• Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Γιορτές
  • 20 χρόνια στο «μπαρ το Ναυάγιο»

    20 χρόνια λοιπόν. Εφηβεία που δύει στην αγκαλιά της ωριμότητας. Εμπειρία και γνώση συνυφασμένη με την αυθεντικότητα και την αναζήτηση της ανεμελιάς. Δύο δεκαετίες παρήλθαν και μαζί τους πόσα πράγματα, γεγονότα, άνθρωποι. Είναι σαν να βλέπεις νοερή προβολή σινεμασκόπ με καρέ που φέρουν κάτι δικό σου στην ηχώ του χρόνου. Ίσως κάποιον έρωτα, φευγαλέες ματιές διασταυρωμένες πάνω από βελούδινο καϊμάκι και γλυκό του κουταλιού. Μπορεί και την αγωνία της πρώτης εξόδου μετά το φροντιστήριο. Κατόπιν η σύναξη μετά από την ανακοίνωση των βάσεων στις πανελλαδικές. Αργότερα η φοιτητική παρέα που ξαναβρίσκεται κάποια Χριστούγεννα. Ανεβαίνοντας στην κλίμακα της ζωής να σου και ο πρωινός καφές του Σαββάτου. Ο ουρανίσκος να ζεσταίνεται σε κάθε γουλιά του αγαπημένου σου καπουτσίνο και η ψυχή να παγώνει μέχρι να εντοπίσεις τα παιδιά σου που παίζουν  στην πλατεία. Το βράδυ οι ρυθμοί ανεβαίνουν και οι ροκ πινελιές στα decks σε προδιαθέτουν για ένα ακόμη κοκτέιλ αλλά και σφηνάκια όχι με «αγίους» αλλά με τη Δέσποινα, τον Στρατή, τον Μιχάλη. Κυριακές αφιερωμένες αποκλειστικά στη σιέστα με τον πρόλογο της μέρας να γράφεται εκεί στην ίδια γωνιά κάτω από τις «Τέσσερις Εποχές» με μια αγκαλιά εφημερίδες και πλούσιο πρωινό αποτελούμενο από φρέσκα ζεστά ψωμάκια, χρυσόξανθο μέλι και τον μερακλίδικο φρεσκοκομμένο ελληνικό σου. Κάνεις μία γύρα με το βλέμμα σου. Το μόνο που νιώθεις είναι ότι όλα τριγύρω αλλάζουνε αλλά εκεί «στο μπαρ το Ναυάγιο» όλα τα ίδια μένουν. Ευτυχώς. Ανέγγιχτα, ανέμελα, αυθεντικά, αγαπησιάρικα μα πάνω απ’ όλα ανθρώπινα.

    «Ναυάγιο»: λιμάνι στιγμών και αναμνήσεων
    Σε πόσα άλμπουμ αλλά και νοερά ενσταντανέ θα εντοπίσεις την ζεστασιά του ξύλινου ανάγλυφου μπαρ αλλά και την χρυσοκίτρινη μηχανή του καφέ να φιγουράρει στο κέντρο του. Γενέθλια , επέτειοι, ξενύχτια αλλά και πρωινά μετά τις μακριές νύχτες γεμάτες «ντόλτσε βίτα». Χειμώνες να τρέχεις να χουχουλιάσεις παραγγέλνοντας τη ζεστή σοκολάτα σου με άρωμα φουντούκι ή φράουλα. Το καλοκαίρι να αναζητήσεις σκιά και δροσιά με έναν καλοχτυπημένο φραπέ ή τον εξευρωπαϊσμένο φρέντο εσπρέσο. Και άμα το στομάχι σε γαργαλήσει επικίνδυνα ε τότε νιώθεις σαν παιδί που ρωτάει τη μαμά «αν το φαγητό είναι έτοιμο». Γιατί ξέρεις ότι η Δέσποινα με το κελαρυστό γέλιο και τα λαμπερά μάτια έχει ήδη ετοιμάσει σπιτικές λιχουδιές σερβίροντας στους θαμώνες τις λαχταριστές σπεσιαλιτέ της σαν να ήταν παιδιά της. Άλλωστε ποτέ κανείς δεν ένιωσε κάτι λιγότερο από μέλος μίας οικογένειας στο Ναυάγιο κάθε φορά που ο ελεύθερος χρόνος έριχνε άγκυρα στο κέντρο της πόλης εκεί στην πλατεία Σαπφούς που μέχρι σήμερα χτυπά η καρδιά του.

    Οι «αρχηγοί» της οικογένειας «Ναυάγιο»
    Ελένη Παρασκευοπούλου
    και Μανώλης Συρέλλης οι πρώτοι διδάξαντες της ιδέας που έγινε χώρος και κατόπιν σημείο αναφοράς και στάση στην κουλτούρα και την καθημερινότητα των Λέσβιων. Η Μυτιλήνη ξεκίνησε να είναι κοινωνός της ωραίας τρέλας τους και της ασταμάτητης διάθεσης τους για νεωτερισμό από τις 23 Μαΐου του 1994 με το  Ναυάγιο να παρακολουθεί τις αλλαγές και την μεταμόρφωση του σε σύγχρονο αστικό κέντρο και τους ανθρώπους να μεταλλάσσονται στην κλεψύδρα του χρόνου.
    Μετρώντας αρκετά χρόνια ήρθε η ώρα για την αλλαγή σκυτάλης. Ο κύκλος έκλεισε αλλά η ιδέα «Ναυάγιο» θα συνεχιζόταν με τιμονιέρηδες αυτή τη φορά τους Γιώργο Καυλακώνη, Σωτήρη Κασκαμπά και αργότερα για λίγο διάστημα την Ελισάβετ Χατζηνικολάου.
    Το Ναυάγιο φέρει στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας αυτών των ανθρώπων που αποδείχθηκαν εύστοχοι επιχειρηματίες αλλά και άνθρωποι με αισθητική χωρίς επ’ ουδενί να παρέμβουν στην ηχηρή προσωπικότητα του χώρου. Πουλέν της διαχείρισης του από τα 2006 μέχρι και σήμερα τα αδέλφια Στράτος και Δέσποινα Βερβέρη. Θαμώνας και κατοπινός υπεύθυνος μπουφέ ο πρώτος, βασίλισσα της κουζίνας του από την αρχή σχεδόν της λειτουργίας του η δεύτερη. Σπαρταριστές οι ιστορίες τους από τη στιγμή που έγιναν ένα με την αύρα του χώρου με τη Δέσποινα να λέει χαρακτηριστικά ότι «το Ναυάγιο είναι όλη μου η ζωή» και το Στράτο να νιώθει έντονα το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στους πρότερους ιδιοκτήτες ως προς το στοίχημα το Ναυάγιο να μείνει ψηλά στις προτιμήσεις του κόσμου η εξυπηρέτηση και η χαλάρωση του οποίου αποτελεί γι αυτόν το λόγο ύπαρξης του μαγαζιού. Της κλασσικής παλιάς παμπ που αποτέλεσε το όραμα της Ελένης και του Μανώλη, της ζεστής γωνιάς με δόσεις κλασικού μοντέρνου που λάνσαραν οι Γιώργος, Σωτήρης και Ελισάβετ. Και σήμερα όχι κάτι αλλά όλα αυτά μαζί συνθέτουν το στέκι μικρών και μεγάλων. Αυτών που το ήξεραν και αυτών που συστήνονται τώρα μαζί του.

    Αγκαλιά με το χρόνο
    Και αν κανείς δεν κατάφερε να τον ξεγελάσει μέχρι σήμερα το στέκι αυτό είναι η ηχηρή εξαίρεση. Γιατί όσες ιστορίες γράφτηκαν στα τραπεζάκια και το μπαρ του είναι σαν να διαδραματίστηκαν μόλις σήμερα. «Αιώνιο νιάτο» αυτό το μαγαζί. Ίσως γιατί οι άνθρωποι του παραμένουν αεικίνητοι, ακούραστοι, αλύγιστοι ισορροπώντας στις κρίσεις και τα σημεία των καιρών.

    Αποτέλεσε τον πρώτο γύρο στον εργασιακό στίβο πολλών νέων ανθρώπων ως σύμμαχος στο μαθητικό και φοιτητικό χαρτζιλίκι. Έδωσε ευκαιρίες προβάλλοντας εμπιστοσύνη σε όσους δεν γνώριζαν για να πάρουν εμπειρίες μέσα από την τριβή της δουλειάς και των ανθρώπινων συναναστροφών. Έγινε ψυχοθεραπεία στις δύσκολες στιγμές και ώθηση για παραγωγή όμορφων πραγμάτων*. Και τελικά το στέκι που σου υπενθυμίζει να ζεις τις στιγμές.
    Γιατί «αν θες ν’ αγιάσεις πρέπει ν’ αμαρτήσεις, ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις»…
    Να όπως στο κήρυγμα του πιο διάσημου μπαρόβιου αγίου που ίσως βρεθείς ξανά να τα πίνεις κάποια στιγμή μαζί του όπως «προχθές στο μπαρ το Ναυάγιο»….

    *Μία από τις παρουσίες που άφησαν κάτι στο χώρο και τους ανήκει μία αράδα από την ιστορία του Ναυαγίου είναι και η ψυχή του Lesvoskitchen.gr  Μαρία Λημναίου.

     




    • Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
      (0 ψήφοι)

    Προσθήκη σχολίου

    Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.




    επιστροφή στην κορυφή