• Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Γιορτές
  • Μετά...Bαΐων και κλάδων...

    Κυριακή των Βαΐων: ημέρα καθοριστικής σημασίας στα πλαίσια της ορθόδοξης χριστιανικής διδασκαλίας καθώς και στις καρδιές των πιστών. Ημέρα τιμής αλλά και κρυφού "πόνου" μιας και η συγκεκριμένη γιορτή αποτελεί προάγγελο της Εβδομάδας των Παθών του Ιησού.

    Κλαδιά από βάγιες, φοίνικες, μυρτιά, ελιά ακόμη και ιτιά κοσμούν τους ναούς όλης της χώρας και βέβαια της Λέσβου γιορτάζοντας συμβολικά με αυτόν τον τρόπο υπό των ήχο των αντίστοιχων ιερών τροπαρίων τη μεγάλη και ηρωική υποδοχή του Ιησού στην Ιερουσαλήμ.
    Ο Ιησούς φειδωλός. Ωστόσο το πλήθος αλλαλάζον. Εν μέσω ατελείωτων ζητωκραυγών και επευφημισμών το γαϊδουράκι στο οποίο επέβαινε ο μέγας Διδάσκαλος, σύμβολο της ταπεινότητας του, εμφανίζεται στην πύλη της ιεράς πόλης. Ο λαός τον υποδέχεται ως ήρωα αφού στα μάτια όλων ο Ιησούς είναι ο μέγας θαυματοποιός που κατάφερε να αναστήσει ακόμα και νεκρό (ανάσταση του Λαζάρου στη Βηθανία) ως αποκορύφωμα της ήδη μεγάλης δράσης του σε πολλές ακόμη εβραϊκές πόλεις.
    Η συγκεκριμένη μέρα σίγουρα δεν θα μπορούσε να αποποιηθεί παραδοσιακών χαρακτηριστικών άρρηκτα συνυφασμένων με το θρησκευτικό εθιμοτυπικό και την κουλτούρα της κάθε περιοχής. Ένα από τα βασικά έθιμα της Κυριακής των Βαΐων αποτελεί η διανομή στους πιστούς των κλαδιών των ανωτέρω φυτών ως ευλογία και μέσο για να "ξορκίσουν" το κακό. Μάλιστα τα κλαδάκια αυτά μόλις ξεραθούν αποτελούν κατάλληλο υλικό κατά της βασκανείας και γι αυτό οι πιστοί τα χρησιμοποιούν μόλις ξεραθούν ως άναμμα στο θυμιατό. Έτσι μαζί με το λιβάνι που καίει η βάγια, η ιτιά, ο φοίνικας, η ελιά ενισχύουν τη διαδικασία για να απομακρυνθεί "το κακό το μάτι" από το σπίτι και τα άτομα που διαμένουν σ'αυτό.
    Στη Λέσβο συνηθίζεται τα παιδιά και γενικά άτομα νεαρής ηλικίας να παίρνουν ένα κλαδί δάφνης και να το διακοσμούν με κουρελάκια συνήθως πράσινα και κόκκινα τα οποία προέρχονται από κάποιο φουστάνι κρεμώντας παράλληλα και ένα κουδούνι. Κατόπιν περνούν από σπίτι σε σπίτι ψιθυρίζοντας εξορκισμούς για πνεύματα αλλά και ποντίκια και ψύλλους που μπορεί να υπάρχουν στο σπίτι ενώ δίνουν και ένα κλαράκι στην κάθε οικοδέσποινα. Στο τέλος ζητούν και ένα αυγό με τη φράση: "Χρόνια πολλά εν ονόματι Κυρίου δο'μ τ'αυγό να φύγω".
    Στα πλαίσια του εθιμοτυπικού η γαστρονομία παίρνει θέση ισχύος και πάλι και εφόσον η παράδοση το επιβάλλει η κατανάλωση παντός είδους ψαριών αποτελεί ένα ευχάριστο διατροφικό διάλειμμα εν μέσω της νηστείας της Σαρακοστής. Η προελευση της συγκεκριμένης συνήθειας προκύπτει από το ότι ο Ιησούς στα μάτια όλων εισήλθε στην Ιερουσαλήμ ως ήρωας. Επομένως η παράδοση απαιτεί γιοτρές και ειδικές περιστάσεις να συνοδεύονται από γεύματα αντίστοιχων προδιαγραφών.
    Βεβαίως η λεσβιακή γαστρονομία ευνοεί αν μη τι άλλο την κατανάλωση ψαρικών χάρη στην μεγάλη ποικιλία που συναντα κανείς στα νερά γύρω από το νησί αλλά και λόγω των εξαιρετικά νόστιμων και θρεπτικών συνταγών που περιλαμβάνονται στον κατάλογο των παραδοσιακών πιάτων της.

    • Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
      (1 Ψήφος)

    Προσθήκη σχολίου

    Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.




    επιστροφή στην κορυφή