• Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Χριστούγεννα
  • Στα άδυτα των καλικαντζάρων

    "Φεύγετε να φύγουμε,
    ήρθε ο ζουρλόπαπας
    με την αγιαστούρα του
    και με την άγια βρεχτούρα του"...

    Ανήμερα της 5ης Ιανουαρίου παραμονή της ιερής γιορτής των Θεοφανίων οι παραπάνω στίχοι βάση λαϊκής δοξασίας αποτελούν το κύκνειο άσμα των μαυροειδών και αποκρουστικών πλασμάτων που από την αρχή του Δωδεκαημέρου των Χριστουγέννων έχουν ξεκινήσει να αναστατώνουν δυσάρεστα μικρούς και μεγάλους σκορπώντας τρόμο και πανικό. Ο λόγος για τα παγανά ή αλλιώς τους περίφημους καλικάντζαρους οι φιγούρες των οποίων ανταποκρίνονται στις διηγήσεις και καταγραφές της λαογραφικής ιστορίας αρκετών περιοχών ανά την Ελλάδα.
    Η προσπάθεια τους βάση παράδοσης να ροκανίσουν και τελικά να κόψουν τον ξύλινο στύλο που ενώνει τη γη με τον Κάτω κόσμο είναι συνεχής ενώ γίνεται οξύτερη από τη στιγμή που ξεκινά το Δωδεκαήμερο. Τότε τα πλάσματα αυτά αγριεύουν και ξεχύνονται μέσα από καμινάδες, κλειδαρότρυπες, κατώνια και ανώγεια να μπουν στα σπίτια τρομοκρατώντας τους ιδιοκτήτες. Και αν στα διάφορα τεχνάσματα τους οι άνθρωποι επικαλεστούν θρησκευτικές διαδικασίες όπως το θυμίαμα αλλά και κάποιες προσευχές τότε τα παγανά βρίσκουν ευκαιρία για να παρενοχλήσουν τα θύματα τους έξω από το σπίτι πριν όμως λαλήσει ο πετεινός. Γιατί τότε έρχονται αντιμέτωπα με το φως κάτι το οποίο απεχθάνονται με αποτέλεσμα να βρίσκουν τις πιο ευφάνταστες κρυψώνες για να επανέλθουν την επόμενη νύχτα. Και όλα αυτά επαναλαμβάνονται μέχρι την ημέρα των Φώτων όπου ο παπάς αγιάζοντας τα νερά ξορκίζει και απομακρύνει την δική τους παρουσία από τα γήινα στρώματα. 

    Καλικάντζαροι και γαστρονομία
    Τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά τα απεχθή όντα με την γαστρονομία; Και όμως έχουν αλλά όχι αυτήν που φαντάζεται ένας απλός νους. Σκοπός τους είναι το μαγάρισμα της κουζίνας και όλων των αξεσουάρ της. Κατσαρόλες, τηγάνια και φυσικά πρώτες ύλες αλλά και φαγητά γίνονται δέκτες της καταστροφικής τους μανίας ενώ μπήγουν τα ακάθαρτα νύχια τους μέσα σε αυτά. Σβήνουν τη φωτιά που σιγοκαίει στο τζάκι όταν γίνεται το φαγητό ενώ εξαφανίζουν τους λύχνους βυθίζοντας τα πάντα στο σκοτάδι.Φυσικά η εμμονή τους να μπουν στο σπίτι κορυφώνεται με το σφάξιμο του χοίρου ενώ διεκδικούν μερίδες κρέατος επαναλαμβάνοντας τα παρακάτω: 
    "Θεία λουκάνικο, θεία παστό
    θεία λιγάκι γρούνι
    γιατί ειν' η μανα μ' γκαστρουμένη".

    Οι καλικάντζαροι στη Λέσβο
    Η παρουσία των καλικαντζάρων είναι έκδηλη και στη λαογραφική παράδοση της Λέσβου αλλά το φαινόμενο καταγράφεται έντονα βάση θρύλων στην Άντισσα όπου όσοι πεθαίνουν άκλαυτοι και άψαλτοι μετατρέπονται σε καλικάντζαρους. Όταν πεθάνει κάποιος και δεν έχουν παπά να τον ψάλουν και να τον θυμιάσουν, του βάζουν και παίρνει μαζί του ένα εικόνισμα, κι έτσι δε βρικολακιάζει.Τα χαρακτηριστικά τους είναι κόκκινα μάτια και γαμψή μύτη, στραβοχυμμένα και άσχημα πρόσωπα ενώ τα άκρα τους είναι όμοια με κείνα των τράγων. Το κορμί τους είναι καλυμμένο με τρίχες ενώ άλλο είναι ψηλοί και άλλοι μικροκαμωμένοι. Τα παιδιά που γεννιούνται εντός Δωδεκαημέρου πρέπει πάση θυσία να βαφτιστούν έως τα Φώτα αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να μετατραπούν σε "καλκατζαρέλια". Γι αυτό βαφτίζονται ανήμερα της γιορτής των Θεοφανίων ακόμη και απουσία ιερέα καθώς τα νερά είναι πια αγιασμένα και έχουν την ενέργεια και τη δυναμική του Άγιου Μύρου.

    • Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
      (0 ψήφοι)
    Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Χοιρινές μπριζόλες με χυμό νερατζιού (Πλωμάρι)

    Προσθήκη σχολίου

    Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.




    επιστροφή στην κορυφή