• Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Πίτες/Πιτάκια
  • Σύκα: τα γλυκά πουγκάκια του καλοκαιριού

    "Αύγουστε καλέ μου μήνα να σουν δυο φορές το χρόνο" λέει ο λαός και όπως πάντα κάτι θα ξέρει παραπάνω. Γιατί οι παλιότεροι με πείσμα και πίστη γαλούχησαν όλους εμάς τους νεότερους με το να εκτιμάμε και να ασπαζόμαστε την σοφία της φύσης και δη της λεσβιακής η οποία ειδικά τον μήνα αυτό τον τελευταίο του καλοκαιριού πρεσβεύει την αφθονία όσο ποτέ άλλοτε. Το καλοκαίρι βρίσκεται στην εκπνοή του αλλά αυτός ο μελιστάλαχτος καρπός μαζεύει όλες τις τραγανιστές και γλυκιές του δυνάμεις αφού έχει πρωτίστως γονιμοποιηθεί πολλάκις από όλο το μεγαλείο του μεσογειακού φωτός. Μετά από αρκετό καιρό βρίσκοντας καταφύγιο κάτω από τα πλατιά ψαλιδωτά φύλλα και τα στοιβαρά μπράτσα των κλαδιών, χαιδεύοντας απαλά σαν νεοσοί τον δυναμωμένο και αλύγιστο κορμό, τα καταπράσινα βελούδινα πουγκάκια είναι έτοιμα να προσφερθούν και να προσφέρουν τη γλύκα τους σε όσους τα τιμήσουν με πολλούς τρόπους. Η γη ωριμάζει για να δεχτεί τη σπορά του φθινοπώρου και τα αυγουστιάτικα σύκα έχουν ήδη ανοίξει ένα μεγάλο κεφάλαιο στην βίβλο της λεσβιακής γαστρονομίας...

    Η μεσογειακή λεκάνη από την αρχαιότητα ακόμα είχε ανακαλύψει και καλλιεργούσε πυρετωδώς συκιές. Μάλιστα οι μαρτυρίες κάνουν λόγο για την εμφάνιση των πρώτων στη Συρία περίπου την τέταρτη χιλιετία π. Χ. ενώ εντοπίζονται και σε άλλα κράτη αυτή τη φορά της Ασίας.  Το 700 π.Χ. οι συκιές έφθασαν και στην Ελλάδα ενώ πολλά αρχαία κείμενα περιέχουν εκτενείς αναφορές τόσο στον καρπό όσο και στις χρήσεις του σε ποικίλες περιπτώσεις. Λέγεται ότι το γάλα της συκιάς αποτελούσε ένα φυσικό πηκτικό μέσο στην παρασκευή τυριού ενώ η κατανάλωση του σύκου αποτελούσε δυναμωτική τροφή για αθλητές, ασθενείς και σκληρά εργαζόμενους. Παράλληλα πρωταγωνιστούσε στο διατροφολόγιο πλούσιων και φτωχών και μάλιστα κατείχε περίοπτη θέση στα συμπόσια. Επιπλέον αποτελούσε και συχνή τροφή για τα ζώα ενώ η κατανάλωση από τις χήνες για να μεγαλώνει το συκώτι τους αποτέλεσε την βασική οδό που έφθασε στις μέρες μας να αποκαλείται και φουαγκρά. Ιδιαίτερα διαδεδομένες ήταν και οι θεραπευτικές ιδιότητες του καρπού και των στελεχών του δέντρου.
    Η εξαγωγή σύκων ήταν μία πολύτιμη και πολυδάπανη διαδικασία για την αρχαία Αθήνα αφού οι άρχοντες την θεωρούσαν ως μία αγοραπωλησία ισότιμη με αυτήν του χρυσού. Μάλιστα για την πρόληψη τυχόν αυθαιρεσιών διόριζαν και ειδικούς υπαλλήλους τους λεγόμενους "συκοφάντες". 
    700 είδη συκιάς καλλιεργούνται παγκοσμίως ενώ στην Ελλάδα ο καρπός αποτελούσε πάντα ένα δυνατο και άκρως θρεπτικο διατροφικό καύσιμο για ατελείωτες γενιές φθάνοντας μέχρι και σήμερα η κατανάλωση και η γενικότερη εκμετάλλευση του σύκου να είναι μία συνήθεια η οποία τοποθετείται επάξια τόσο ως παραδοσιακή όσο και ως γκουρμέ αφού η γκάμα εδεσμάτων και γευστικών συνδυασμών που το τιμούν να είναι δεκάδες. 
    Στη Λέσβο η συκιά αφθονεί σε κάθε σημείο του νησιού επιμένοντας περισσότερο σε ορεινά και ημιορεινά μέρη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πολλές φορές δεν τις συναντάμε και στις παραθαλάσσιες ζώνες. Αποτελεί ένα φυτό ανθεκτικό και αρκετά δυνατό για να αντέχει και στις πιο αντίξοες συνθήκες ενώ διακρίνεται σε γένη αφού υπάρχουν αρσενικές και θηλυκές αντίστοιχα συκιές ενώ ενίοτε σε κάποια δέντρα συναντά κανείς και τις δύο περιπτώσεις. Οι πιο κοινές ποικιλίες στο νησί είναι τα λεγόμενα "πρασινόσυκα", τα "μαυρόσυκα" και τα "πολίτικα" ενώ υπάρχουν και τα "αϊντινιά". Φυσικά η κατανάλωση τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους Λέσβιους οι οποίοι τα διατηρούν ψητά ή βρασμένα παραγεμισμένα με καρύδια και κανέλλα ενώ αποτελούν πρώτης τάξεως ύλη για μαρμελάδες και γλυκά του κουταλιού. Τέλος από τα σύκα παράγεται το γνωστό σε όλους "βράσμα" ή αλλιώς "πετιμέζι" το οποίο και χρησιμοποιείται σε μία ευρεία κατηγορία συνταγών απόρρεια της διατροφικής κουλτούρας του τόπου.

    • Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
      (1 Ψήφος)

    Προσθήκη σχολίου

    Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.




    επιστροφή στην κορυφή