αρχαγγέλους με κυρίαρχη εκκλησία  την βασιλική του Ταξιάρχη . Χαρακτηρίζεται ως ιστορική καθώς  το 1795 και είναι ένα από τα αξιοπρόσεκτα  αρχιτεκτονικά μνημεία της περιοχής.

Στην Αγιάσο ανηφορίζοντας για το πευκοδάσος  στην κορυφή του λόφου Καστέλι,  συναντάς το ξωκλήσι του Ταξιάρχη Μιχαήλ  με υπολείμματα περιτείχισης βυζαντινού οχυρού ορθογώνιο με παχείς τοίχους εκεί τρέχει πάντα νερό η  μαρμάρινη βρύση με την  στέρνα .

 Στη Θερμή ενδιαφέρον παρουσιάζει στη θέση "Ταξιάρχης τα ερείπια του Ναού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών

Στα Λεύκα - Αγρας βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου , με τα παρεκκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του Ταξιάρχη οπου υπάρχουν πολλά εκκλησιαστικά σκεύη βιβλία  και όμορφα ξυλόγλυπτα εικονοστάσια.

Στον Παπάδο Γέρας συν αντάς την ιστορική εκκλησία του Ταξιάρχη. Στην ουσία πρόκειται για ένα μνημείο που χτίστηκε από τον Ανεμωτιανό  αρχιμάστορα Στρατήγη Καρέκο το 1836 και έχει την τοιχογραφία του Ταξιάρχη από την παλιά μικρή εκκλησία του 16ου αιώνα.

Ο Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών της Αγίας Παρασκευής. Πρόκειται για μία μεγαλόπρεπη τρίκλιτη Βασιλική, που η οικοδόμησή της ξεκίνησε το 1856 και ολοκληρώθηκε το 1867. Αξιόλογο είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο και ο εσωτερικός διάκοσμος του Ναού. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν η εξωτερική κιονοστοιχία του νάρθηκα, που οι κίονες της προέρχονται από τον αρχαίο ναό της Κλοπεδής καθώς και το επιβλητικό πέτρινο κωδωνοστάσιο χτισμένο τη δεκαετία του 1960. Μαζί με την Παναγία της Αγιάσου θεωρούνται οι μεγαλύτερες Εκκλησίες της Λέσβου.

Λίγο έξω απ το Κάτω Τρίτος σώζεται το ξωκλήσι του Ταξιάρχη

Πάμφιλα: Η εκκλησία του Ταξιάρχη στο χωριό Πάμφιλα είναι μια σχετικά μεγάλη και παλιά εκκλησία η οποία βρίσκεται στην πλατεία του χωριού, δυστυχώς όμως δεν έχουμε κείμενα ή επιγραφές οι οποίες να μαρτυρούν την χρονολογία κατασκευής της .

Στο χωριό Νάπη , είναι το ξωκλήσι του Ταξιάρχη  Τρουλωτής. Εδώ βρέθηκαν αιολικά κιονόκρανα που προέρχονταν από το αρχαϊκό ιερό της Κλοπεδής και χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό στην ανέγερση παλαιοχριστιανικής βασιλικής.

Για το τέλος κρατήσαμε το μικρό αλλά πανέμορφο ξωκλήσι του Ταξιάρχη στα Βασιλικά λίγο πιο κάτω απ την αγορά.

 

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα...

Τα εννιάμερα της Παναγίας

15 χρόνια μέτρησε η Παναγία, αγία Μητέρα απανταχού των χριστιανών μετά την απώλεια έστω και υπό θεϊκή καθοδήγηση και υπόσταση του Υιού της Ιησού. Η Κοίμηση της ωστόσο υπενθύμισε τη θνητή της πλευρά που όμως καθαιρέθηκε σχεδόν αυτόματα εννέα μέρες μετά. Γι αυτό το λόγο η Εκκλησία γιορτάζει με ευλάβεια και μεγαλοπρέπεια τα λεγόμενα "Εννιάμερα της Παναγίας" που στην ουσία αποτελούν τη λήξη της εορτής της Κοιμήσεως. 

 Τελευταίος γήινος προορισμός της Παναγίας αποτέλεσε το χωριό Γεσθημανή και στο οποίο οι περίοικοι Την αντιμετώπιζαν ως πνευματική καθοδηγήτρια. Εκεί η ίδια εκοιμήθη. Η γραμμές της Αγίας Γραφής αναφέρονται εξονυχιστικά στην μετά από λίγες ημέρες αποκάλυψη της αναλήψεως του σώματος Της στους ουρανούς καθώς και στον τρόπο που μεσολάβησε υπό τη Θεία Χάρη για να αποκαλυφθεί το μεγαλείο της αναστάσεως Της. 
 Ο λεγόμενος άπιστος Θωμάς αποδείχθηκε και α;συνεπής καθώς δεν μπόρεσε να παραβρεθεί στην τελετή ταφής της Παναγιάς αργώντας τρεις μέρες. Ωστόσο όταν κατέφθασε ζήτησε να του ανοίξουν τον τάφο για να προσκυνήσει το σώμα της Θεοτόκου. Μόλις όμως εγένετο έτσι οι παρευρισκόμενοι είδαν την Παναγία να ανεβαίνει στον Ουρανό αφού έλυσε πρώτα τη ζώνη Της δίνοντας την στον Απόστολο Θωμά. Πρόκειται φυσικά για την Τίμια Ζώνη η παράδοση της οποίας γιορτάζεται στις 31 Αυγούστου. Μαζί με την Αγία Ζώνη διεσώθηκαν ο χιτώνας και το πέλπλο του κεφαλιού Της γνωστό ως μαφόριο ή εσθήτα.
 Στη Λέσβο υπάρχουν ναοί αφιερωμένοι στα Εννιάμερα της Παναγίας ενώ στα πλαίσια της λεγόμενης "Απόδοσης Κοιμήσεως" που σηματοδοτεί η εν λόγω γιορτή αναβιώνουν πανηγύρια όπως αυτό της Στύψης με περιφορά της εικόνας της Παναγιάς Φανερωμένης και παρασκευής παραδοσιακού κεσκέκ, του πανηγυριού στην Παναγιά Αψηλή στην κορυφή του λόφου του  Συνοικισμού στη Σκάλα Λουτρών και σε άλλες περιοχές του νησιού. 

Διαβάστε περισσότερα...

Το «Πάσχα» του καλοκαιριού η μεγάλη Εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου

Είναι χιλιοειπωμένο και μυριογραμμένο ότι,η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ονομάζεται και ''Πάσχα του καλοκαιριού''.Γιατί όμως?

Πάσχα σημαίνει  πέρασμα.Είναι δηλαδή η γιορτή, άλλη μια ευκαιρία να ανανεώσουμε τις πνευματικές μας δυνάμεις ,ώστε να τολμήσουμε την φυγή μας απο τα μίζερα και χαμερπή και να καταφύγουμε στα χαρούμενα και αισιόδοξα.

. Ποιές είναι οι ομοιότητες των δύο περασμάτων;
Και τα δύο έχουν ανάλογη νηστεία,ως μέσον εγκράτειας και ποτέ ως βασανιστήριο και αφορμή να καταστήσουμε πεινασμένους τους χριστιανούς.Το μέτρο στα φαγητά ,θα είναι αφορμή να βάλουμε μέτρο ,μέχρι εκμηδενισμού,στις αστοχίες ,μας και στις αδυναμιές μας,μία απ΄αυτές μπορεί να είναι και το φαγητό,πρώτα ως ποσότητα και ύστερα ως ποιότητα.

Ύστερα έχει πλούσια υμνολογία,όπως και η Μεγάλη Τεσσαρακοστή.Οι παρακλητικοί κανόνες,ο μικρός και ο μεγάλος,δεν είναι απλά θαυμάσια μελωδήματα πλούσιων νοημάτων,αλλά η εγκάρδια και πολυστάρακτη προσευχή των χριστιανών,ιδίως εκείνων που τα κύματα της ζωής τους χτυπούν ανελέητα και βασανιστικά.

Η Παναγία έγινε πολλές φορές πραγματικά η ελπίδα, η ασφάλεια, η δύναμη για πολλούς ανθρώπους και οι πιστοί, θέλοντας να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους για την βοήθεια που παρείχε η Θεοτόκος, έδωσαν πέρα από χίλια προσωνυμία προς τιμήν της.

Τα προσωνυμία αυτά προέρχονται από διάφορους λόγους και αιτίες π.χ. τρόπου αγιογραφίας, ή παράστασης, (βρεφοκρατούσα, γλυκοφιλούσα, θρηνούσα κ.λπ.), ή υπό τη θεολογική ιδιότητα (Ελεούσα, Κυρά, Μεγαλόχαρη, κ.λπ), ή από την παλαιότητα του εικονίσματος της (Μαυριώτισσα, Γερόντισσα, κ.λπ.), ή από τον τρόπο εύρεσης της εικόνας της (Θεοσκέπαστης, Σπηλαιώτισσας, Πλατανιώτισσας, Πορταΐτισσας, Μυρτιδιώτισσας, Φανερωμένης, Φιδού κ.ά.), καθώς επίσης και από τον τόπο προέλευσης της εικόνας π.χ. Αθηνιώτισσα, Αργοκοιλιώτισσα (Νάξου), Βατοπεδινή, Πολίτισσα,Ψαριανή κ.ά., ή ακόμη και από ιδιάζοντα γνωρίσματά της π.χ. Λογγοβάρδα, Παλατιανή, Ολυμπιώτισσα κ.λπ.

Επίσης προσωνύμια απαντώνται και από τον κτήτορα του αφιερωμένου ναού (π.χ. Καλλιγού, Λυκοδήμου κ.λπ.). Τέλος απαντώνται προσωνύμια που δίνονται ανάλογα της εποχής και των εργασιών που συμπίπτει η εορτή της π.χ. Φλεβαριανή, Μεσοσπορίτισσα, Ακαθή (=εκ του Ακάθιστου ύμνου) κ.λπ.


Αποκορύφωμα της περιόδου που αρχίζει την 1η Αυγούστου είναι η 15η.Είναι τότε που θα ψάλουμε και τα Εγκώμια,σαν μια άλλη Μεγάλη Παρασκευή.Είναι ο επιτάφιος θρήνος για την Θεοτόκο,από τα παιδιά Της ,επειδή φαίνεται ότι Την χάνουν.

 

Διαβάστε περισσότερα...

H Iστορία του ναού και των κατακομβών της Αγίας Μαγδαληνής στον Σκόπελο Γέρας

Στη θέση που είναι κτισμένη σήμερα η Εκκλησία της Αγίας Μαγδαληνής, καθώς και σ'όλο το μεγάλο οικόπεδό της, υπήρχαν κτισμένα σπίτια τα οποία είχαν αυλές εμπρός των, όπως χαρακτηριστικά ήταν τα σπίτια της παλαιάς εκείνης εποχής στα χωριά της Γέρας, στην περιοχή της οποίας ανήκει και ο Σκόπελος. Μεταξύ αυτών, ήταν και το σπίτι του Αντώνη και της Ελένης Τσανταρλιώτη.

Ήταν Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, γύρω στο έτος 1898-1900, σύμφωνα με την διήγηση της Ελένης Καράκωντη-Μάγειρα. Η σύζηγος του Αντώνη Τσανταρλιώτη η Ελένη, μια πολύ πιστή και ευσεβής γυναίκα, που αγαπούσε πολύ το Θεό, μόλις είχε επιστρέψει από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, όπου μ'όλη την οικογένειά της είχαν παρακολουθήσει με κατάνυξη την ακολουθία των Παθών του Κυρίου, και ετοιμαζόταν να μπη μέσα στο σπίτι της, βλέπει μια άγνωστη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα σαν καλόγρια, να στέκεται σαν να την περιμένει να επιστρέψει. Η Ελένη βλέποντας την άγνωστη μέσα στο μέχρι τότε κλειδωμένο σπίτι της φοβήθηκε... Έκανε να γυρίσει πίσω, να φύγει, αλλά η άγνωστη και παράξενη γυναίκα της λέγει: "Μη φοβάσαι Ελένη. Είμαι η Αγία Μαγδαληνή. Κάθομαι και εγώ εδώ κοντά σου". Και της έδειξε έξω την αυλή το σπιτιού, στην οποία υπήρχε ένα δένδρο αγριελιάς. "Εδώ ακριβώς μένω, συνέχισε η Αγία καί θέλω από σήμερα να μου ανάβεις κάθε ημέρα καί νύχτα καντήλι". Ακόμη της λέγει: "Από τώρα και πέρα θα με βλέπεις τακτικά, γιατί εσένα διάλεξα για να με υπηρετήσεις".

Εκστατική μένει η Ελένη. Κάνει το σταυρό της και γονατίζει εμπρός της. Αλλά η Αγία αμέσως χάνεται από μπροστά της. Καταφοβισμένη η γυναίκα, συγκινημένη και με δάκρυα στά μάτια διηγείται σε λίγο, μόλις έρχονται ο άνδρας της και τα παιδιά της από την εκκλησία, το θαύμα της εμφανίσεως της Αγἰας Μαγδαληνής.

Ο Αντώνης Τσανταρλιώτης, ο άνδρας της Ελένης, ήταν ένας φτωχός άνθρωπος, πολύ απλός και πιστός χριστιανός. Ήταν ζευγάς στο επάγγελμα. Μόλις λοιπόν η γυναίκα του, τρομαγμένη ακόμα, και με δάκρυα στα μάτια, του διηγείται το θαύμα αυτό της Αγίας, σταυροκοπιέται πολλές φορές και δακρυσμένος και εκείνος ευχαριστεί το Θεό και την Αγία Μαγδαληνή, γιατί διάλεξε την δική του οικογένεια, να φανερώσει τη Χάρη της.

Την εποχή αυτή που εμφανίστηκε η Αγία Μαγδαληνή, το νησί της Μυτιλήνης ήταν υποδουλωμένο στους Τούρκους. Από φόβο, λοιπόν, μη μάθουν τίποτε οι Τούρκοι, παρ' όλη τη σχετική ελευθερία  την οποία είχαν οι χριστιανοί του Σκοπέλου ως προς τα θρησκευτικά των καθήκοντα, απεφάσισαν να μην πούνε τίποτα σε κανέναν. Όμως την επόμενη ημέρα το πρωί, παρ' όλον ότι ήταν Μεγάλη Παρασκευή και δεν έπρεπε να κάνουν καμμία εργασία, όλη η οικογένεια καθάρισαν πολύ καλά το μέρος που έδειξε η Αγία μέσα στην αυλή τους. Το καθάρισαν, το ασβέστωσαν και άναψαν κι ένα καντήλι, βάζοντας μπροστά μερικές πέτρες για να μη φαίνεται το φως τη νύχτα.

Όταν τελείωσαν, η Ελένη πήγε στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου κι εκεί αποκάλυψε στον ιερέα π. Ευστράτιο Μάγειρα, τα όσα είδε κι άκουσε από το στόμα της Αγίας Μαγδαληνής. Εκείνος συγκινήθηκε και την συμβούλεψε: Να σκεφθείς πολύ καλά Ελένη τι θα κάνεις. Δεν ξέρουμε πώς θα τα πάρει ο κόσμος. Εγώ σε πιστεύω και σε μακαρίζω για την τιμή που σου έκανε η αγία. Αλλά οι άλλοι; Κι αν το μάθουν οι Τούρκοι; Αφορμή θέλουν να μας βλάψουν.

Πώς άρχισαν τα θαύματα. 


Πιο πάνω από το σπίτι της Ελένης ήταν το σπίτι της Αμερσούδας της Καραγιώργαινας. Η Αμερσούδα βλέποντας από το ύψος του σπιτιού της κάθε νύχτα το κανδήλι να ανάβει πηγαίνει στην Ελένη και την ρωτάει: "Τι κανδήλι είναι αυτό που ανάβει στην αυλή σου;". Η Ελένη, μη μπορώντας να κρύψει εντελώς το μστικό της, της λέει: "Ε, να. Κάτι παρουσιάζεται. Δεν μπορώ όμως να σου πω τίποτε περισσότερο τώρα". 

Η Καραγιώργαινα δεν την πιέζει περισσότερο. Σέβεται το δισταγμό της. Κάνει μόνο το σταυρό της, γυρνώντας προς το μέρος που βρίσκεται το αναμμένο κανδήλι και φεύγει. Έχοντας ακούσει κάποια παράδοση από τους παλιότερους, μόλις βρήκε ευκαιρία, πηγαίνει κοντά στο αναμμένο καντήλι και χωρίς να την δούνε παίρνει λίγο χώμα στην χουφτα της, το βάζει σ' ένα ποτήρι να κατασταλάξει και αφού κάνει την προσευχή της ευλαβικά κάτω από τα εικονίσματα του σπιτιού της, ζυμώνει μ' αυτό , το αλεύρι που είχε ετοιμάσει. Το βάζει ύστερα να ανεβεί και σε λίγο κατάπληκτη βλέπει τη ζύμη να έχει φουσκώσει τόσο πολύ, που ούτε με το καλύτερο προζύμι δεν θα μπορούσε να φουσκώσει τόσο. Και όχι μόνο αυτό. Παρ' όλον ότι το αλεύρι ήταν λίγο, ένα πιάτο μόνο γιατί ήταν φτωχή γυναίκα, γέμισε η σκάφη ζύμη και έκανε πολλά ψωμιά. Μόλις είδε το θαύμα αυτό, πηγαίνει στο σπίτι της Ελένης, γονατίζει μπροστά στο δένδρο της αγριελιάς και με δάκρυα στα μάτια ευχαριστεί το Θεό και τον Αγιο, όποιος είναι αυτός, αφού δεν γνωρίζει ακόμα το όνομά του. Στη συνέχεια διηγείται το θαύμα στην οικογένεια του Αντώνη Τσανταρλιώτη και τότε η Ελένη, της αποκαλύπτει την αλήθεια.

Από τη στιγμή αυτή, διστακτικά στην αρχή, αρχίζει ο κόσμος του Σκοπέλου πρώτα, να μαθαίνει σιγά σιγά τα θαυμαστά αυτά γεγονότα. Ο κόσμος πήγαινε με ελπίδα και πίστη να προσκυνήσει  σ' αυτόν τον ιερό τόπο και να ανάψει το κανδήλο της Αγίας. Πολλοί έπαιρναν χώμα και ζύμωναν το αλεύρι τους, άρρωστοι το έβαζαν μέσα στο νερό και αφού καταστάλλαζε και καθάριζε, το έπιναν και θεραπεύονταν. Και τα θαύματα γίνονταν το ένα κατόπιν του άλλου.

Στη γειτονιά της Ελένης, είχε το σπίτι της κάποια γυναίκα που την έλεγαν Βιτσάνη Κουκούλη. Ένα πρωί, αφού πήγε και έβαλε λάδι στο κανδήλι της Αγίας και προσευχήθηκε, γύρισε στο σπίτι της. Αλλά μόλις μπαίνει μέσα σ' αυτό, μια μυρωδιά σαν θυμίαμα την χτύπησε στη μύτη. Κάτι μοσχοβολούσε και ευωδίαζε όλο το σπίτι της. Και όταν άρχισε να ψάχνει από που προέρχεται αυτή η ευωδία, διαπίστωσε ότι έβγαινε από την στάμνα της, την οποία είχε γεμίσει βγάζοντας νερό από το γειτονικό πηγάδι και από την οποία μόλις ήπιε νερό, αισθάνθηκε το νερό να μοσχοβολά, σαν να είχε ρίξει κανείς μέσα ακριβό άρωμα. Είχε γίνει ροδόσταμα το νερο και σκορπούσε την ευωδία σε όλο το σπίτι της.   


Το πηγάδι με το αγίασμα


Πέρασαν από τότε επτά χρόνια. Στο διάστημα αυτό το κανδήλι της αγίας δεν έσβησε ποτέ. Δίπλα ακριβώς από το σπίτι του Αντώνη Τσανταρλιώτη υπήρχε ένα άλλο σπίτι της Βιτσάνης Ανδρειώτη ή Καντζουρδά, το γένος Μάγειρα, στην αυλή της οποίας υπήρχε  από τα πολύ παλιά χρόνια, ένα βαθύ πηγάδι, περί τα 30 μέτρα βάθος. ήταν το πηγάδι από το οποίο είχε γεμίσει  τη στάμνα της η Βιτσάνη Κουκούλη, και μοσχομύρισε με αρώματα το σπίτι της.

Μια ημέρα και ενώ μια γυναίκα σήκωσε το ξύλινο σκέπασμα του πηγαδιού, το οποίο προστάτευε το νερό του πηγαδιού από τη σκόνη και τις ακαθαρσίες, και ενώ ετοιμαζόταν να ρίξει μέσα το κουβά να βγάλει νερό, βλέπει το νερό, το οποίο συνήθως ήταν πολύ χαμηλά, να κινείται. Το βλέπει έκπληκτη να φουσκώνει, να ανεβαίνει ψηλά μέχρι τα χείλη του πηγαδιού και να χύνεται ακόμη κι απ' έξω. Η γυναίκα άρχισε να σταυροκοπιέται, να κλαίει, να φωνάζει τις γειτόνισσες, κι όλες μαζί άρχισαν να ψέλνουν σιγανά τροπάρια, όσα ήξεραν και να ευχαριστούν τον Θεό και την Αγία Μαγδαληνή για το καινούριο της θαύμα. Στη στιγμή μαζεύτηκε πλήθος κόσμου. Η καμπάνα του αγίου Γεωργίου άρχισε να χτυπά. Δύο πράγματα πρέπει να αναφερθούν. Το ένα είναι ότι γύρω από το πηγάδι με το φούσκωμα του νερού, μία υπέροχη ευωδία είχε ξεχυθεί, σαν ευωδία θυμιάματος μοσχολίβανου, ακόμη δε όποιος έπινε από το νερό, το ένιωθε να μυρίζει σαν ροδόσταμα. Το δεύτερο ήταν, ότι μαζεύτηκαν και πολλοί Τούρκοι και έπαιρναν και έπιναν και οι ίδιοι νερό και έβρεχαν το κεφάλι τους.

Οι τότε εφημέριοι, π. Ευστράτιος Μάγειρας και π. Αντώνιος Παπαντωνίου γονατιστοί και δακρυσμένοι  μπροστά στο θαυμαστό πηγάδι έψελναν την παράκληση της Παναγίας.


Μια εικόνα κι ένας σταυρός στο πηγάδι


Στο πηγάδι συνέχιζε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει το νερό. Όχι βέβαια, πάντα. Ξαφνικά, μία ημέρα, ενώ ο ιερέας έψελνε πάλι την παράκληση πάνω από το πηγάδι, όταν έφθασε στο ευαγγέλιο, ένας θόρυβος αρκετά μεγάλος ακούστηκε από το ανοικτό πηγάδι. Το νερό άρχισε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει. Σε ένα φούσκωμά του, ο ιερέας και ο κόσμος που υπήρχαν τριγύρω, βλέπουν να ανεβαίνουν στην επιφάνεια, ένας σταυρός και μια εικόνα. Αυτό έγινε πολλές φορές. Κάθε φορά που ο ιερέας έκανε παράκληση, η εικόνα με τον σταυρό ανέβαινε ψηλά μέσα στο πηγάδι, αλλά κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να τα πιάσει (σ'αυτό έχω την απόλυτη διαβεβαίωση της γιαγιάς μου, που ήταν αυτόπτης μαρτυράς του γεγονότος αρκετές φορές).


Η πρώτη εκκλησία της


Ύστερα από όλα αυτά και με χίλια βάσανα και προσπάθειες πήραν την άδεια από τον Τούρκο υποδιοικητή της Γέρας, τον Μουδίρη, και κατασκεύασαν μια πρόχειρη εκκλησία , σαν παράγκα, με ξύλα και σανίδια, γιατί απαγορευόταν αυστηρώς το χτίσιμο εκκλησιών. Σ' αυτή την ξύλινη μικρή εκκλησία άρχισαν να γίνονται θείες λειτουργίες και τ' άλλα μυστήρια. Η οικογένεια του Αντώνη και της Ελένης Τσανταρλιώτη παρ' όλη τη φτώχεια τους, έφυγαν από το σπίτι τους και πήγαν να μείνουν στο γεροντικό της πενθεράς του, το οικόπεδο δε και το σπίτι το χάρισαν στην εκκλησία.


Νέες εμφανίσεις και εντολές της αγίας


Αλλά ενώ συνέβαιναν αυτάη Αγία και πάλι εμφανίσθηκε σε κάποιον άνδρα του χωριού, ονόματι Χαράλαμπο Ράλλη. Του ζήτησε να βρει ανθρώπους πιστούς και ευσεβείς, οι οποίοι με τη δική του επιστασία και την δική Της καθοδήγηση, νά σκάψουν, ξεκινώντας από μέσα από την πρόχειρη αυτή ξύλινη εκκλησία, τις κατακόμβες, τα ονομαζόμενα στον Σκόπελο "ΛΑΓΟΥΜΙΑ". Και έτσι άρχισαν οι ανασκαφές. Νήστευαν όλοι και έσκαβαν, χωρίς να πληρώνονται.

Πέρασε αρκετό διάστημα. Στο μεταξύ ο Χαράλαμπος Ραλλης σταμάτησε το σκάψιμο. Είχαν να αντιμετωπίσουν πολλά προβλήματα, με κυριότερο το οικονομικό. Οι επίτροποι της εκκλησίας του αγίου Γεωργίου βλέποντας ότι σκάβουν τόσο καιρό και δεν βρίσκουν τίποτα δεν ήθελαν να βοηθήσουν οικονομικώς από το ταμείο του ιερού Ναού. Η γυναίκα του Χαράλαμπου Ράλλη, η Ρήγαινα, παρ' όλο ότι είχε πιστεύσει και εκείνη στην Αγία Μαγδαληνή, επειδή η οικογένειά της είχε πολλές ανάγκες, βλέποντας το σύζυγό της να έχει σταματήσει κάθε δική του εργασία και να ασχολείται μόνον με τις ανασκαφές, άρχισε να φέρνει αντιρρήσεις και εμπόδια στον άνδρα της.

Αυτά τα προβλήματα ανάγκασαν τον Χαράλαμπο Ράλλη να φύγει από τον Σκόπελο και να πάει στον Πολυχνίτο, που ήταν ο τόπος της καταγωγής του, για να εργασθεί, αλλά προπάντων για να γλιτώσει από την γενική κατακραυγή του κόσμου που ξέχασε τόσο γρήγορα τα θαύματα της Αγιας Μαγδαληνής και τώρα τον ειρωνεύονταν που δεν έβρισκε τίποτα με τις ανασκαφές.

Αλλά δεν έμεινε πολύ στον Πολυχνίτο. Η Αγία Μαγδαληνή του φανερώθηκε πάλι και του είπε να γυρίσει στον Σκόπελο και να συνεχίσει το σκάψιμο. Εκείνος της παραπονέθηκε: "Γιατί Αγία μου Μαγδαληνή αναθέτεις σε μένα αυτή τη δουλειά και όχι σε κάποιον άλλον, αφού ξέρεις τι υποφέρω από όλους στον Σκόπελο;". Εκείνη του απάντησε: "Την ανέθεσα σε σένα, γιατί πιο καθαρό άνθρωπο δεν βρήκα μέσα στο χωριό. Πήγαινε πίσω στον Σκόπελο κι εγώ θα σε βοηθώ και θα σε ανακουφίζω". Και όταν της είπε: "ενώ ο κόσμος Αγία μου, φέρνει τόσα λάδια στην Εκκλησία σου, οι επίτροποι τα ξοδεύουν εδώ κι εκεί κι εμάς που σκάβουμε και νηστικοί πολλές φορές, κανείς δεν μας βοηθά", εκείνη του απάντησε: "Μην νοιάζεσαι Χαράλαμπε. Εγώ θα σε βοηθήσω. Όσο γι' αυτούς που σπαταλούν αλλού τα λάδια και τα χρήματα της Εκκλησίας, θα τους πληρώσω ανάλογα. Έχω πολλούς να θεραπεύσω και να τους δώσω την χαρά, αλλά έχω και πολλούς να τιμωρήσω παραδειγματικά για την απιστία και την ασέβειά τους.

Ο Χαράλαμπος Ράλλης γύρισε αμέσω πάλισ τον Σκόπελο και με την οικονομική βοήθεια ορισμένων πιστών χριστιανών αλλά και την ηθική συμπαράσταση της γυναίκας και των παιδιών του, οι οποίοι μετά από ένα θαύμα της Αγίας, άρχισαν να τον συμπαραστέκονται  και να του δίνουν θάρρος, και παρά τους χλευασμούς των επιτρόπων και άλλων κατοίκων του Σκοπέλου, συνέχισε τις ανασκαφές, μέχρις ότου μια ημέρα, μέσα στα χώματα, βρέθηκε μια μικρή παλαιά και κατάμαυρη, σχεδόν σβησμένη απ' την υγρασία εικόνα. Η εικόνα βρέθηκε κατά τα έτη 1910-1911. Χτυπούσαν οι καμπάνες και πλήθος κόσμου έκλαιγε και προσευχόταν. Για μια στιγμή νόμισαν ότι αυτή ήταν η εικόνα που γύρευαν, αλλά το βράδυ πάλι η αγία Μαγδαληνή εμφανίζεται στον Χαράλαμπο και του λέγει: "Χαράλαμπε, φύλαξε την εικόνα πού βρήκες, μέσα στην εκκλησία μου για να την βλέπουν  και να την προσκυνούν οι χριστιανοί και συνέχισε το σκάψιμο. Διότι δεν έφθασες ακόμη εκεί που πρέπει. Εγώ θα σου πω πότε θα σταματήσεις...

 Με την καινούρια αυτή εντολή της Αγίας, ο Χαράλαμπος και οι άνθρωποί του συνέχισαν το σκάψιμο και έφθασαν μέχρι στο σημείο που έχουν σταματήσει σήμερα. Στο σημείο αυτό, η αγία του έδωσε εντολή να σταματήσει: "Φτάνει. Ο αγώνας σου τελείωσε. Εδώ θα σταματήσετε". Ο Χαραλαμπος της είπε: "Μα δεν βρήκαμε ακόμη Αγία μου Μαγδαληνή, αυτά που μας είπες". Και εκείνη του απάντησε: "Εδώ που φθάσατε τώρα είναι αρκετά. Βρίσκομαι πια μια σπιθαμή απ' το πρόσωπο της γης και δεν χρειάζεται περισσότερο, παρά μία ή δύο κασμαδιές για να φανερωθώ. Αλλά όχι τώρα. Δεν είναι ο κατάλληλος καιρός. Γι' αυτό θα αργήσουν ακόμα να με βρουν οι άνθρωποι. Αλλ' όταν φανερωθώ θα είναι ημέρα Παρασκευή και κατά την ημέρα αυτή θα γίνουν πολλά θαυμαστά στο μέρος ετούτο...".   


πηγή:paterikakeimena

Διαβάστε περισσότερα...

Οι γιορτές του Ιούλη στο νησί

Ιούλης Αλωνάρης επειδή κατά τον μήνα αυτόν γίνεται το αλώνισμα του σιταριού αλλά και Αηλιάς ή Αηλιάτης απο την γιορτή Προφήτη Ηλία στις 20/07. Ο μήνας με τα περισσότερα πανηγύρια στα χωριά αλλά και με πολλές πολλές παροιμίες...

 

 

ΓΙΟΡΤΕΣ:

14 Ιουλίου του Αγίου Κυρηκα 

Πανηγύρι στην ΚΛΕΙΩ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΥ ( Στις 13 /07 ξεκινάει το πανηγυρι ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΗΚΑ και στις 14 /07 στο Φαναρι στον Κορακα στο παρεκλησι ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΗΡΗΚΑ με οργανα και φαγητο την Κυριακη με αγωνες απο αλογα)

  •  

 

Στις 16,17 Ιουλίου τιμάτε η γιορτή της Αγίας Μαρίνας 

 

Πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας στην Κάπη της Λέσβου .(Γιορτάζεται στο ομώνυμο εξωκλήσι που βρίσκεται στο οροπέδιο του Καβακλιού)

 

Πανηγύρι Κοινότητας Αγίας Μαρίνας με Πανηγυρικό Εσπερινό στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνας, στη Μυτιλήνη και συμμετείχε στη λιτάνευση της Ιερής Εικόνας.

 

Του Προφήτη Ηλία (20/7). Μία από τις φλογερές μορφές της Βίβλου, έφορος της βροχής, της βροντής & των κεραυνών. Όλα τα ξωκλήσια, που είναι κτισμένα προς τιμή του, βρίσκονται στις ελληνικές βουνοκορφές, γιατί εκεί ο τόπος ήταν πάντα ιερός.

 

Στο νησί μας έχουμε το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία στην 

Αγιάσσο( πραγματοποιούνται τριήμερες εκδηλώσεις με λαϊκές κομπανίες στην Αγορά, στο Σταυρί και στο Καμπούδι, που περιλαμβάνουν περιφορά του ταύρου, λιτάνευση της εικόνας του Προφήτη που την κατεβάζουν καβαλαραίοι ανήμερα το πρωί από την κορυφή του όρους Όλυμπος όπου βρίσκεται το ομώνυμο εκκλησάκι, μαγείρεμα του σφαγιασθέντος ταύρου και μοίρασμα στον κόσμο του παραδοσιακού εδέσματος «κισκέτς».) .

 

Σκάλα Ερεσσού (Γ ιορτάζει το ξωκλήσι που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου 'Αγιος Λιας', όπου την παραμονή γίνεται Αγρυπνία και ανήμερα το πανηγύρι του Αϊ Λια.)

 

Βατερά (ο πανηγύρι του Άη Λια (τ’ αγιού Λια ή συνοπτικά «τα Γιούλια») είναι ένα απ’ τα καλύτερα της περιοχής με μουσικές και χορούς ).

 

Σκαλοχώρι( λιτάνευση εικόνας και παρέλαση απο καβαλάρηδες μετά ανάβαση απο τους προσκυνητές προς το εκκλησάκι ) 

 

Πελόπη-ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΣ(Στης 18-19-20 Ιουλίου πραγματοποιείται στη Πελόπη το τριήμερο πανηγύρι του προφήτη Ηλία . Το εκκλησάκι του προφήτου βρίσκεται στη κορυφή του λεπετύμνου με θέα όλο το νησί.Οι εκδηλώσεις του πανηγυριού ξεκινούν στις 18 Ιουλίου με περιφορά της εικόνας του αγίου από ιππείς στο χωριό καθώς επίσης και ενός ταύρου που θα σφαχτεί την άλλη μέρα για την ετοιμασία του παραδοσιακού κισκέκ.Στις 19 Ιουλίου το βράδυ ξεκινάει γλέντι στη πλατεία του χωριούμε όλους τους κατοίκους καθώς και από ολόκληρο το νησί είτε με άλογα είτε με τα πόδια θα ανέβουν στο εξωκλήσι τα χαράματα της 20ης Ιουλίου για να προσκυνήσουν την εικόνα του προφήτου. Τα ξημερώματα θα πραγματοποιηθεί η θεια λειτουργία και στη συνέχεια θα μοιραστεί το παραδοσιακό κισκέκ. Νωρίς το βράδυ στο χωριό αρχίζει ένας διαγωνισμός ομορφιάς αλόγων.

Άλογα από το χωριό άλλα και από άλλα μέρη του νησιού φτάνουν για να λάβουν μέρος. Στο τέλος του διαγωνισμού ο κόσμος πηγαίνει στα καφενεία του χωριού Όπου το γλέντι συνεχίζεται μέχρι το πρωί.)

 

 ΤΟ «ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ» (Αγ. Παρασκευή Λέσβου). Γίνεται προς τιμή του Αγ. Χαραλάμπους. Πρόκειται για μια ταυροθυσία.Διαρκεί πέντε ημέρες, διοργανώνει το «Ισνάφι (Συντεχνία) των ζευγάδων» στην Αγία Παρασκευή Λέσβου και περιλαμβάνει το σπάνιο τελετουργικό της ταυροθυσίας (κουρμπάνι )Αποτελεί μια γιορτή που διαρκεί 3 ημέρες. Για πρακτικούς λόγους, επειδή δεν είναι εύκολη η μετάβαση στο ξωκλήσι του αγίου την ημέρα της γιορτής του (10/2), το πανηγύρι γινόταν αρχικά την πασχαλινή περίοδο («πριν φύγει το Χριστός Ανέστη»), ή τέλη της ανοιξιάτικης περιόδου, στη συνέχεια μεταφέρθηκε τους καλοκαιρινούς μήνες, Ιούνιο ή Ιούλιο. Καθοριστικό ρόλο έπαιζε η άφιξη κάθε χρόνο των ξενιτεμένων Αγιοπαρασκευιωτών, κυρίως από την Αυστραλία, αφού συνήθως ένας απ’ αυτούς έκανε την καθόλου ευκαταφρόνητη χορηγία για την αγορά του ταύρου, εκτελώντας έτσι κάποιο τάμα του.

 

22 Ιουλίου - Αγίας Μαγδαληνής στη Σκόπελο (Το πανηγύρι στη μνήμη της Αγίας Μαγδαληνής ήταν μία λαμπρή διαδικασία από τα παλιότερα χρόνια και όπως αναφέρεται και στο βιβλίο του Μάκη Αξιώτη «Στα χνάρια τα παλιά – Οδοιπορικό γύρω από τον Κόλπο της Γέρας»: «Εδώ κάτω από τα μεγάλα πυκνόφυλα πλατάνια γίνεται το μεγάλο πανηγύρι που μαζεύει κόσμο από όλο το νησί. Όλη τη νύχτα χορεύουν τον «μπαλό» στα καφενεία. Με την αύριο (23 Ιουλίου) γίνεται το «σώσε». Οι Σκοπελιανοί αφήνουν το χωριό τους και «συνοπαίρνουν» στον κάμπο μετά από αυτό το πανηγύρι. Παλτά έμενε μόνο ο «πασβάντης» (πληρωμένος από τον κοινότητα φύλακας) να το φυλάει».)

 

25 Ιουλίου-  Αγίας Άννας στη Σκάλα Καλλονής.Εορτή που διαρκεί 2 μέρες. Ξεκινάει με την περιφορά της εικόνας της Αγία Άννας με συνοδεία στολισμένου ταύρου, ακολουθεί μουσική από τοπικά συγκροτήματα την παραμονή, στις 24 Ιουλίου. Την επομένη μοιράζεται το παραδοσιακό κισκέκι και το βράδυ κλείνει με μουσική και χορό.

 

26 Ιουλίου Αγίου Ερμολάου στον Παλαιόκηπο.

 

26 Ιουλίου Αγίας Παρασκευής στο Ακράσι.(Γιορτάζεται με μεγάλη μεγαλοπρέπεια στο Ακράσι η Αγία Παρασκευή και ιδιαίτερα ο μέγας Εσπερινός.Ακολουθεί μεγάλο γλέντι )

Επίσης Μεγάλες γιορτές για την χάρη της Αγίας Παρασκευής στις 26 Ιουλίου γίνονται στα χωριά στη Βρίσα, στα Χίδηρα, και στην Πηγή με γλέντι σε όλες τις τοπικές ταβέρνες μέχρι το πρωί

 

27 Ιουλίου του Αγίου Παντελεήμονα  , ο Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός.

27 Ιουλίου και στο Πέραμα Λέσβου , ο Άγιος Παντελεήμονας τιμάται με ένα τρόπο ξεχωριστό:  την ημέρα της γιορτής του, στις 27 Ιουλίου, οι κάτοικοι τοποθετούν ένα όσο το δυνατόν πιο μακρύ κορμό δέντρου στην προβλήτα. Στη μια άκρη του, αυτή που βρίσκεται πάνω από τη θάλασσα, τοποθετούν την ελληνική σημαία. 

Ο κορμός αλείφεται με γράσο και κατόπιν, ξεκινά ένας πρωτότυπος διαγωνισμός: νικητής είναι εκείνος που θα καταφέρει να φτάσει τη σημαία περπατώντας πάνω στον κορμό.( Εθιμο “Στύλου”)

 

Στις 27 Ιουλίου, του Αγίου Παντελεήμονα, στην Σκάλα Ερεσού στην περιοχή 'Πορτός' γιορτάζει το ξωκλήσι του Αγίου, όπου την παραμονή τελείται Εσπερινός και ανήμερα γίνεται πανηγύρι. 

Στήν Aποθήκα βρίσκεται και το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα που στήν χάρη του στης 27 Iουλίου γίνεται διήμερο πανηγύρι.

Στο ξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα, στη Μεγάλη Τσιχράντα, (πανηγύρι στις 27 Ιουλίου ένα πανηγύρι  για το οποίο οι Σκουταριώτες δείχνουν ιδιαίτερη ευαισθησία.)

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΠΛΩΜΑΡΙ.( Με κάθε λαμπρότητα γιορτάζετας η μνήμη του Αγίου Παντελεήμονα στο ομώνυμο εκκλησάκι που είναι αφιερωμένο στον Άγιο στο Πλωμάρι)

Πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα στον Γαβαθά –Αντισσα. (ένα είδος πανηγυριού  με εσπερινό από το προηγούμενο βράδυ και πανηγυρική λειτουργία  το πρωί της εορτής. Μετά το τέλος της λειτουργίας ο κόσμος πάει για καφέ σε συγγενικά σπίτια η στα καφενεία  του Γαβαθά  συνδυάζοντας μπάνιο στην όμορφη παραλία και φαγητό το μεσημέρι.)

 

 

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα...

Μ.Πέμπτη στη Λέσβο

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου" και ο Εσταυρωμένος εμφανίζεται στα χέρια των ιερέων καλώντας με τη συνταρακτική πονεμένη όψη του κάθε πιστό να συμπάσχει μαζί του. Ωστόσο μπορεί το Θείο δράμα να φθάνει στην αποκορύφωση του ο λαός όμως της Λέσβου διαθέτει μία πλούσια γκάμα εθίμων πέρα από το βάψιμο των κόκκινων αυγών συμπληρώνοντας λαογραφικά τη μέρα ετούτη. Η Μ. Πέμπτη αποτελεί έναν ακόμη χρονικό σημείο για όσα δεν έχουν περάσει ακόμα στη λήθη αποτελώντας αναπόσπαστα κομμάτια της κουλτούρας των ντόπιων. 
 Το οδοιπορικό της Μ. Πέμπτης μας βρίσκει στην όμορφη Αγιάσο όπου οι καμπάνες από νωρίς το απόγευμα καλούν τους πιστούς να παραστούν στον όρθρο με τροπάρια και ύμνους γεμάτα οδύνη και κλαυθμό. Σημείο αναφοράς αποτελεί η ανάγνωση των 12 Ευαγγελίων όπως σε κάθε ναό της χ'ωρας με τη διαφορά ότι στο άκουσμα καθενός από αυτά οι γυναίκες έφτιαχναν με το κερί ένα σταυρό και αφού συγκέντρωναν 12 στο σύνολο τους έπαιρναν σπίτι τοποθετώντας τους στις γωνίες για να "ψοφήσουν οι κοριοί και οι ψύλλοι".
 Στη Μόρια ανήμερα Μ.Πέμπτη αναβιώνει το έθιμο της ρόκας. Τα παιδιά του χωριού κόβουν ένα κλαδί δάφνη και καρφιτσώνουν επάνω κομμάτια κόκκινου υφάσματος και περιφέρονται στα σπίτια του χωριού λαμβάνοντας από τις νοικοκυρές φρεσκοβαμμένα κόκκινα αυγά. 
 Επόμενος σταθμός τα Βασιλικά όπου μετά το πέρας της πρωινής ακολουθίας η παπαδιά ή ο νεοκώρος μαζί με τα παιδιά στολίζουν το ρουμάνι παίρνοντας ένα κομμάτι δάφνη και τοποθετώντας μικρά κουρελάκια από μοδίστρες του χωριού. Κατόπιν ο νεοκώρος μαζί με τα παιδιά έπαιρναν τη δάφνη και γύριζαν από σπίτι σε σπίτι λέγοντας ένα τραγούδι και μοιράζοντας αντίδωρο. Επιπλέον αν υπήρχε σε κάποιο σπίτι ασθενής άφηναν ένα κουρελάκι για "να δέσει στο χέρι του άρρωστου" με σκοπό την ίαση του. 
 Τέλος μετά τη λειτουργία της Μ.Πέμπτης τα κορίτσια "ξημερώνουν" το Χριστό ψάλλοντας παράλληλα το μοιρολόι της Παναγίας. Ακολουθεί η διαδικασία στολισμού του Επιταφίου. 

Διαβάστε περισσότερα...