• Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Γιορτές
  • Αναδρομές με άρωμα μούστου

    Σύκα και σταφύλια. Ανταποκρίνονται και αυτά στον κανόνα της απόλυτης αφθονίας που διέπει το νησί. Οι ευλογημένοι αυτοί καρποί που ύμνησαν οι αρχαίοι και συνεχίζουν να τιμούν οι νεότεροι αποτελούν ένα δώρο της φύσης στον άνθρωπο. Ένα δώρο που η λεσβιακή γη προσφέρει σε κάθε βήμα στους ντόπιους αλλά και στους ξένους. Οι τρόποι για να εκμεταλλευτεί κανείς τις θρεπτικές αυτές πρώτες ύλες είναι πολλοί. Ωστόσο διαφέρουν από γενιά σε γενιά.

    Η κυρία Ειρήνη με καταγωγή από τον Πολιχνίτο θυμάται ότι αυτήν την εποχή σύκα και σταφύλια είχαν την τιμητική τους. Τα πρώτα γίνονταν αλευριά ενώ τα δεύτερα κρασί. Άλλωστε τα πολιχνιάτικα αμπέλια ήταν πρώτης διαλογής. Ωστόσο κάνοντας την αναδρομή της θυμάται αρκετές παραλλαγές στη χρήση των εν λόγω καρπών. Μία από αυτές είχε να κάνει με το βράσιμο του μούστου το οποίο διαρκούσε αρκετή ώρα. Μόλις είχε βράσει καλά παίρνοντας το γνωστό σκούρο μαύρο χρώμα έριχναν μέσα κομμάτια από κολοκύθια ή κυδώνια τα οποία προηγουμένως είχαν βυθιστεί σε ασβέστη για περίπου 2 ώρες. Έτσι είχαν εξασφαλίσει την τραγανή τους υφή και μπορούσαν να βράσουν αρκετή ώρα χωρίς να λιώσουν. Ο συγκεκριμένος συνδυασμός αποτελούσε ένα πρώτης τάξεως γλύκισμα. Σημειωτέον ότι τα κολοκύθια που χρησιμοποιούνταν δεν ήταν οι γλυκές πορτοκαλί κολοκύθες αλλά τα κοινά πράσινα κολοκύθια τα οποία έπρεπε να έχουν μεστώσει καλά σε βαθμό μάλιστα που δεν ήταν κατάλληλα για μαγείρεμα. Μόλις κιτρίνιζαν τα άφηναν λίγες ημέρες επάνω στο φυτό χωρίς να τα κόψουν. Στη συνέχεια τα έκοβαν κομμάτια αφού τα έπλεναν και τα καθάριζαν και τα έβαζαν να βράσουν με το μούστο. Η κυρία Ειρήνη τα περιγράφει και τα μάτια της λάμπουν σαν να θέλει να ζήσει και η νέα γενιά αυτό το μοναδικό ταξίδι σε γεύσεις που κάποτε αποτελούσαν επιλογή για λίγους ενώ τώρα είναι άγνωστες για τους περισσότερους. 
    "Για να πάρουμε μούστο", λέει η κυρά Ρήνη, "παίρναμε σύκα και αφού τα πλέναμε κόβαμε το πάνω και κάτω μέρος και τα αφήναμε σε νερό να φουσκώσουν όλο το βράδυ. Το ίδιο ίσχυε και για τα σταφύλια". "Την επόμενη ανάλογα αν είχαμε σύκα ή σταφύλια τα παίρναμε και τα βάζαμε να βράσουν. Μόλις είχε βράσει μία παρτίδα ρίχναμε στην κατσαρόλα άλλη και συμπληρώναμε κάθε φορά με νερό. Μετά φτιάχναμε κανονικά την μουσταλευριά δηλαδή 6 ποτήρια μούστο με 1 ποτήρι αλεύρι και μισό ζάχαρη".
    Τέλος η κυρία Ειρήνη αναφέρεται και στην περίπτωση της χρήσης του μούστου ως αλείμματος για το ψωμί. Σε ρόλο μελιού ο μούστος αποκτούσε την συγκεκριμένη υφή με τον εξής τρόπο: έπαιρναν το μούστο μόλις είχε βράσει και τον έριχναν σε ταψί. Το έβγαζαν στον ήλιο για καμιά δεκαριά μέρες έδενε καλά και το έβαζαν επάνω σε ψωμί με βούτυρο απολαμβάνοντας το στο πρωινό γεύμα...

    • Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
      (0 ψήφοι)

    Προσθήκη σχολίου

    Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.




    επιστροφή στην κορυφή