• Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Γιορτές
  • Των ισαποστόλων "Κωνσταντίνου και Ελένης"

    21 Μαΐου και η Ελλάδα γιορτάζει την μνήμη των φερόντων του Τιμίου Σταυρού από την λήθη στην επιφάνεια της θρησκευτικής ιστορίας Κωνσταντίνου και Ελένης. Μύθοι και παραδόσεις κρατούν γερά τα ηνία των πληροφοριών γύρω από τα έργα και τις ημέρες μητέρας και γιου ως δύο από τις λαμπρότερες προσωπικότητες της Βυζαντινής περιόδου.

    Γεννημένη το 249 μ.Χ. στο Δρέπανο Βιθυνίας η Ελένη έδειξε από νωρίς την αφοσίωση της στις καταβολές της χριστιανικής πίστεως μελετώντας κείμενα και γραφές γνωστών δασκάλων και προφητών.
    Όντας μόλις 21 ετών παντρεύτηκε εν έτη 270 μ.Χ. τον Κωνσταντίνο Χλωρό ο οποίος υπηρετούσε τότε ως αξιωματικός εντός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η ίδια πιστή σύντροφος ακολουθούσε τον Κωνσταντίνο σε κάθε μάχη και εκστρατεία ενώ το 274 ήρθε στον κόσμο ο γιος τους ο οποίος ονομάστηκε επίσης Κωνσταντίνος ενώ έμελλε να γίνει ο πρώτος αυτοκράτορας του Βυζαντίου καθιστώντας ως επίσημη και τη χριστιανική πίστη.
    Όταν το 293 ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός διόρισε τον σύζυγο της Ελένης Καίσαρα των Δυτικών Επαρχιών ο ίδιος ήρθε αντιμέτωπος με τον κανονισμό της εποχής που απαγόρευε σε ανώτερους και ανώτατους αξιωματούχους να έχουν συντρόφους προερχόμενες από κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Η Ελένη μη φέροντας περγαμηνές λόγω καταγωγής έχοντας κλείσει 23 χρόνια στο πλευρό του Κωνσταντίνου βρέθηκε να απομακρύνεται από τον ίδιο ο οποίος έλυσε το γάμο και νυμφεύθηκε την αρχοντοπούλα Θεοδώρα. Ωστόσο η Ελένη μετά του υιού Κωνσταντίνου βρέθηκαν και παρέμειναν για πολύ καιρό στην αυλή του.
    Ο Κωνσταντίνος έδειξε από νωρίς το ζήλο του στην στρατιωτική πειθαρχία και εκπαίδευση ενώ μετά από πολυάριθμες συμμετοχές σε αγώνες και εκστρατείες ανήλθε επιτυχώς και γρήγορα στην κλίμακα της στρατιωτικής ιεραρχίας. Οι σημαντικές νίκες που επέτυχε έχοντας ως αποκορύφωμα αυτήν στην Ανδριανούπολη το 378 μ.Χ. επί του αυτοκράτορα Λικίνιου τον οδήγησαν στον αυτοκρατορικό θώκο της Ρώμης.
    Μετά από 2 έτη η μητέρα του Κωνσταντίνου Ελένη πραγματοποίησε ταξίδι στους Αγίους Τόπους με απώτερο στόχο την ανακάλυψη των τόπων όπου έζησε και έδρασε ο Χριστός, κοινώς τους λεγόμενους Αγίους Τόπους. Διεξάχθηκαν ανασκαφές υπό την εποπτεία της και τα ευρήματα συμπεριέλαβαν και αυτό του Τιμίου Σταυρού. Αναφέρεται χαρακτηριστικά από το χρονογράφο Γεώργιο το μοναχό: «Μαθών δε ο Επίσκοπος (Μακάριος), τα της Βασιλικής ελεύσεως…πάντας παρακάλεσε ησυχία να κάμουσι και σπουδαιοτέραν ευχήν υπέρ τούτου, στον Θεό προσέφερε… Τούτου δε γενομένου, ευθύς θεόθεν εδείχθη στον Επίσκοπο ο τόπος, όπου ο ακαθάρτου δαίμονος, ο ναός και το άγαλμα της Αφροδίτης υπήρχε. Τότε η βασίλισσα, πλήθος πολύ τεχνιτών και εργατών συγκέντρωσε και εκ βάθρων το αισχρό οικοδόμημα κατέστρεψε. Τούτου δε γενομένου, ανεφάνη το θείον Μνήμα, ο τόπος του κρανίου και τρεις καταχωμένοι σταυροί…Αμηχανία και θλίψη κατέλαβε την Βασίλισσα, αφού κανείς δεν γνώριζε ποιός είναι ο Τίμιος Σταυρός. Ο δε Επίσκοπος μετά πίστεως έλυσε την απορία…Γυναίκα άρρωστη, υπό πάντων απεγνωσμένη και τα λοίσθια πνέουσα, έφεραν μεταξύ των σταυρών…Με τη σκιά του Τιμίου Σταυρού η ασθενούσα…ευθέως αναπήδησε, δοξάζουσα μετά μεγάλης φωνής τον Θεό…Η δε Βασίλισσα Ελένη, μετά χαράς μεγάλης παρέλαβε τον Σταυρό…και μέρος αυτού παρέδωσε στον Επίσκοπο της πόλεως» (Γεώργιος Μοναχός, Περί της ευρέσεως του σταυρού, 110.620-621). Επίσης, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι στον Γολγοθά ανευρέθηκαν τρεις σταυροί, από τους οποίους ο ένας διαγνώστηκε ότι ανήκει στον Ιησού Χριστό. Το Συναξάρι της εορτής της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού αναφέρει: «διαπορούσης δε της Βασιλίσσης (δηλ. της Αγίας Ελένης), τίς αν είη ο του Κυρίου Σταυρός, διά της εις θανούσαν γυναίκα χήραν θαυματουργίας δείκνυται· και ανέστη τη τούτου προσψαύσει· των δε λοιπών δύο σταυρών των Ληστών μηδέν εις τούτο ενδειξαμένων εις θαυματοποιΐας υπόδειγμα».
    Επιπλέον η ίδια πριν το θάνατο της έκτισε εκκλησίες στην περιοχή μεταξύ των οποίων και το Ναό της Αναστάσεως καθώς και αυτόν της Γεννήσεως του Θεανθρώπου. Στον επίλογο της ζωής της έζησε στη Νικομήδεια ενώ το 329 μ.Χ. πέθανε σε ηλικία 80 ετών.
    Όσον αφορά το γιο της ο Μέγας Κωνσταντίνος αποτέλεσε  σημαντική ηγετική φυσιογνωμία μεταξύ άλλων κυρίως και για την υπογραφή του Διατάγματος των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ. βάση του οποίου σταμάτησαν οι διωγμοί εναντίον των Χριστιανών και οι ίδιοι απέκτησαν το δικαίωμα να λατρεύουν την πίστη τους δίχως φόβο και πάθος ενώ επίσης σημαντικό επίτευγμα αποτέλεσε και η μεταφορά της  πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη βήμα που αποτέλεσε την απαρχή της λάμψης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας για χίλια και χρόνια μέχρι την άλωση της Πόλης το 1453μ.Χ.
    Στη Βρίσα, στη Θερμή, στο Μεσότοπο, στο Νεοχώρι, στο Σκοπέλο, στη Συκούντα και σε άλλα μέρη της Λέσβου οι ισαπόστολοι Κωνσταντίνος και Ελένη γιορτάζουν πανηγυρικά με τους κατοίκους να ακολουθούν εθιμοτυπικά και παραδόσεις συνυφασμένες με την εν λόγω επέτειο.

    • Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
      (1 Ψήφος)
    Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Για τη μάνα... Εικόνα φτιαγμένη από χώμα και αίμα.... »

    Προσθήκη σχολίου

    Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.




    επιστροφή στην κορυφή